ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ  

Κυριακή 22η Φεβρουαρίου 2026  

Κυριακὴ Τυρινῆς  

(Ματθ. στ´ 14 – 21)  

«...μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων» (Ματθ. στ´ 18)

Μετὰ ἀπὸ τρεῖς βδομάδες προετοιμασίας εἰσερχόμεθα ἀπὸ αὔριον εἰς τὸν στίβον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὅσοι θέλουμε νὰ κτίσωμε μία ἀληθινὴν σχέσιν μὲ τὸν Χριστὸν καὶ ὅσοι ἀντιλαμβανόμεθα τὴν πίστιν ὄχι ὡς θεωρίαν ἀλλὰ ὡς τρόπον ζωῆς, θὰ προσπαθήσωμεν νὰ ἀσχηθῶμεν εἰς τὴν ἀποκοπὴν τῶν παθῶν καὶ νὰ ἐκζητήσωμεν τὸ νόημα τῆς νηστείας. Ὅ,τι προσφέρομεν διὰ τῆς θελήσεως τοῦ πνεύματος καὶ κουραζόμεθα, διὰ νὰ δείξωμεν εἰς τὸν Χριστὸν ὅτι τὸν ἀγαποῦμεν καὶ εἰς τὸν ἑαυτόν μας ὅτι ἔχωμεν ὑπευθύνην νὰ ζῶμεν ὡς ἄνθρωποι, δηλαδὴ νὰ ἐλέγχωμεν τὸν ἑαυτόν μας καὶ νὰ μὴ ὑποκύπτωμεν εἰς τὸν κακὸν διάβολον καὶ τὸ κακό.

Ἡ νηστεία εἶναι ἕνα ἄθλημα μὲ ποικίλας παραμέτρους. Τὸ εὔκολον καὶ αὐτονόητον εἶναι ἡ νηστεία τῶν φαγητῶν. Τὸ ἀληθινὸν καὶ οὐσιαστικὸν εἶναι ἡ νηστεία ὡς ἀπομάκρυνσις τῶν παθῶν. Ἡ προσπάθεια νὰ ἀποφύγωμεν κακὰς ὁρμάς, ποὺ μᾶς ἀρέσουν καὶ μᾶς δημιουργοῦν ἐθισμόν, εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα εἰς τὸ ἄθλημα τῆς νηστείας. Ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὰ φαγητὰ λειτουργεῖ ὡς προοίμιον, διὰ νὰ περάσωμεν εἰς τὸ δεύτερον βῆμα τῆς νηστείας, ποὺ εἶναι ἡ κοπὴ ἀπὸ τὰ πάθη. Ἐπὶ τὸ δεύτερον ἐπίπεδον τῆς νηστείας συνίσταται εἰς ἕναν πόλεμον κατὰ τοῦ κακοῦ καὶ κατὰ τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου μας. Τὰ πάθη ποὺ ἐγίνοντο συνήθειες, πτώσεις ποὺ παναλαμβάνονται, λύπαι ποὺ πλέον θεωροῦνται καλύμματα, στέκονται ὡς χοροὶ ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος τῆς νηστείας. Ὅ,τι μᾶς δένει καὶ μᾶς δουλεύει, ὅ,τι περιορίζει τὴν ἐλευθερίαν μας εἶναι ἀπαραίτητον νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν ζωήν μας. Τότε συλλαμβάνομεν τὸ ἀληθινὸν νόημα τῆς νηστείας.

Τὸ πλέον σημαντικόν, βεβαίως, δὲν εἶναι ἡ νηστεία ἀπὸ μόνην της. Τὸ πλέον σημαντικόν εἶναι ἡ ἄσκησις τῆς νηστείας νὰ γίνεται ἀθόρυβα καὶ μυστικῶς. Ἀκούσαμεν τὸν Κύριον πολὺ καθαρὰ εἰς τὸ σημερινὸν εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα νὰ μᾶς λέγῃ: «μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων». Διὰ νὰ καλλιεργηθῇ ἡ νηστεία εἶναι πολὺ βασικὸν νὰ γίνεται μυστικῶς. Νὰ μὴ φαινώμεθα εἰς κανέναν ὅτι νηστεύωμεν. Νὰ μὴν τὸ λέγωμεν. Νὰ μὴ δεικνύωμεν νηστικοὶ καὶ ταλαιπωρημένοι. Νὰ μὴ μιλῶμεν διὰ τὸν ἑαυτόν μας καὶ τὴν προσπάθειαν ποὺ καταβάλλομεν. Ἡ μυστικότης τῆς νηστείας δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἠθικὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ κύριος χαρακτῆρ τῆς νηστείας εἶναι ἡ προϋπόθεσις διὰ νὰ μπούμε εἰς τὸ στάδιον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς χωρὶς θόρυβον καὶ μὲ ταπείνωσιν. Ἐὰν διαφημίσωμεν τὴν νηστείαν μας, τότε γινόμεθα συγχρόνοι Φαρισαῖοι. Ἐὰν ἀρνοῦμεθα νὰ καταλάβωσιν οἱ ἄλλοι ὅτι νηστεύωμεν, τότε κινδυνεύωμεν νὰ πέσωμεν εἰς τὸ πάθος τῆς κενοδοξίας καὶ τοῦ γνωρισμοῦ. Εἶναι εὔκολον νὰ βάλωμεν μόνοι μας παράσημα εἰς τὸν ἑαυτόν μας, ἐπειδὴ ἀπεφύγαμεν κανένα φαγητὸν ἢ ἐπειδὴ ἐκάναμεν ἕνα μικρὸν πνευματικὸν ἀγῶνα. Ἐὰν, ὅμως, κάνωμεν κάτι τινὸς τοιούτου, ἐπειδὴ νηστεύωμεν, χαιρόμεθα μυστικὰ μὲ τὸν παντοδύναμον Θεόν, τότε ὁ ἀγὼν τῆς νηστείας μας εἶναι μάταιος. Ἡ μυστικότης τῆς νηστείας φυλάσσει τὴν ταπείνωσιν. Ἡ ταπείνωσις τηρεῖ καθαρὸν τὸ «κατ’ εἰκόνα». Ἡ ταπείνωσις συντηρεῖ τὴν ὑγείαν τῆς ψυχῆς. Ὁ ἐγωισμὸς θολοῦει τὴν ψυχήν, τὴν ἀρρωσταίνει, τῆς δημιουργεῖ μίαν νοσηρότητα μὲ ποικίλα συμπτώματα. Ἡ μυστικότης τῆς νηστείας εἶναι μία ἀσπίδα εἰς τὰς ἐπιθέσεις τοῦ ἐγωισμοῦ.

