ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

11/01/2026

Τὸ Φῶς στὸ σκοτάδι

«᾿Ιδὼν δὲ Κύριος ὁ Θεός, ὅτι ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πᾶς τις διανοεῖται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ πάσας τὰς ἡμέρας,… ἐφθάρη δὲ ἡ γῆ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας. καὶ εἶδε Κύριος ὁ Θεὸς τὴν γῆν, καὶ ἦν κατεφθαρμένη, ὅτι κατέφθειρε πᾶσα σὰρξ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς». (Γεν., 6, 5 & 11-12).

Ἀρνούμενος τὸν Θεὸ ὁ ἄνθρωπος ἀλλοιώθηκε. Ἀποδύθηκε τὴν Χάριν τῶν ἰδιοτήτων τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνδύθηκε δερμάτινο χιτῶνα. Ἀκάλυπτος πιὰ ἀπὸ τὸ Θεῖο Φῶς κρύβεται γιατὶ εἶναι γυμνός, γίνεται ἀνεύθυνος καὶ χάνει τὴν κοινωνία μὲ τὸ ὁμοούσιο (ἡ γυναίκα ποὺ μοῦ ἔδωσες φταίει), αἰσθάνεται ἀνεύθυνος καὶ ἐχθρικὸς μὲ τὰ θηρία τῆς γῆς (ὁ ὄφις μὲ ἀπάτησε), ἡ γῆ γίνεται σκληρὴ καὶ ἄκαρπη μαζί του καὶ ποτίζεται μὲ τὸν ἱδρώτα του.

Οἱ πόνοι τῆς γέννας φέρνουν τοὺς νέους ἀνθρώπους. Ἡ ἀγάπη γίνεται ἰδιοτελής καὶ γεννιέται ἡ φονικὴ ἀντιζηλία καὶ ἔχθρα. Ἡ χαρὰ χάνει τὴν οὐσία της καὶ ἀποκτᾶ σύντροφο τὴν λύπη, ἡ εἰρήνη τὸν πόλεμο, ἡ μακροθυμία τὴν ἀνυπομονησία καὶ τὴν ἐκδίκηση, ἡ καλοσύνη τὴν κακία, ἡ πραότητα τὴν ὀξύτητα καὶ τὴν ἐπιθετικότητα, ἡ δικαιοσύνη ἀνακάλυψε τὴν ἀδικία, ἡ ὑγεία τὴν ἀσθένεια, ἡ ἀκράτεια γίνεται ἰδιαιτερότητα τοῦ ἀνθρώπου καὶ δέσμιος τῶν νέων ἰδιοτήτων του ὁ ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει πὼς πλέον εἶναι θνητός, γνωρίζει τὸν θάνατο. Ἡ μαρτυρία τῆς πτώσης (ἁμαρτίας) εἶναι ὅτι τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἀμαυρώθηκε καὶ τὸ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ ἀλλοιώθηκε καὶ ἔγινε κάτι τὸ ξένον.

Μὲ τὶς νέες του ἰδιότητες ὁ ἄνθρωπος κάθισε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν παράδεισο, τὸν κόσμο τῆς τρυφής, καὶ πλέον ἔκλαιε. Μοχθοῦσε γιὰ νὰ ἐπιβιώσει καὶ ἔρχεται καὶ τὸ πρῶτο αἶμα, ὁ φόνος. Ὁ Κάιν σκοτώνει τὸν Ἄβελ, ὁ ἀδελφὸς τὸν ἀδελφό. Ἡ πτώση συνεχίζεται, ἡ ἀμαρτία ἐξακολουθεῖ…

Ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν Δημιουργό της ἡ ἀνθρωπότητα καὶ ἀποξενώθηκε ἀπὸ τὸν σκοπὸ τῆς δημιουργίας του ὁ ἄνθρωπος καὶ κατέληξε νὰ ὑψώνει γύρω του ψεύτικους κόσμους φτιαγμένους ἀπὸ τὸ νοῦ του καὶ τὸν ἐγωισμό του. Ἔπλασε ὁ ἄνθρωπος μύθους νὰ τὸν κυβερνοῦν καὶ ἐπέμενε πεισματικὰ νὰ τοὺς διατηρεῖ καὶ ἐπιλεκτικὰ ἐπέλεγε νὰ ζεῖ στὸ σκοτάδι τους καὶ θνητός βίωνε τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου. Λησμόνησε τὸν Θεό του και Δημιουργό του ὁ ἄνθρωπος καὶ δημιούργησε δικούς του θεούς, φανταστικοὺς καὶ ἀνύπαρκτους, θεούς τρομακτικοὺς καὶ ἀπὸ τρόμο κατασκευασμένους, θεούς μὲ ἐλαττώματα ἀνθρώπινα, θεούς εἴδωλα που ἔτρεμαν καὶὴν ἀνθρώπιν ἔπεφταν καὶ γίνονταν σκόνη καὶ θρύψαλα. 

