ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ (ΖΑΚΧΑΙΟΥ)

Απόστολος: Εβρ. ζ΄26 – η΄2

Ευαγγέλιον: Λουκ. ιθ΄ 1 - 10

25 Ιανουαρίου 2025

Όλα τα είχε ο Ζακχαίος του σημερινού Ευαγγελίου, πλούτη, οικογένεια, υγεία, αξίωμα κ.ο.κ. Παρόλα αυτά, πληρότητα δεν ένιωθε! Κάτι έλειπε από την ζωή του. Υπήρχε ένα κενό μέσα στην ψυχή του, που τίποτε από αυτό τον κόσμο δεν μπορούσε να το γεμίσει. Αυτό το κενό όμως, τον ανέβασε σαν παιδάκι στην συκομορέα, παραμερίζοντας κάθε είδους ντροπή που θα μπορούσε να νιώσει λόγω της κοινωνικής του θέσης.

Πράγματι, ο Ζακχαίος ταπεινώθηκε, και ανέβηκε στη συκομορέα! Αξίζει όμως να δούμε και πώς ο Θεός τον αντάμειψε. Αξιώθηκε να δει τον ίδιο Τον Χριστό και να καθίσει μαζί Του για φαγητό. Εξέφρασε την μετάνοιά του και αξιώθηκε να ακούσει από το στόμα Του Χριστού «ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». Έτσι ο Ζακχαίος αναζήτησε και βρήκε, έδωσε λίγα και έλαβε πολλά. Εμείς σήμερα, έχουμε αυτή την καλή επιθυμία να δούμε Τον Χριστό;

Θέλουμε να καθίσουμε μαζί του να φάμε; Λαχταρά η δική μας ψυχή να ακούσει από το στόμα Του ότι πρόκειται να σωθεί;

Σήμερα, δύο χιλιάδες χρόνια μετά από Τον Χριστό, πόσο εύκολο είναι για εμάς να Τον συναντήσουμε και να συμφάγουμε μαζί Του; Μα λίγο να το αναλογιστούμε Ο Κύριος μετά την ανάληψή Του δεν μας άφησε μόνους, αλλά μας έστειλε το Άγιο Πνεύμα. Συγκρότησε την εκκλησία Του με τους αποστόλους, όπου σήμερα στην θέση τους είναι οι Επίσκοποι μας. Ο Κύριος μας είναι παντού, όμως στους ναούς του, νιώθουμε πιο έντονα την παρουσία Του. Κάθε φορά που τελείται η Θεία Λειτουργία μας καλεί στο κοινό τραπέζι, προσφέροντάς μας ό,τι ανώτερο υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο, το σώμα και το αίμα Του. Μας προσφέρει την πνευματική τροφή, «τὸν ἐπιούσιον» τόν οποίο κάθε ψυχή Ορθόδοξου Χριστιανού έχει ανάγκη.

Θα ήταν όμως ποτέ δυνατόν να δεχτούμε τον ίδιο τον Θεό μέσα μας, χωρίς την ανάλογη προετοιμασία; Χωρίς δηλαδή να του ετοιμάσουμε κατάλληλο τόπο; Μα τί έκανε ο Ζακχαίος; Πριν ακόμη καθίσουν για φαγητό εξέφρασε αμέσως τη μετάνοιά του. Έτσι και εμείς, όσα λάθη και εάν έχουμε πράξει στην ζωή μας, όσες αμαρτίες και αν βαραίνουν τη δική μας ψυχή, να μην διστάσουμε και να προστρέξουμε προς Τον φιλάνθρωπο Κύριο μας. Είναι πάντα εκεί, και αναμένει την επιστροφή μας, για να μας ανορθώσει στην πρότερη μας κατάσταση. Διά μέσου τους μυστηρίου της εξομολογήσεως, ο κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός έχει τη δυνατότητα να ξαναλευκάνει τον χιτώνα που έλαβε στη βάπτισή του, λαμβάνοντας άφεση αμαρτιών.

