ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΛΕΟΥΣ

«Ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται» (Ψαλμ. 41,8). Μέ αὐτόν τόν ψαλμικό στίχο θά μπορούσαμε νά χαρακτηρίσουμε τήν παραβολή τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ καί τοῦ Εὐσπλάγχνου Πατρός. Ἡ ἄβυσσος τῆς ἁμαρτίας καί τῶν παθῶν, τῆς ἀπογνώσεως καί τοῦ σκότους πού ἐπιφέρει ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό ἐπικαλεῖται μίαν ἄλλη ἄβυσσο· τήν ἄβυσσο τῆς εὐσπλαγχνίας, τῆς ἀγάπης, τῆς συγχωρητικότητας, τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ παραβολή τοῦ Ἀσώτου, γνωστή ἀπό τά παιδικά μας χρόνια, ἀποκαλεῖται περίληψη καί σμικρογραφία τοῦ Εὐαγγελίου, διότι μέ αὐτήν γνωρίζουμε τήν ἀνεξάντλητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί πῶς ὁ Θεός ἐργάζεται συνεχῶς γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Σκοπός τῆς παραβολῆς τοῦ Ἀσώτου

Μέ τήν ἐν λόγῳ παραβολή ὁ Κύριος θέλει νά ξεριζώσει ἀπό τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου τήν ἀπόγνωση πού ἐπιφέρει ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀποτυχία, ἡ ἀστοχία, προβάλλοντας μέ ἔντονα χρώματα τόσο τήν ἀνείκαστη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅσο καί τήν ἐμπιστοσύνη πού πρέπει νά τρέφει ὁ ἄνθρωπος στόν Θεό. Ἄσωτος ὀνομάζεται αὐτός πού δέν εἶναι δυνατόν νά σωθεῖ, νά φυλαχθεῖ ἀκέραιος, ἀβλαβής. Ἄσωτος εἶναι αὐτός πού χαρακτηρίζεται ἀπό ἔκλυση ἠθῶν καί ἔλλειψη μέτρου στήν ζωή του. Ὁ υἱός τῆς παραβολῆς μας μέ εὐκολία ἐγκατέλειψε τόν πατέρα του, ὅμως ἀπαίτησε νά λάβει τό μερίδιο ἀπό τήν πατρική περιουσία. Κατά παρόμοιο τρόπο πολλοί ἄνθρωποι, κάθε ἐποχῆς, δέχονται τό δῶρο τῆς ὑπάρξεως, τά χαρίσματα καί τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ, ἀπορρίπτουν ὅμως ἀπό ἀδιαφορία, ἄγνοια, λήθη, ἀκηδία, ἀπιστία τόν Θεό καί Πατέρα, τόν χορηγό κάθε ἀγαθοῦ. Καί σέ αὐτό τό σημεῖο, στήν αὐτονόμηση καί ἀπεξάρτηση ἀπό τόν Θεό, βρίσκεται ἡ ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία καταστρέφει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη καί τήν φυλακίζει στό σκότος τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς μοναξιᾶς, τῆς ἀπογοητεύσεως.

Γιατί ὁ ἄνθρωπος πού πιστεύει, πού ἐμπιστεύεται τόν Θεό καί ἔχει ὡς ὕψιστο κριτήριο τῆς συνειδήσεώς του τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τίς θεῖες ἐντολές δέν διασκορπίζει ὡς ἄφρων καί ἀσύνετος τόν πλοῦτο τῶν θείων χαρισμάτων, τήν περιουσία τοῦ Θεοῦ-Πατρός. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εὐχαριστεῖ τόν Θεό γιά τόν χρόνο καί τήν αἰωνιότητα, γιά τήν ὑγεία καί τήν ἀσθένεια, γιά τήν ζωή καί τόν θάνατο, καί ζεῖ σέ αὐτόν τόν κόσμο ἐμπνεόμενος ἀπό τό εὐαγγελικό ἦθος, προσβλέποντας στήν ἐρχόμενη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία νοηματοδοτεῖ καί τόν παρόντα κόσμο πού σπαράσσεται ἀπό τήν ἀδικία, τό μῖσος, τούς πολέμους, τήν ἐπανάληψη τῆς ἁμαρτίας τοῦ Κάϊν.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, σῶος, ἐχέφρων, ταπεινόφρων, γεμάτος ἀπό τήν ἀγάπη καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνον δέν καταχρᾶται τήν πατρική περιουσία τῶν χαρισμάτων τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μέ ἀνιδιοτέλεια μοιράζεται αὐτόν τόν πλοῦτο μέ τούς ἀδελφούς του, καθότι ὅ,τι κρατεῖται ἀποκλειστικά γιά τόν ἑαυτό μας ἀργοπεθαίνει, μαραζώνει, ἀσφυκτιᾶ καί, τελικά, χάνεται.

Ἡ μετάνοια ὡς ἀποδοχή τῆς πατρικῆς ἀγάπης

Ὁ Ἄσωτος υἱός ἀναγνώρισε τό τραγικό λάθος του καί ἀποφάσισε νά ἐπιστρέψει στόν Πατέρα. «Ἁμάρτησα στόν Θεό καί σέ ἐσένα», τοῦ εἶπε, «καί δέν εἶμαι ἄξιος πιά νά λέγομαι υἱός σου». Ἡ ἀναγνώριση τῆς ἁμαρτίας ὡς αἰτίας αὐτοκαταστροφῆς, ἡ μεταμέλεια ὡς ἐλπίδα ἀνανήψεως καί δυνατότητα ἀναθεωρήσεως τῆς ζωῆς, καί ἡ προσπάθεια σωστοῦ προσανατολισμοῦ μέ ὁδηγό τόν λόγο τοῦ Θεοῦ εἶναι οἱ βασικές προϋποθέσεις πού συμβάλλουν στήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί αὐτό εἶναι τό ζητούμενο· ἡ θεραπεία, ἡ κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἡ παραμονή του στό φῶς, στήν λύτρωση πού προσφέρει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σέ κάθε ἕναν πού μετανοεῖ ἀληθινά. «Καί ἐάν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν», λέγει ὁ προφήτης Ἡσαΐας, «ὡς χιόνα λευκανῶ, ἐάν δέ ὦσιν ὡς κόκκινον, ὡς ἔριον λευκανῶ» (Ἡσ. 1,18).

Εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας κόκκινες σάν τό αἷμα καί ἔχουν τό χρῶμα τῆς πορφύρας· μά σάν τό χιόνι θά μποροῦσαν νά γίνουν λευκές καί σάν τό ὁλοκάθαρο μαλλί. Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ δυνατότητα πού προσφέρεται μέ τήν μετάνοια στόν ἄνθρωπο· ἡ συγχώρηση τῶν πάσης φύσεως ἁμαρτιῶν, ἀδικιῶν καί ἀστοχιῶν· ἡ κάθαρση καί ὁ ἐξαγιασμός. Ὁ Θεός πάντοτε περιμένει τόν μετανοοῦντα ἄνθρωπο γιά νά τοῦ προσφέρει τήν πατρική ἀγάπη καί νά τόν περιβάλλει μέ τό ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας, νά τόν ἀναδείξει ζωντανό μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί Ναό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε «σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις» (Ἐφεσ. 3,18) νά γνωρίσει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, πού ξεπερνάει κάθε ἀνθρώπινη γνώση, καί νά γεμίσει ἡ ζωή του μέ τήν πλούσια χάρη τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό, ὅσο διαρκεῖ ἡ ζωή μας, ἄς καλλιεργοῦμε τό χάρισμα τῆς μετανοίας καί ἄς καταφεύγουμε στό μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως πού μεταμορφώνει τήν ὕπαρξή μας.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