ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

11-01-2026

«Kύριε, τούς τῆς διανοίας ἡμῶν διάνοιξον ὀφθαλμούς εἰς τήν τῶν εὐαγγελικῶν σου κηρυγμάτων κατανόησιν. (Εὐχή Θ. Λειτουργίας) Γιά πρώτη φορά, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στήν παγκόσμια ἱστορία ἑνώθησαν τά τέως διεστῶτα, Θεός καί ἄνθρωπος, στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ, «ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολ. 2,9). Ὁ ἀπό Ναζαρέτ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ προκαταγγελθείς ἀπό τούς Προφήτας Μεσσίας. Ὁ σαρκωθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ἐγέννησε ἡ Παρθένος Μαρία ὑπάρχει καί ζεῖ καί ἐμπνέει καί φρονηματίζει τόν κόσμο. Ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβαπτίσθη, ἦταν τριάντα ἐτῶν. Ὁ ἴδιος εἶχε πεῖ: «Πρίν Ἀβραάμ γενέσθαι ἐγώ εἰμι...» (Ἰωάν. 8,58). Ὁ Ἰησοῦς ἀπό ἀπόψεως ἡλικίας εἶναι «ὁ παλαιός τῶν ἡμερῶν» (Δαν. 7,9). Τά χρόνια τοῦ Ἰησοῦ χάνονταν στήν αἰώνια ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καί ἁπλώνονταν στήν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα. 

Ὁ Ἰησοῦς, ὅπως μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Ἰωάννης, ἦταν «ὁ ὤν, ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος» (Ἀποκ. 1,8). Ὁ Ἰησοῦς εἶναι αἰώνιος. Ἔκαμε καί ἐμᾶς αἰώνιους. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «ἡ ζωή» στήν ἀπόλυτη ἔκφραση τῆς ἀρτιότητος, τῆς ὑγείας, τῆς ἁρμονίας, τῆς ὀμορφιᾶς. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν τό στολίδι τῆς γῆς. Τό διαμάντι τῆς δημιουργίας, ὁ βασιλεύς τοῦ κόσμου. Τά μάτια τοῦ Ἰησοῦ σάν δύο φωτεινές δέσμες φώτιζαν τόν κόσμο. Τά δικά μας μάτια, μέ τήν πτώση, ἔχασαν τήν δυνατότητα νά βλέπουν ἀληθινά. Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ εὐλόγησε τά παιδιά (Ματθ. 19,13) καί εἶπε ἐκεῖνο τό τρανό γιά ἐμᾶς: «ἐάν θέλετε νά εἰσέλθετε στή Βασιλεία μου νά ἀποκτήσετε παιδική καρδιά» (Μάρκ. 10,15 καί Λουκ. 1,15). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ ἐπετέλεσε τά θαύματά Του (Μάρκ. 6,5). Μέ αὐτό εὐλόγησε τόν ἄρτο καί τόν οἶνο τῆς εὐχαριστίας (Λουκ. 22, 19-20). Αὐτό ἐκράτησε τό καλάμι τοῦ χλευασμοῦ (Ματθ. 27,29). Αὐτό, μετά τήν Ἀνάσταση, ἔδωσε τήν εἰρήνη στόν κόσμο (Ἰωάν. 14,27). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ «ἐργάζεται ἕως ἄρτι» (Ἰωάν. 5,17). Ὁ Ἰησοῦς ὁδοιποροῦσε καθημερινά. Γιά τά δικά του πόδια ἰσχύει ἀπόλυτα ὁ μακαρισμός τῆς Γραφῆς:

«Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τήν εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τά ἀγαθά (Ρωμ. 10,15). Ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν ἕνας αὐστηρός ἠθικολόγος. Δέχθηκε νά σπογγίσουν τά πόδια Του πρώην ἁμαρτωλές γυναῖκες. Μέ χαρά περιμένει καί τά τῆς μετανοίας μας μύρα. Ὁ Ἰησοῦς σύχναζε στή Συναγωγή, στόν οἶκο τοῦ Πατέρα Του.

