Κυριακή 11η Ιανουαρίου 2026  

Κυριακή μετά τα Φώτα  

(Ματθ. δ΄ 12 – 17)  

«Φῶς μέγα» (Ματθ. δ΄ 16)  

Μετὰ τὰ Θεοφάνεια τὸ φῶς. Μετὰ τὴν φανέρωση τῆς Ἁγίας Τριάδος στὸν Ιορδάνη, φανερώνεται εἰς τοὺς ἀνθρώπους «φῶς μέγα». Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς φεύγει ἀπὸ τὴν ἀφάνεια τῆς Ναζαρὲτ καὶ ἔρχεται στὴν παραθαλάσσια Καπερναούμ. Ἔρχεται ν’ ἀρχίσει τὴν δημόσια δράση Του. Ὡς λυχνάρι φωτεινὸ ἔρχεται ν’ ἐλευθερώσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ σκότος καὶ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου.

«Φῶς μέγα» ὁ Ἰησοῦς. Σ’ ἕναν κόσμο σκοτεινὸ ἔρχεται ὁ Κύριος ὡς λαμπρὸς ἥλιος, νὰ ρίξει τὶς ἀκτῖνες τῆς ἀληθινῆς ζωῆς στὴν ηττημένη ἀνθρωπότητα. Ὁ Χριστὸς εἶναι φῶς κατ’ οὐσίαν εἰς τὸ πρόσωπον. Δὲν ἔχει σκοτεινὴ πλευρά. Εἶναι πρόσωπον γεμάτο διαύγεια καὶ λάμψη. Εἶναι πρόσωπον ποὺ δὲν ἔχει αἰσχυνόμενα μέρη. Δὲν ἔχει ἀποκρυφὰ καὶ μυστικὰ σημεῖα. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἀπλὸς καὶ διαυγής. Ἀποκαλύπτει τὸν ἑαυτόν Του στοὺς ἀνθρώπους χωρὶς ἀνταλλάγματα. Εἰσέρχεται χωρὶς ἀναστολές. Δὲν ἀπαιτεῖ ἀνταπόδοσιν. Ὁ Χριστὸς εἶναι «φῶς μέγα», διότι καταθέτει τὸν ἑαυτόν Του σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγαπᾶ. Χαρίζεται μὲ σκοπὸ νὰ κοινωνήσει μαζί Του ὅποιος τὸν ἀγαπᾶ, χωρὶς προϋποθέσεις. Ὁ Χριστὸς εἶναι «φῶς μέγα», διότι τὸ φῶς εἶναι ἀπόλαυσις τῆς παρουσίας Του, εἶναι ἄκτιστη ἐνέργεια τῆς χάριτός Του, εἶναι ἰδιότης τῆς οὐσίας Του. Ὁ Χριστὸς εἶναι «φῶς μέγα», διότι εἶναι ὁ Θεός.  

Δεύτερον, ὁ Χριστὸς εἶναι «φῶς μέγα» διότι μὲ τὴν διδασκαλίαν Του φωτίζει τὴν ἀνθρωπίνην συνείδησιν. Τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι ἁπλῶς μία μορφὴ διδασκαλίας, μία ἀνθρωπολογικὴ ἰδεολογία, μία κοινωνικὴ θεωρία. Δὲν εἶναι μία φιλοσοφία ἀνάμεσα στὶς κατεστημένας φιλοσοφίας τοῦ κόσμου τούτου. Δὲν εἶναι μία ἰδέα, ὅπως οἱ ἰδέες τοῦ κόσμου. Ὁ Χριστὸς εἶναι «φῶς μέγα», διότι ἡ διδασκαλία Του εἶναι ζωὴ ἀληθινὴ καὶ πρακτική. Καταργεῖ τὸ θέλημα τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ ὑπενθυμίσει στοὺς ἀνθρώπους τὶς καταστροφικὲς ὑπερηφανείας τους, τὶς ὑπερβολικὲς προσδοκίες τους. Τὸ θέλημά Του εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θέλει νὰ ζῇ ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Ἰησοῦς εἶναι τὸ ἀληθινὸν φῶς, διότι καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν μετάνοιαν. Ἡ ἁμαρτία σκοτίζει τὸν ἄνθρωπον. Ἀλλοιώνει τὴν ὕπαρξίν του. Τὸν γεμίζει φθορὰν καὶ θάνατον. Ἡ κακία κάνει τὸν ἄνθρωπον νὰ ὑποφέρει. Τὸ συμφέρον φέρνει τὴν δυστυχίαν ἀνάμεσα στὶς σχέσεις. Ἡ ἐπιθυμία φέρνει τὸ ἄγχος καὶ τὴν γωνίαν εἰς τὰς ψυχάς. Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ φέρνει τὴν ἀπελπισίαν καὶ τὸν παραλογισμόν εἰς τὰς συμπεριφοράς. Ὁ ἄνθρωπος χωρισμένος ἀπὸ τὸν Θεόν πίπτει εἰς ἀδιέξοδα καὶ ἀπελπισίας. Χωρὶς Θεόν, χωρὶς ἀναφοράν, χωρὶς πνευματικὴν ὑπόστασιν, χωρὶς σωτήριον προοπτικήν, χωρὶς φιλάνθρωπον σκοπόν, ἔχει πτῶσιν καὶ σκότος. Αὐτὸ βιώνει σήμερον ἡ ἀνθρωπότης. Βιώνει τὸ σκότος τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἔτσι τὸ κάλεσμα τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὴν μετάνοιαν γίνεται φῶς διὰ τὸν ἄνθρωπον. Ὁ ἄνθρωπος ὁ μετανοῶν δίδει τὸν τόπον τῆς πανευφροσύνης τοῦ Θεοῦ. Μετακινεῖται ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ τοῦ κακοῦ. Φωτίζεται ἀπὸ τὴν κοινωνίαν μὲ τὸν Κύριον καὶ φωτίζει τοὺς ἄλλους μὲ τὸ παράδειγμά του. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ μετανοεῖ κοινωνεῖ μὲ τὸ φῶς καὶ γίνεται αὐτὸς φῶς.

