ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Κυριακή μετά τά Φῶτα ἡ σημερινή Κυριακή. Καί ἡ ὀνομασία αὐτή δέν ἀφορᾶ ἁπλῶς σέ ἕνα χρονικό προσδιορισμό, ἀλλά στήν ἀνακαίνιση, τήν ἀναγέννηση, τήν ἀνάπλαση τοῦ ἀνθρώπου πού προέρχεται ἀπό τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν Βάπτισή Του, τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή Του. Ὁ Κύριος, ὁ Υἱός τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ἔγινε καί Υἱός ἀνθρώπου γιά νά ἁγιάσει, νά ἀφθαρτίσει, νά θεώσει τήν ἀνθρώπινη φύση.

Ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο

Σέ ἕνα ἀπό τά θαυμάσια τροπάρια τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων ψάλαμε καί τά ἑξῆς: «Ἁμαρτωλοῖς καί τελώναις διά πλήθους ἐλέους σου ἐπεφάνης, Σωτήρ ἡμῶν» (Ἑσπερινός Θεοφανείων). Ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Κύριος ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης, τῆς στοργῆς, τοῦ ἐλέους Του φανερώθηκε, ἀποκαλύφθηκε στόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, πού ἔχει τήν ἐπίγνωση πώς λόγῳ τῆς καταστάσεώς του, τοῦ τρόπου ζωῆς του, βρίσκεται βυθισμένος σέ σκότος πυκνό. «Ποῦ γάρ εἶχε τό φῶς λάμψαι, εἰμή τοῖς ἐν σκότει καθημένοις; Δόξα σοι». Ποῦ ἀλλοῦ, ἐπισημαίνει ὁ ὑμνογράφος, θά μποροῦσε νά λάμψει τό φῶς τῆς παρουσίας Σου, παρά σέ αὐτούς πού κάθονται μέσα στό σκότος καί τήν σκιά τοῦ θανάτου; Ὁ ὑμνογράφος χρησιμοποιεῖ τήν σχετική προφητεία τοῦ Ἡσαΐα πού ἀκούσαμε στήν Εὐαγγελική περικοπή: «ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καί τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (Ἡσ. 9,2).

Ὁ ἄνθρωπος ἐγκλωβισμένος σέ ποικίλες μορφές εἰδωλολατρίας, ἁμαρτίας, ἀσεβείας, σκότους, ἔχει τήν δυνατότητα πού τοῦ προσφέρει ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά ἀνανήψει, νά ἐπιστρέψει στήν πηγή τῆς ζωῆς, νά λουσθεῖ ἀπό τό φῶς τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ζωή ὡς ἄθλημα διαρκοῦς μετανοίας

Χωρίς τό χάρισμα τῆς μετανοίας δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε τό φῶς τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, τόν λόγο Του, τήν θεία ἐνέργεια, τήν ζωοποιό Του χάρη.

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μετάνοια ὡς ἀγώνας συμμορφώσεως τοῦ βίου καί τοῦ ἤθους τοῦ πιστοῦ πρός τίς θεῖες ἐντολές καί τόν εὐαγγελικό τρόπο ζωῆς διαρκεῖ ὅσο καί ἡ ἐπί γῆς ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Μετάνοια, μέ μία φράση, σημαίνει τήν σπουδή, τήν προσπάθεια τοῦ πιστοῦ νά σκέπτεται καί νά ἐνεργεῖ ὅπως ὁ Χριστός, νά πράττει τό ἀγαθό καί εὐάρεστο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποστρέφεται τήν ἁμαρτία καί τό κακό. Τό θεολογικό ὑπόβαθρο τῆς μετανοίας βρίσκεται στό νά γνωρίσει ὁ ἄνθρωπος, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τήν προαιώνια ἰδέα τήν ὁποία εἶχε ὁ Θεός γιά αὐτόν. 

Δηλαδή πῶς ὁ Θεός συνέλαβε τόν ἄνθρωπο πρό καταβολῆς κόσμου καί ποιά εἶναι ἡ ἐκπλήρωσή του, ποιός ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του. Ὅταν καταλάβει ὁ ἄνθρωπος τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά αὐτόν, τότε θά κάνει τό πᾶν γιά νά τό ἐκπληρώσει καί νά συμμορφωθεῖ πρός αὐτό. 

Τό νόημα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ

Ἐφόσον ἡ μετάνοια ἑδράζεται στήν προσπάθεια νά τηρήσουμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί νά ζήσουμε σύμφωνα μέ αὐτές, εὔκολα μποροῦμε νά κατανοήσουμε τό νόημα καί τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο μᾶς δόθηκαν. Οἱ ἐντολές δέν εἶναι ἕνας κώδικας ἠθικῆς, ἀλλά ἡ ἀποκάλυψη ἑνός νέου τρόπου ζωῆς ἀληθινῆς, δηλαδή εὐαγγελικῆς βιοτῆς. Εἶναι ἡ χαρισματική δυνατότητα ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου καί μεταμορφώσεως τοῦ ἐγωϊσμοῦ. Γι’ αὐτό ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ἐπισημαίνει ὅτι σκοπός τῶν ἐντολῶν τοῦ Σωτῆρος εἶναι νά ἐλευθερώσει τόν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἀκρασία καί τό μῖσος. Ἀκρασία εἶναι ἡ ἔλλειψη ἐγκρατείας, αὐτοκυριαρχίας, ἐπιβολῆς ἐπί τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. 

Μῖσος εἶναι τό δυσειδέστατο πάθος πού ἐκφράζεται ὡς φθόνος, ἀπέχθεια, κακότητα, ἀπανθρωπιά κ.ἄ. Θετική πλευρά τῶν θείων ἐντολῶν εἶναι, καθώς λέγει ὁ ἴδιος πατήρ, νά ὁδηγήσουν τόν ἄνθρωπο στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πλησίον. Ἀπό τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ γεννιέται τό φῶς τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁ πιστός καθίσταται φωτεινός· ἀκτινοβολεῖ τό φῶς τῆς ἀγάπης καί τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ὡς ἐπίγνωση τῆς θείας Ἀληθείας καί πρόγευση τῆς μελλούσης ζωῆς, τῆς ἐρχομένης Βασιλείας, τῶν ἐσχάτων.

Ἄς εὐχηθοῦμε ὁ ἐπιφανείς Κύριος Ἰησοῦς νά μᾶς ὁδηγεῖ σταθερά στήν ὁδό τῆς σωτηρίας, τῆς διαρκοῦς μετανοίας, τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης πρός Αὐτόν καί τόν πλησίον.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