Κυριακή 4η Ιανουαρίου 2026

Κυριακή προ τῶν Φώτων

(Μαρκ. α´ 1 – 8) 

«Ἐγένετο Ἰωάννης…» (Μαρκ. α´ 4)

Εὐλογημένος ἀντισυμβατικός. Αὐτὸς θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὁ τίτλος τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Ἀντιμετωπίζουμε τὶς πρῶτες ἡμέρες τοῦ νέου ἔτους καὶ ἀπολαμβάνουμε τὸ ἑορταστικὸ κλῖμα τῶν Θεοφανείων. Αὐτὴ ἡ περίοδος εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν χάρη τῆς εὐαγγελικῆς ἀποκαλύψεως καὶ τῆς κατανύξεως. Ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τὸ πρόσωπο ποὺ πηγαίνει κόντρα στὶς ροπές τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Προβάλλει τὸν μεγαλύτερο ἀντισυμβατικὸ τῆς ἀνθρωπότητας.

«Ἐγένετο Ἰωάννης» μᾶς λέγει τὸ ἱερὸ κείμενο. Ποιός εἶναι αὐτός; Εἶναι ὁ Προφήτης γιὰ τὸν ὁποῖον μίλησαν οἱ προφῆτες. Εἶναι τὸ προσωποποιημένο χάσμα μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἄνδρας ποὺ βγῆκε ἀπὸ ἀνθρώπινη μήτρα. Εἶναι ὁ ἀυγερινὸς ποὺ ἀνατέλλει ἀπὸ τὸν ἥλιο. Εἶναι τὸ λυχνάρι τῆς ἐρήμου, ποὺ δίνει τὸ φῶς τῆς πολυποίκιλης κοινωνίας. Εἶναι ὁ σηματοδότης, ποὺ τολμᾶ καὶ δείχνει τὴν δόξα τοῦ Κυρίου. Εἶναι αὐτὸς ποὺ κάνει σκόνη ὅλες τὶς παγιωμένες ἀντιλήψεις καὶ σκέψεις τῆς καρδιᾶς. Εἶναι αὐτὸς ποὺ φέρνει τὸ καινούργιο μέτρο στὴν ἁμαρτία καὶ καταργεῖ τὴν μετάνοια.

«Ἐγένετο Ἰωάννης». Μπροστά μας στέκεται τὸ πρόσωπο ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπορρίψει ἐλεύθερα τὶς ἀπαιτήσεις καὶ τὶς συμπεριφορὲς ἑνὸς κοινωνικοῦ συντηρητισμοῦ. Ὁ Ἰωάννης εἶναι μία σπάνια προσωπικότητα ποὺ δὲν δέχεται νὰ ἀκολουθήσει τὴν νοοτροπία τοῦς κανόνες καὶ τὶς ἀποφάσεις τῆς πλειοψηφίας. Εἶναι ἕνας ἀσυμβίβαστος ἀντισυμβατικός, ποὺ θέλει νὰ εἶναι «αἵρεσις» στὸν καιρό του. Θέλει νὰ ζει στὴν ἀπομόνωση, ὅταν ἐλέγχει τὶς νόες ποὺ ἀποφασίζουν τὰ δεινά. Ὁ Ἰωάννης, σὰν εὐλογημένος ναΐτης, δὲν ὑποτάσσεται στὶς ἀρχὲς ἀπὸ ὑπολογιστικὰ συμφέροντα καὶ ἀπωθημένα κατεστημένα, ἀλλὰ καταργεῖ τὴν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἁμαρτία.

Παρουσιάζεται ὁ Ἰωάννης σὰς ἕνας ἄνδρας γεμάτος ἰδιότητες. Ντύνεται ἰδιαιτέρως, διδάσκει ἰδιαιτέρως, ζει ἰδιαιτέρως, σκέπτεται ἰδιαιτέρως. Τὸ σύνολο τῆς ἰδιαιτερότητός του δὲν τὸν κρίνει περιθωριακό, τὸν κάνει μοναδικό. Ζεῖ μόνος, ἀλλὰ ἀγαπᾶ ὅλους. Ζεῖ στὴν ἔρημο, ἀλλὰ συναναστρέφεται ὁλόκληρα πλήθη. Ζεῖ μὲ καθαρότητα καὶ ἀσκητικότητα, ἀλλὰ θέλει νὰ φωτίσει τὴν βρώμα καὶ τὴν ἁμαρτία. Βλέπει γνῶσιν στὴν ἄγνοια τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ προτίθεται μὲ τὴν μετάνοιαν νὰ τοὺς ἀνθρώπους γιὰ νὰ γνωρίσουν τὸν Θεόν. Μέσα στὸν ἑαυτόν του ἔχει πάντοτε τὴν ἐπιλογήν. Ἐπιλέγει τὴν ταπείνωσιν. Ἀντὶ νὰ προβάλλει στὸὺς ἄλλους τὸν ἑαυτό του, προβάλλει στὸν κόσμον τὸν Θεόν του.