Τέλος, ὁ Χριστὸς εἶναι «φῶς μέγα», διότι εἰς τὸν οἶκόν του προσώπου ἀνατέλλει ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Αὐτὴ ἡ Βασιλεία ὑπόσχεται κλῆσιν τῆς ἀνθρωπότητος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἡ προεικόνισις τῆς αἰωνίου Βασιλείας. Μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν κτίζονται αἱ σχέσεις τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης μὲ τὸν Θεὸν καὶ μὲ τὸν συνάνθρωπον. Μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν συγκεντρώνονται ὡς σὲ ἕνα σῶμα ὅλα τὰ μέλη τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος. Σ’ αὐτὸ τὸ σῶμα ὑπάρχει τὸ «ἐγώ». Ὑπάρχει τὸ «ἐμεῖς». Σ’ αὐτὸ τὸ σῶμα εἴμεθα ὅλοι «ἀλλήλων μέλη». Μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν εἴμεθα μία κοινότης καθιδρυμένη, τὰ μέλη τῆς ὁποίας εἶναι ἰσότιμα ἀπέναντι εἰς τὸν Ἀρχηγόν της, ὅστις εἶναι ὁ Χριστός. Μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν εἴμεθα ὅλοι μαζὶ μία εὐλογημένη καὶ σωτηριώδης οἰκογένεια. Σ’ αὐτὴν τὴν οἰκογένειαν κανεὶς δὲν εἶναι μόνος, κανεὶς δὲν πεινᾷ, κανεὶς δὲν μένει μετέωρος, κανεὶς δὲν βρίσκεται εἰς ἀδιέξοδον, διότι οἱ ἅγιοι προσεύχονται ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν, οἱ δυνατοὶ στηρίζουν τοὺς ἀδυνάτους, οἱ δίκαιοι καθοδηγοῦν τοὺς χαμένους, οἱ ἔχοντες μοιράζονται εἰς τοὺς μηδαμινοὺς καὶ ὅλοι γίνονται τὰ πάντα διὰ τοὺς ἄλλους, μὲ σκοπὸν ὅλοι μαζὶ ν’ ἀπολαμβάνουν τὸ φῶς καὶ τὴν χαρὰν τῆς θεανθρωπίνης ἀγάπης. Ὁ Χριστὸς εἶναι «φῶς μέγα», διότι ἡ Βασιλεία του δὲν εἶναι ἐλπὶς καὶ προσδοκία. Εἶναι πραγματικότης καὶ ζωή. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία.

Οἱ συνθῆκαι καὶ τὰ δεδομένα τοῦ κόσμου βυθίζουν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸ σκότος καὶ εἰς τὸν θάνατον. Οἱ πόλεμοι, ἡ ἀνηθικότης, ἡ πανσθενὴς αἴσθησις τοῦ κινδύνου κατακλύζουν τὸν πλανήτην. Ἡ ἀπελπισία, ἡ ὀλίγη καὶ ἡ ἀπογνῶσις εἶναι οἱ καπνοὶ τοῦ σκότους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐγκλωβίζονται αἱ κοινωνίαι. Μέσα εἰς τὴν οἰκτρὰν ταύτην κατάστασιν ἀνατέλλει «φῶς μέγα». Εἶναι ὁ Χριστός. Τὸ φῶς ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια τοῦ κακοῦ εἶναι τὸ πρόσωπόν του. Τὸ φῶς τὸ ὁποῖον φωτίζει τὰς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ διδασκαλία του. Τὸ φῶς τὸ ὁποῖον θεραπεύει πᾶσαν ἀνθρωπίνην πληγὴν εἶναι ἡ Βασιλεία του, ὅπως φαίνεται εἰς τὴν κοινωνίαν ἀγάπης μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Μὲ μετάνοιαν ἄς προσερχόμεθα εἰς τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ἂς ἀφήνωμε τὰς λαμπρὰς ἀκτῖνάς του νὰ μᾶς φωτίζουν, νὰ μᾶς θερμαίνουν καὶ νὰ μᾶς ἀναπλάθουν, διὰ νὰ ἀπολαμβάνωμε αὐτὸ εἰς τὴν ζωήν μας καὶ εἰς τὴν αἰωνιότητα.  

Αμήν.

ΠΗΓΗ