ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ

18 Ιανουαρίου 2026

Δέκα λεπροί. Καταδικασμένοι στην απόλυτη κοινωνική απομόνωση, βέβηλοι σύμφωνα με τον Ιουδαϊκό νόμο, αφού η αρρώστια τους ήταν επιτομή της ακαθαρσίας. Δεν έχουν παρά να κραυγάσουν απελπισμένοι προς τον Κύριο. Όμως, κανείς, όσο μακριά κι αν είναι, δεν λανθάνει της προσοχής του Κυρίου. Τους καλεί, και πριν ακόμη τους θεραπεύσει, τους λέει να πορευθούν και να παρουσιασθούν στους ιερείς. Και καθώς πήγαιναν, είδαν το θαύμα, είδαν ότι θεραπεύθηκαν. Εδώ σταματά το πρώτο μέρος της διήγησης.

Λέπρα είναι οτιδήποτε μας κρατά μακριά από τον Θεό και τους ανθρώπους. Μπορεί να είναι οποιαδήποτε κρυφή αμαρτία, ένα τραύμα από το παρελθόν, μια καταστροφική συνήθεια, ο υπερφίαλος εγωισμός μας ή οτιδήποτε άλλο παγώνει, τρομάζει και σκληραίνει την ψυχή και την οδηγεί σε μοναξιά, με επακόλουθο την απογοήτευση ή και την απόγνωση. Πολλές φορές αυτά δεν τα συνειδητοποιούμε, δεν θέλουμε να τα αποδεχθούμε, άλλωστε δεν είναι πάθη που φαίνονται εξωτερικά όπως η λέπρα, κι ούτε κάποιος νόμος μας απομονώνει εξαιτίας τους. Έτσι, συνεχίζουμε να ζούμε και να υποφέρουμε στην πνευματική και ψυχική λέπρα που, βεβαίως, δεν αφήνει απρόσβλητο και το σώμα. Δεν θα λυτρωθούμε από τον νοσηρό αυτόν χώρο, αν δεν αποδεχθούμε το πρόβλημά μας, κι αν δεν κραυγάσουμε με ταπείνωση και από τα βάθη της ψυχής «Ἰησοῦ, ἐλέησόν με.»        

Στους λεπρούς που φώναζαν για έλεος, ο Χριστός είπε: «Πηγαίνετε, δείξτε τον εαυτό σας στους ιερείς». Έτσι τους έβαλε στον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουν. Και εκείνοι, όπως λέει το κείμενο, πήγαν και, καθώς πορεύονταν, θεραπεύτηκαν καθ’ οδόν. Ο δρόμος ήταν μια μεγάλη δοκιμασία της πίστεώς τους, διότι πώς θα τολμούσαν να εμφανισθούν στους ιερείς, αφού δεν είχαν δει ακόμη κανένα θαύμα; Διότι κατά τη διάρκεια της πορείας είδαν ότι καθαρίσθηκαν. Κι όμως, πήραν αυτόν τον δρόμο υπακούοντας στον Κύριο και πιστεύοντας στα λεγόμενά Του.

Αν του φωνάξουμε, το ίδιο θα ζητήσει και από μας σήμερα. Να τον εμπιστευθούμε και να ξεκινήσουμε μια πορεία, ακόμη κι αν δεν έχουμε εμφανή σημεία θεϊκής παρεμβάσεως στη ζωή μας. Διότι η χάρις του Θεού ενεργεί πλήρως αφού εμπιστευθούμε και υπακούσουμε στον λόγο Του. Ο δρόμος που μας δείχνει είναι το μυστηριακό Σώμα Του, η εκκλησία. Κανείς δεν θεραπεύεται έξω από αυτόν τον δρόμο, ούτε κανείς που αποκόπτεται από τον δρόμο και χάνεται σε παραδρόμους. Αλλά ούτε και μέσα στον δρόμο θεραπεύεται, αν δεν προχωρεί· αν δηλαδή εφησυχάζει μόνο στην εξωτερική ομολογία και στις τυπικές πράξεις.

Ας περάσουμε, όμως, στο δεύτερο μέρος της διήγησης. Αλίμονο, μόνο ένας από τους δέκα επιστρέφει για να ευχαριστήσει. Και αυτός είναι ο «αλλογενής», ο ξένος, ο οποίος ήταν αιρετικός για τους Ιουδαίους και σχεδόν ειδωλολάτρης. Διπλά αποξενωμένος και λόγῳ του πάθους και λόγῳ του έθνους. Αυτός μόνο επιστρέφει, δοξάζει τον Θεό, πέφτει με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστεί. Αυτή η λεπτομέρεια περιέχει και το βαθύτερο μήνυμα της ιστορίας.

«Δεν καθαρίσθηκαν όλοι; Οι άλλοι εννιά πού είναι;» λέει ο Ιησούς. Αυτό δεν είναι παράπονο, ούτε πικρία, δηλαδή έκφραση πληγωμένου εγωισμού, όπως συνηθίζεται σε μας, όταν κάνουμε καλό και δεν λάβουμε αναγνώριση. Η φράση του Ιησού είναι θρήνος για τη χαμένη ευκαιρία, θρήνος για την αγνωμοσύνη, και μια πολύ σημαντική προειδοποίηση προς όλους μας.

Ποιά είναι αυτή η προειδοποίηση; Ακόμη κι αν μπεις στον δρόμο που σου έδειξε ο Χριστός, ακόμη κι αν είσαι μέσα στην εκκλησία, ακόμη κι αν έλαβες αυτό που ζήτησες, ακόμη κι αν είδες θαύματα στη ζωή σου, εάν δεν έχεις ευγνωμοσύνη, η μεγάλη δωρεά της σωτηρίας πάει χαμένη και μένεις άδειος και άκαρπος. Γιατί δεν έχεις γνωρίσει πραγματικά τον δωρητή και ευεργέτη σου. Έχουμε την τάση να αρπάζουμε το δώρο και επιστρέφοντας στην ιδιοτέλεια και φιλαυτία μας να συνεχίζουμε τον δικό μας δρόμο. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι η σωματική μας θεραπεία, ούτε η θεραπεία των ψυχικών μας τραυμάτων, ούτε η λύση των προβλημάτων μας, το ζητούμενο είναι η ανάσταση και σωτηρία όλης της υπάρξεώς μας. Και τούτο έρχεται μέσα από τη συνειδητή, ευχαριστιακή σχέση με τον Χριστό. Ο Σαμαρείτης μόνο άκουσε το «Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε», γιατί αυτός μόνο ζήτησε να έχει γνώση και σχέση με τον Χριστό.

Η σωματική λέπρα είναι τύπος της πνευματικής ασθένειας, της αμαρτίας. Είναι οτιδήποτε μας κρατάει σε απόσταση από τον Θεό και τους αδελφούς μας. Έχουμε την ειλικρίνεια και ευθύτητα να το δούμε στον εαυτό μας, και να αποδεχθούμε την ασθένεια και ανεπάρκειά μας; Έχουμε τη διάθεση να φωνάξουμε «Κύριε, ελέησόν με» και να πορευθούμε στον δρόμο της εκκλησίας; Και τέλος, έχουμε τη συναίσθηση των φανερών και αφανών ευεργεσιών Του, ώστε συνεχώς να τον ευχαριστούμε μέσα σε μια αδιάρρηκτη προσωπική και ουσιαστική σχέση μαζί Του;

ΠΗΓΗ