Ὁ Κύριος λέγει εἰς τὸν καθένα ἀπὸ ἡμᾶς «μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων» καὶ διὰ ἕναν ἀκόμη λόγον. Ἡ νηστεία ὡς ἀθόρυβος καὶ μυστικὴ στάσις συνδέεται μὲ δύο ἀκόμη πνευματικὰς προσπαθείας, αἱ ὁποῖαι ἐπίσης λειτουργοῦν καλλιεργημένας, ὅταν γίνωνται μυστικῶς καὶ ἀθορύβως. Αὗται εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἐλεημοσύνη. Ὅπως ἀθορύβως νηστεύωμεν, οὕτω μυστικῶς προσευχόμεθα καὶ κρυφὰ δίδομεν ἐλεημοσύνην. Ἐλπίζομεν ὅτι ὁ Οὐράνιος Πατήρ μας, ὅταν μᾶς βλέπῃ νὰ κάνωμεν αὐτὰς τὰς πνευματικὰς προσπαθείας «ἐν τῷ κρυπτῷ», θὰ μᾶς ἐλεήσῃ καὶ θὰ μᾶς ἀνταμείψῃ «ἐν τῷ φανερῷ». Ἡ κρυμμένη νηστεία, ἡ ἀθόρυβος προσευχὴ καὶ ἡ μυστικὴ ἐλεημοσύνη εἶναι ὀσμὴ μιᾶς ψυχῆς ποὺ ἀσκεῖ ἐσωτερικὴν ὁμορφίαν. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται μυστικῶς, δὲν ἔχει ἀνασφάλειας, δὲν ἔχει ἀπωθημένον νὰ βρίσκεται εἰς τὸ ἐπίκεντρον καὶ εἰς τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἄλλων, δὲν εἶναι μεγαλεπήβολος, δὲν λακτίζεται ἀπὸ τὸ ἄγχος τῆς γέμης τοῦ κόσμου. Ὁ μυστικῶς ἀσκούμενος εἶναι δίκαιος, διότι ὅλα τὰ κομμάτια τῆς ψυχῆς του βρίσκονται εἰς ἁρμονίαν. Εἶναι δίκαιος, διότι δὲν ἔχει μονομέρειας καὶ νοσηρὰς ἰδιαιτερότητας. Εἶναι δίκαιος, διότι δὲν ἔχει ἀποτελέσματα, ποὺ θέλει νὰ τὰ τεύχῃ μέσ’ ἀπὸ τὴν πίεσιν τῆς ἀρετῆς του. Ὁ Κύριος συνιστᾷ εἰς τὸν καθένα μας «μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων», διὰ νὰ μᾶς βοηθήσῃ νὰ κρατήσωμεν τὴν ἀκεραιότητά μας. Νὰ μὴ γίνεται ἡ νηστεία αἰτία κατακρίσεως ἀλλὰ ἀφορμὴ πνευματικῆς καλλιεργείας.

Ἀπὸ αὔριον ἀρχίζομεν τὸν ἀγῶνα τῆς νηστείας μὲ χαρακτηριστικὴν ὁσιότητα, μὲ ἀκεραιότητα, μὲ συνέπειαν, μὲ φιλοτιμίαν, ἀλλὰ, κυρίως, μὲ μυστικότητα. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων» ἀντηχεῖ εἰς ἡμᾶς, διὰ νὰ τὴν κρατήσωμεν καθαρὰν ἀπὸ τὴν βρῶμα τοῦ ἐγωισμοῦ, διὰ νὰ τὴν κρατήσωμεν ἰσορροπημένην, δηλαδὴ δικαίαν ἀπὸ τὰς κρίσεις τῆς ἀπολαύσεως, διὰ νὰ τὴν κάμωμεν δεκτικὴν εἰς τὰς ἀπείρους θείας εὐλογίας, ποὺ φέρει ