ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ μᾶς προσκαλεῖ καί πάλι νά εἰσέλθουμε στό στάδιο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, μιᾶς περιόδου ὅπου ὁ πνευματικός μας ἀγώνας γίνεται πιό ἐντατικός. Καταβάλλουμε δηλαδή οἱ πιστοί κάθε σπουδή καί προσπάθεια νά ἐπανακατηχηθοῦμε στήν εὐσέβεια καί τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, νά ἐμπιστευθοῦμε περισσότερο τόν Θεό, νά ἐπιδοθοῦμε μέ μεγαλύτερη συνέπεια στήν νηστεία καί τήν προσευχή, νά συγχωρήσουμε τούς συνανθρώπους μας καί νά ζητήσουμε καί ἐμεῖς ἀπό ἐκείνους νά μᾶς συγχωρήσουν, νά τούς περιβάλλουμε μέ τήν ἀγάπη καί τήν στοργή μας.

Ἑπομένως, ἡ χριστιανική μας ἄσκηση συνίσταται στήν ἐπίγνωση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τήν προσφορά της στόν συνάνθρωπο, ἀκολούθως στήν ἀληθινή καί εὐάρεστη στόν Θεό νηστεία πού μᾶς ὁδηγεῖ στήν συντριβή καί τήν μετάνοια καί, τέλος, στήν ἀπελευθέρωση ἀπό τήν πλεονεξία ὡς πρός τούς ἐπίγειους θησαυρούς καί τήν στροφή πρός τόν θησαυρό τῆς καρδιᾶς μας, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Τό πνευματικό νόημα τῆς νηστείας

Ἡ νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἔχει ὡς πρότυπό της ὄχι μόνο βιβλικά ἱερά πρόσωπα, ὅπως τόν προφήτη Μωϋσῆ πού νήστευσε 40 ἡμέρες στό ὄρος Σινᾶ, ἤ τόν προφήτη Ἠλία πού ἐπίσης νήστευσε στήν ἔρημο Χωρήβ, ἀλλά τόν ἴδιο τόν Θεό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος, μετά τήν βάπτισή Του καί πρίν ξεκινήσει τό δημόσιο ἔργο Του, ἔμεινε στήν Ἔρημο νηστεύοντας τεσσαράκοντα ἡμέρες καί νύκτες. Ἡ νηστεία εἶναι πράξη λατρείας πρός τόν Θεόν. Καθιστᾶ τό πνεῦμα καί τό σῶμα τοῦ πιστοῦ ἀνάλαφρα καί καθαρά γιά νά βρίσκονται σέ ἀδιάκοπη κοινωνία μέ τόν Θεό. Ἡ ἀληθινή νηστεία εἶναι βασικά πνευματική ἄσκηση, ὅπως εὔστοχα ἐπισημαίνει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Ἄς νηστεύσουμε νηστεία δεκτή, εὐάρεστη στόν Κύριο· ἀληθινή νηστεία εἶναι ἡ ἀποξένωση ἀπό τό κακό, ἡ ἐγκράτεια τῆς γλώσσας, ἡ ἀποχή ἀπό τόν θυμό, ὁ χωρισμός ἀπό τίς ἀνάρμοστες ἐπιθυμίες, τήν καταλαλιά, τό ψεῦδος καί τήν ἐπιορκία· ἡ ἐγκράτεια ἀπό αὐτά εἶναι νηστεία ἀληθινή καί εὐπρόσδεκτη» (περί Νηστ. Β΄ 7).

Τοιουτοτρόπως, ἡ νηστεία συνοδευόμενη ἀπό τήν προσευχή ἀπελευθερώνει τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπό κάθε ἐπιβολή τῆς σαρκός καί τῆς ὕλης, ἀποτελεῖ προσωπική λατρευτική τοποθέτηση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί εἶναι ἔκφραση ὑπακοῆς στόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Κύριος ἀναλαμβάνει τούς πειρασμούς τῶν πιστῶν

Ἀναφέρθηκε παραπάνω ὅτι ὁ Κύριος παρέμεινε 40 ἡμέρες καί νύκτες προσευχόμενος καί νηστεύων στήν Ἔρημο. Ἐκεῖ δέχθηκε τρεῖς μεγάλους δαιμονικούς πειρασμούς. Ὁ διάβολος ζήτησε ἀπό τόν Χριστό νά μεταβάλει τούς λίθους πού βρίσκονταν στήν Ἔρημο σέ ἄρτους. Ὁ Κύριος τοῦ ἀπαντᾶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ τόν ἄρτο, ἀλλά μέ τόν λόγο καί τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ἔπειτα, ζήτησε ἀπό τόν Χριστό νά πέσει νά τόν προσκυνήσει γιά νά τοῦ δώσει τίς βασιλεῖες τοῦ κόσμου καί τήν δόξα τους· ὁ Κύριος τοῦ λέγει ὅτι μόνο τόν Θεό πρέπει νά προσκυνεῖ κάποιος καί νά λατρεύει. Καί, τέλος, τοῦ ζήτησε νά θέσει τόν ἑαυτό του σέ κίνδυνο, νά ἀπαιτήσει τό θαῦμα, πέφτοντας κάτω, ἀπό τό πιό ψηλό μέρος τοῦ Ναοῦ. Ὁ Χριστός τοῦ ἀπαντᾶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἐπιτρέπεται νά θέτει σέ δοκιμασία τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τότε «συντελέσας πάντα πειρασμόν ὁ διάβολος ἀπέστη ἀπ’ αὐτοῦ ἄχρι καιροῦ» (Λουκ. 4,1-13).

Ὁ Κύριος ἀναλαμβάνει τούς πειρασμούς τοῦ ἀνθρώπου καί βοηθεῖ στήν κατά Θεόν ἀντιμετώπιση καί ὑπέρβασή τους, καθώς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «ἐν ᾧ γάρ πέπονθεν αὐτός πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι» (Ἑβρ. 2,18), ἤτοι ἐπειδή ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ὑπέφερε καί δοκιμάσθηκε, μπορεῖ τώρα νά βοηθήσει αὐτούς πού δοκιμάζονται. Μάλιστα, δέν χρειάζεται νά ἀναφέρουμε ὅτι, ἐφόσον ὁ Κύριος μᾶς βοηθεῖ στούς πειρασμούς μας, δέν πρέπει νά παραδίδουμε τόν ἑαυτό μας στήν ἀπελπισία καί τήν ἀπογοήτευση.

Ἡ ἔρημος τῆς Τεσσαρακοστῆς

Οἱ πιστοί θά συνεξέλθουμε μαζί μέ τόν Κύριο στήν Ἔρημο τῆς Τεσσαρακοστῆς καί θά συμμετάσχουμε στούς πειρασμούς Του. Τόν πρῶτο πειρασμό ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ τόν ἀντιμετωπίζει μέ τήν νηστεία, τόν δεύτερο μέ τήν ἀδιάλειπτη λατρεία τοῦ Θεοῦ καί τόν τρίτο μέ τήν ταπείνωση.

Εἴθε, ὁ Χριστός νά ἀναδείξει καί ἐμᾶς νικητές στόν ἀγῶνα μας κατά τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καί νά μᾶς ἐνδυναμώνει στήν ἄσκηση τῆς νηστείας, τῆς διηνεκοῦς λατρείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς ταπεινώσεως.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