Σήμερον ἡ Ἐκκλησία μας δίδει τὸ σύνθημα τοῦ εὐλογημένου ἀντισυμβατισμοῦ. Ζοῦμε εἰς μίαν κοινωνίαν ποὺ μᾶς ἐπιβάλλει συγκεκριμένους κανόνας συμπεριφορᾶς, συγκεκριμένους τρόπους ζωῆς καὶ συγκεκριμένα πρότυπα. Μέσα ἀπὸ τοὺς νόμους καὶ τοὺς κανόνας δὲν ὑπάρχουν γιὰ νὰ κάνουν τὴν καθημερινότητά μας ὁμαλὴ καὶ μορφωμένη, ἀλλὰ ἔχουμε ἐπινοήσει καὶ ἄλλους κανόνας, ποὺ μᾶς δυσκολεύουν καὶ μᾶς ἀλλοτριώνουν χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε. Τὸ πῶς ντυνόμεθα, τὸ πῶς διασκεδάζομε, τὸ τί τρῶμε, τὸ τί μιλοῦμε, ἀκόμη καὶ τὸ τί σκεπτόμεθα δὲν καθορίζεται ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Καθορίζεται ἀπὸ τάσεις καὶ ροπές ποὺ δὲν τολμοῦμε νὰ τὶς σπάσουμε, διὰ νὰ μὴν ὑποστοῦμε τὸν ἀφόρητον πόνον. Δυστυχῶς αὐτὸ συμβαίνει καὶ εἰς τὸν ἐκκλησιαστικόν μας βίον. Ὡς θύματα μιᾶς ἐκκοσμικεύσεως τελοῦμε ἀκόμη καὶ τὰ μυστήρια τῆς πίστεως μας ὡς κοινωνικὰ γεγονότα καὶ ὡς ἀνούσιες καὶ κουραστικὰς ἐκδηλώσεις.

Ἔρχεται ὅμως σήμερον ὁ Ἰωάννης νὰ μᾶς καλέσει σὲ ἕναν εὐλογημένον ἀντισυμβατισμόν. Μᾶς καλεῖ νὰ μὴ φοβηθοῦμε νὰ γίνουμε ἡ ἐξαίρεσις. Νὰ μὴν ὑποταγοῦμε εἰς τὴν νοοτροπίαν τῆς ἁμαρτίας. Νὰ μὴ συμβιβαστοῦμε μὲ τὸν βόρβορον. Νὰ μὴν ἀκολουθήσωμε τὸ κοπάδι εἰς τὸν κατήφορον τοῦ σκότους. Νὰ γίνουμε τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Νὰ μιλοῦμε μὲ τὴν ζωήν μας, ὅταν ὅλοι μιλοῦν μὲ τὰ στείρα λόγια των. Νὰ προσευχόμεθα, ἀντὶ νὰ διαλογιζόμεθα. Νὰ καθοδηγούμεθα ἀπὸ πνευματικὰ κριτήρια, ἀντὶ νὰ ἀκούωμεν τὰς θεωρίας τοῦ κάθε ἐσωτερικοῦ «εισαγωγικοῦ σχολείου». Νὰ φάγωμεν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς καθημερινότητος. Νὰ ἀναθέσωμεν τὴν ζωήν μας, ὄχι εἰς τὰ κατευθυνόμενα τῆς τεχνολογίας, ἀλλὰ εἰς τὴν πηγὴν καὶ εἰς τὴν ἀγάπην Ἐκείνου ποὺ ἔφτιαξε τὸν κόσμον, διότι μᾶς ἀγαπᾷ. Νὰ πάψωμεν νὰ παίρνουμε ἀξίαν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχομε, διότι ἔχομε ἀξίαν γι’ αὐτὸ ποὺ ἔχομε. Νὰ μὴ παραδώσωμε τὴν σχέσιν καὶ τὴν λογικὴν εἰς τὰς μηχανάς, διότι τὸ ἀντίτιμον θὰ εἶναι ἀκριβόν. Νὰ μὴ παραδώσωμε «διὰ τὸ καλόν μας» τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὰ γνωστὰ κέντρα, διότι τότε θὰ ἀπολεσθῇ ἡ ἀνθρωπιά μας. Νὰ μὴν ὑποσχώμεθα γιὰ τὴν σχέσιν μας μὲ τὸν Χριστόν. Αὐτός εἶναι ἡ ἐλπὶς τοῦ κόσμου. Ὅταν ἀγαπᾶμε Ἐκεῖνον, γινόμεθα καὶ ἡμεῖς ἐλπὶς τοῦ κόσμου. Νὰ μὴ χάσωμε τὴν χαράν. Διότι τίποτε δὲν ἀξίζει ὅσον αὐτή.

Ἕνας τέτοιος εὐλογημένος ἀντισυμβατικὸς μᾶς ὁδηγεῖ σήμερον ὁ Ἰωάννης. Μαζί του ἂς γίνωμε οἱ ἄλλοι τῆς γῆς, τὸ φῶς τοῦ κόσμου, τὸ ἔαρ τῆς κοινωνίας, οἱ μικροὶ προδόται τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ ἔχῃ ἀληθινὸν νόημα ἡ ζωή μας καὶ νὰ σωθῶμεν, ὅπως ἐκεῖνος ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸν Κύριον.  

Αμήν.

ΠΗΓΗ