Τελματωμένος, μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεό του καὶ τὸν σκοπό του ὁ ἄνθρωπος, ἀπόκαμε καὶ ἔμεινε νὰ κάθεται στὸ σκοτάδι καὶ τη σκιά τοῦ θανάτου.

Ὁ ἄνθρωπος λησμόνησε τὸν Θεό του, ὅμως ὁ Θεός δὲν λησμόνησε ποτὲ τὸ δημιούργημά Του καὶ ὅταν ἔφθασε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ Θεός ἐκ Πνεύματος ¨Αγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη οὐσία καὶ τέλειος Θεός καὶ τέλειος Ἄνθρωπος, ἦλθε Φῶς αληθινὸ νὰ λάμψει σὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη σὲ κάθε ἄνθρωπο.

Τὸ σπήλαιο στὴ Βηθλεὲμ πρῶτο φωτίζεται καὶ λάμπει μὲσ’ στὴ νύχτα καλώντας τοὺς ποιμένες, καὶ ἄστρο λαμπρό, φὼς στὸν οὐρανό, ἄρχοντες τῆς ἀνατολῆς τοὺς οδηγεῖ τὸ Φῶς νὰ προσκυνήσουν. Ἔπειτα στὴν Αἴγυπτο τὸ Φῶς λάμπει στοὺς ἐθνικοὺς καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες γιατὶ τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸ, ἔθνη, γλῶσσες, χρώματα, πεποιθήσεις, ἰδιότητες, δὲν ξεχωρίζει, λάμπει γιὰ ὅλους καὶ ὅλους τοὺς φωτίζει καὶ ὅποιος θέλει νὰ φωτισθεῖ φωτίζεται.

Στὴ Ναζαρὲτ ἀντρώνεται τὸ Φῶς καὶ δώδεκα ἐτῶν φωτίζει τὸ Ναὸ τοῦ Σολομώντα καὶ φέγγει τοὺς διδασκάλους καὶ νομικοὺς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ με ὑπομονὴ καὶ μὲ ὑπακοὴ περιμένει τὸν κατάλληλο χρόνο γιὰ νὰ λάμψει τὸ Φῶς τῆς Ἀλήθειας σὲ κάθε ἄνθρωπο, σὲ κάθε γωνιὰ τῆς οἰκουμένης.

Τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸ κηρύττει ὁ Τίμιος Πρόδρομος καὶ ἐκεῖ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ δέχεται τὴν ἐπίσκεψή Του καὶ μὲ τὰ τίμια χέρια του ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς Βαπτίζει τὸ Φῶς τῆς Ζωὴς καὶ ἀποκαλύπτεται ὁ Ἀληθινὸς ἐν μονάδι Τριαδικὸς Θεὸς.

Τὴν Καπερναοὺμ ἐπιλέγει τὸ Φῶς γιὰ νὰ ξεκινήσει νὰ φωτίζει τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα, τὴν Καπερναοὺμ τῆς Γαλιλαίας τῶν ἐθνῶν, τὴν Καπερναοὺμ στὰ ὅρια τῆς γῆς Νεφθαλεὶμ καὶ τῆς γῆς Ζαβουλὼν, τὴν Καπερναοὺμ ὅπου Ἰσραηλῖτες καὶ Ἐθνικοὶ εἰδωλολάτρες ζοῦσαν στὸ σκοτάδι καὶ στὴ σκιὰ τοῦ θανάτου. Καὶ τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸ, τὸ Φῶς τῆς Ζωὴς ἄρχισε νὰ κηρὐττει:

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.».

Μετάνοια εἶναι ἡ ἄμεση ἐπιστροφὴ στὸν Θεὸ Πατέρα καὶ Δημιουργὸ μας. Μετὰνοια εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς μας. Μετάνοια εἶναι νὰ κάνουμε τὸ Θέλημά Του θέλημά μας. Μετάνοια εἶναι, νὰ ἀγαπᾶμε ἀδιακρίτως, νὰ εἴμαστε φιλάνθρωποι, νὰ εἴμαστε φιλεύσπλαγχνοι, νὰ εἴμαστε φιλάδελφοι. Μετάνοια εἶναι, νὰ συγχωροῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ ἀνεχόμαστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ στηρίζουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Μετάνοια εἶναι νὰ κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ Τὸ Αἶμα τοῦ Χριστοῦ μας, ὡς μέλη τίμια τῆς Ἐκκλησίας Του, μέσα ἀπὸ μία βιωματικὴ Μυστηριακὴ ζωή.

Μετάνοια εἶναι νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ σκοτάδι καὶ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου στὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸ, στὸ Φῶς τῆς Ζωῆς!

π. Ἐφραὶμ Ντέτσικας

Ἐφημέριος ἐνορίας Περιβλέπτου

Πόλεως Ἰωαννίνων

ΠΗΓΗ