ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΚΑΙ Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ

Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή ἀναφέρεται στό ἔργο πού ἐκλήθη ἀπό τόν Θεό νά ἐπιτελέσει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, τό ὁποῖο πρώτιστα συνίστατο στήν προετοιμασία, τήν καλλιέργεια τῶν ἀνθρώπων γιά νά ἀποδεχθοῦν τό ἄγγελμα τῆς ἐρχόμενης Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ὡς ἐκ τούτου, ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος στήν ὡς ἄνω περικοπή παραθέτει δύο πολύ σημαντικά χωρία ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη πού χαρακτηρίζουν τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο καί περιγράφουν τό ἔργο του: «Στέλνω», λέει ὁ προφήτης Μαλαχίας, «τόν ἀγγελιαφόρο μου πρίν ἀπό ἐσένα, γιά νά προετοιμάσει τόν δρόμο σου» (Μαλ. 3,1). Ὁ ἀγγελιαφόρος αὐτός, ὁ κήρυκας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος. Καί τό ἑπόμενο χωρίο συνδέεται ἄμεσα μέ τό προηγούμενο: «Μιά φωνή, λέει ὁ προφήτης Ἡσαΐας, βροντοφωνάζει στήν ἔρημο: ἑτοιμᾶστε τόν δρόμο γιά τόν Κύριο, ἰσιῶστε τά μονοπάτια νά περάσει» (Ἡσ. 40,3). Πρόκειται γιά τό κήρυγμα μετανοίας τοῦ Προδρόμου.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, βυθισμένος μέσα στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, λουσμένος ἀπό τό φῶς τῆς πίστεως, παραδομένος στήν ἄσκηση, τήν νηστεία καί τήν προσευχή, φοροῦσε ἐνδύματα ἀπό τρίχες καμήλου, δερμάτινη ζώνη στήν μέση του καί τρεφόταν μέ ἀκρίδες, δηλαδή τρυφερές κορυφές αὐτοφυῶν φυτῶν τῆς ἐρήμου, καί μέλι ἄγριο πού παρήγετο ἀπό ἄγριες μέλισσες.

Ἡ ταπεινοφροσύνη ὡς τρόπος διακονίας

Βεβαίως, καθοριστικῆς σημασίας γιά τήν διακονία του στήν προετοιμασία τῆς ὁδοῦ τοῦ Κυρίου, ὑπῆρξε, ἐκτός ἀπό τά ἀνωτέρω, ἡ βαθειά του ταπεινοφροσύνη, περιεκτική καί θεμελιώδης ἀρετή, δεδομένου ὅτι ἄνθρωπος πού δέν ζεῖ μέ ταπεινοφροσύνη δέν μπορεῖ νά ἐμπιστευθεῖ τόν Θεό καί νά τόν διακονήσει ἀνιδιοτελῶς. Ἀναλογικῶς, δέν μπορεῖ νά προσφέρει οὐσιαστική διακονία καί στόν συνάνθρωπο καί νά τόν βοηθήσει νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, τήν ζωή καί τό εὐαγγελικό ἦθος πού προτείνει ἡ Ἐκκλησία. Ὁ ἐγωϊστής κηρύσσει συνήθως τόν ἑαυτό του· εἶναι κτητικός καί χειριστικός· φίλαυτος καί ματαιόφρων.

Ἡ ταπεινοφροσύνη ὡς μίμηση Θεοῦ

Ὁ Ἰωάννης ὁμολογεῖ τό μεγαλεῖο τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου καί ἐπισημαίνει ὅτι δέν εἶναι ἄξιος νά σκύψει καί νά λύσει τό λουρί τῶν ὑποδημάτων τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό τό ἦθος μᾶς διδάσκει καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἐνεδύθη τήν ταπείνωση, προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί τήν ἕνωσε μέ τήν θεότητά Του, ὥστε κάθε ἕνας πού πιστεύει σέ Αὐτόν νά μή χαθεῖ ἀλλά νά ἔχει ζωή αἰώνιο (Ἰωάν. 3,15). Ὁ Θεός μας εἶναι Θεός ταπεινώσεως. Ζώνεται τό λέντιο, τήν ποδιά τοῦ ὑπηρέτη, ὅπως ἔκανε στόν Μυστικό Δεῖπνο, καί νίπτει τά πόδια μας, μᾶς καθαρίζει, μᾶς διακονεῖ, μᾶς δίνει τό ὑπόδειγμα γιά νά συμπεριφερόμεθα ὅπως Ἐκεῖνος πρός τούς συνανθρώπους μας (Ἰωάν. 13,4-17). Τοιουτρόπως, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ συνδέεται μέ τήν ταπείνωσή Του. Καί ὁ Θεός εἶναι ταπεινός, γιατί ἀγαπᾶ ἀληθινά. Καί ἀγαπᾶ ἀληθινά γιατί θυσιάζεται, προσφέρει τόν Ἑαυτό Του «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας» (Θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου).

Ταπείνωση καί διακονία

Ἐάν ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος δέν εἶχε ἐνστερνισθεῖ τήν ἄβυσσο τῆς ταπεινώσεως τοῦ Χριστοῦ, δέν θά μποροῦσε νά διακονήσει μέ πιστότητα τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Κατά παρόμοιο τρόπο κάθε διάκονος τῆς Ἐκκλησίας, κάθε πιστός, ἐάν θέλει νά γίνεται πρόδρομος τοῦ Χριστοῦ, νά προετοιμάζει δηλαδή τήν ἔλευση τοῦ Θεοῦ στήν ζωή του καί τήν ζωή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὀφείλει νά ζεῖ μέσα στό πνεῦμα τῆς εὐαγγελικῆς ταπεινοφροσύνης, ἡ ὁποία, βεβαίως, δέν ἔχει καμία σχέση μέ αἰσθήματα κατωτερότητας, μειονεκτικότητας κ.λπ. Ἡ χριστιανική ταπεινοφροσύνη εἶναι δεῖγμα ψυχικῆς ὑγείας καί ἰσορροπίας, ἀφοῦ γεμίζει τόν ἄνθρωπο μέ πνεῦμα Θεοῦ, εἰρήνη, ἀγάπη, διάκριση, ὑπομονή, ἀνδρεία, σοφία. 

Εἴθε ὁ «τῶν προφητῶν σεβασμιώτερος», Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, νά μᾶς ἐμπνέει στόν ἀγῶνα μας νά ζοῦμε τήν ἐν Χριστῷ ταπεινοφροσύνη ὡς διακονία τοῦ Θεοῦ καί τῶν συνανθρώπων μας· ὡς μετριοφροσύνη καί σύνεση κατά τό ἀποστολικό: «Μή ὑπερφρονεῖν παρ’ ὅ δεῖ φρονεῖν, ἀλλά φρονεῖν εἰς τό σωφρονεῖν» (Ρωμ. 12,3).

Ἀρχιμ. Ν. Κ. 

ΠΗΓΗ