Συμμετεῖχε στή λατρεία, δίδασκε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί κατέπλησσε τούς ἀκροατάς Του. Ἡ ὁμιλία καί ὁ ὕμνος καθαγιάσθηκαν στό πανάχραντο στόμα τοῦ Ἰησοῦ. Τί εὐλογία καί γιά ἐμᾶς νά διδάσκουμε στούς συνανθρώπους μας τά θεϊκά λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί νά Τόν ὑμνοῦμε δοξολογῶντας Τον. Ὁ Ἰησοῦς ἐπείνασε, διότι ὡς ἄνθρωπος εἶχε ὅλα τά «ἀδιάβλητα πάθη» ἐκτός τῆς ἁμαρτίας (Ματθ. 4,2). Στό καθημερινό μας φαγητό ἄς ἐνθυμούμεθα τόν Ἰησοῦ καί ἄς Τόν προσκαλοῦμε νά τό εὐλογήσει. Ὁ Ἰησοῦς ἐδάκρυσε στό θάνατο τοῦ φίλου Του Λαζάρου (Ἰωάν. 11,35). Τά μάτια τοῦ Ἰησοῦ εἶναι πάντοτε ὑγρά γιά τίς δικές μας ἁμαρτίες καί περιμένει. Ὁ Ἰησοῦς γνώρισε τίς ἀνθρώπινες ἀρρώστιες, τίς ἐθεράπευσε στά θαύματά Του, χωρίς ὁ ἴδιος νά ἀρρωστήσει ποτέ, διότι ἦταν ἀναμάρτητος. Ὁ Ἰησοῦς δέν ἔμαθε γράμματα (Ἰωάν. 7,15) στά σχολεῖα τῆς ἐποχῆς Του. Ἦταν ὁ μόνος σοφός. Καί ἡ σοφία αὐτή προερχόταν ἀπό τόν Πατέρα Του. Κάθε λόγος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι βαθύς σάν τόν ὠκεανό καί ἁπλός σάν τόν λόγο τοῦ μικροῦ παιδιοῦ. Ὁ Ἰησοῦς μιλοῦσε πολύ λίγο καί ὅταν ὑπῆρχε ἀνάγκη (Ματθ. 6,7). Τά λόγια Του ἦταν ψήγματα χρυσοῦ. Κάθε λόγος Του καί μιά σταγόνα δροσιᾶς. Ἄς μάθουμε κοντά στόν Ἰησοῦ τόν σεμνό καί λιτό λόγο. Ἄς προτιμοῦμε τή σεμνή καί ἀξιοπρεπῆ σιωπή. Ἄς φοιτοῦμε καθημερινά «παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ», στό σχολεῖο τοῦ σεμνοῦ καί ἁγίου λόγου Του. Στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ διαγραφόταν πάντοτε ἡ χάρις καί ἡ ἱλαρότης. Ὁ οὐρανός τῆς ψυχῆς Του ἦταν καθαρός μέσα στόν ὁποῖο ἔλαμπε ὁ ζωογόνος ἥλιος τῆς θεότητος. Ὁ Ἰησοῦς θέλει στίς δυσκολίες μας νά μήν εἴμαστε σκυθρωποί (Λουκ. 24,17) ἀλλά νά ἔχουμε χαρούμενα πρόσωπα. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «πρᾶος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29). Ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε κι ἐμεῖς γιά νά βροῦμε ἀνάπαυση στίς ψυχές μας, μᾶς παραγγέλει ὁ Λυτρωτής μας. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν ὁ ἀπόλυτα καθαρός. Ὁ Ἅγιος καί ἀναμάρτητος «ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. 2,22). Αὐτό πρέπει νά εἶναι τό ζητούμενο καί γιά μᾶς. Τό Δεσποτικό Στόμα ἀναφωνεῖ: «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Ὁ Ἰησοῦς ἔζησε γιά λίγο στήν ἔρημο. Εἶχε γιά συντροφιά Του τά θηρία (Μάρκ. 1,13).

Τό προνόμιο αὐτό εἶχε δοθεῖ στόν Ἀδάμ πρό τῆς πτώσεως (Γεν. 2,20).

Ὁ Ἰησοῦς ἀποκαθιστᾶ τή σχέση μέ τά ζῶα. Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐρήμου ἔγιναν εἰκόνες καί ἀντίγραφα τοῦ Χριστοῦ, συναναστρέφονταν τά θηρία, ὅπως Ἐκεῖνος. Ὁ Ἰησοῦς εὐλόγησε τήν ἐργασία ἀπό μικρό παιδί, ἐργαζόμενος κοντά στόν ξυλουργό θετό πατέρα Του Ἰωσήφ.

Ὁ Ἰησοῦς θά διδάξει γιά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, πού φθάνει μέχρι τίς λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας καί γιά τήν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη μας σ’αὐτήν: «ὑμῶν καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ἠριθμησμέναι εἰσί» (Ματθ. 10,30).

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος διδάσκει: «Ἀκούσατε, λοιπόν, τήν φωνήν τοῦ Θεοῦ «ἐγώ εἰμί τό Φῶς τοῦ κόσμου», πλησιάσατέ Τον καί λάβετε φῶς καί τά πρόσωπά σας δέν θά σκιασθοῦν ἀπό ἐντροπήν, ἐπειδή ἔχουν τήν σφραγίδα τοῦ ἀληθινοῦ φωτός. Ἰδού εὐκαιρία ἀναγεννήσεως· ἄς γίνωμεν οὐράνιοι. Ἰδού καιρός ἀναδημιουργίας, ἄς ἐπανεύρωμεν τόν πρῶτον Ἀδάμ. Νά μή μείνωμεν ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἴμεθα, ἀλλά νά γίνωμεν αὐτό, τό ὁποῖον κάποτε εἴμεθα εἰς τόν Παράδεισον».

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀνακεφαλαιώνει: «Ἄς ψάλλωμεν εἰς τόν Θεόν τόν ὕμνον τῆς χαρᾶς, τόν ὁποῖον κατευθυνόμενος ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα ὁ Προφήτης Ἠσαΐας προδιετύπωσε προφητικῶς: 

«ἀγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπί τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου καί χιτῶνα εὐφροσύνης περιέβαλέ με, ὡς νυμφίῳ, περιέθηκέ μοι μίτραν καί ὡς νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμῳ» (61,10). Κοσμήτωρ δέ πάντως τῆς νύμφης ὁ Χριστός ὁ ὤν καί παρών καί ἐσόμενος, εὐλογητός νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ!

ΠΗΓΗ