Σήμερα δεν είναι λίγοι από εμάς, που θεωρούν ότι για να έρθει κάποιος άνθρωπος σε μετάνοια, χρειάζεται να δεχθεί κάποιου είδους τιμωρία. Θεωρούν, ότι εάν ο άνθρωπος, βιώσει τον ίδιο πόνο ή ακόμη και πιο έντονο από αυτόν που έχει προκαλέσει, πιθανότατα να καταλάβει το λάθος του και έτσι να μετανοήσει. Σήμερα όμως, Ο Χριστός μας δείχνει ένα διαφορετικό τρόπο. Μία μέθοδο που μαλακώνει την καρδία του ανθρώπου, και τον φέρνει σε συναίσθηση, προκαλώντας του τη συντριβή και τη μετάνοια.

Οι τελώνες, τον τότε καιρό, εθεωρούντο ως οι πλέον αμαρτωλοί άνθρωποι, αφού όλη τους η ζωή ήταν βουτηγμένη μέσα στις αδικίες, παρανομίες, ψέματα, καταχρήσεις. Περισσότερο ο Ζακχαίος που όχι μόνον τελώνης ήταν, αλλά «Αρχιτελώνης». Προϊστάμενος δηλαδή όλων αυτών των αμαρτωλών ανθρώπων. Πόσο αμαρτωλή μπορεί να ήταν η δική του ζωή! Οι υπόλοιποι άνθρωποι της πόλεως, τους αποστρέφονταν, δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί τους. Όταν τους έβλεπαν, άλλαζαν ακόμη και δρόμο, προκειμένου να μην συναντηθούν μαζί τους. Δεν ήθελαν ούτε τα πρόσωπά τους να βλέπουν.

Ο Χριστός όμως, έκανε κάτι εντελώς διαφορετικό. Όχι μόνον δεν άλλαξε πορεία για να μην συναντηθεί μαζί με τον Ζακχαίο, αλλά σταμάτησε ο ίδιος για να του μιλήσει. Όχι για να τον κρίνει και να το ελέγξει για τις πολλές του αμαρτίες, αλλά για να του αναγγείλει ότι «σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι.». Ότι δηλαδή σήμερα θα φάνε μαζί, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αφού εκεί, στο σπίτι του Ζακχαίου θα έρχονταν αρκετοί τελώνες, όλοι δηλαδή αυτοί οι αμαρτωλοί άνθρωποι που τόσα έχουν κάνει και τόσους ανθρώπους έχουν αδικήσει.

Ο Χριστός, την στιγμή της πρώτης τους συνάντησης, είχε το κάθε δικαίωμα να του μιλήσει με λόγια αυστηρά και ελεγκτικά. Θα μπορούσε να του ζητήσει πρώτα να πάει να διορθώσει όλες αυτές τις αδικίες και ατιμίες που είχε κάνει, και τότε να επιστρέψει για να Τον συναντήσει. Όμως βλέπουμε να του μιλάει με μία απερίγραπτη αγάπη. Και δεν ήταν δυνατό, όλη αυτή αγάπη να αφήσει ασυγκίνητο ακόμη και αυτόν τον άνθρωπο. Και τότε γίνεται η μεταβολή στην καρδία του Ζακχαίου, μετανοεί πραγματικά, και εκφράζει δημόσια τη μετάνοιά του και την προσφορά του: «ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν».

Έτσι διδασκόμαστε και εμείς, πώς να διαχειριζόμαστε τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Στην ζωή μας πολλά περισσότερα μπορούμε να επιτύχουμε με τον καλό τρόπο παρά με την σκληρότητα και τον έλεγχο. Με τον καλό τρόπο είναι πιο εύκολο να μεταβάλουμε μία σκληρή καρδία και να επιτύχουμε το επιθυμητό, παρά με τον σκληρό. 

Έτσι και εμείς, σε αυτό τον κόσμο να βαδίζουμε με αγάπη, αφού «Ό Θεός αγάπη εστί». Κάθε στιγμή της ζωής μας αποτελεί μία ευκαιρία για επιστροφή στον Κύριό μας. Είναι εκεί, και μας αναμένει, όχι για να μας ελέγξει αλλά να μας παρηγορήσει και να μας κάνει μετόχους της χάριτός Του. 

Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Λαζάρου

ΠΗΓΗ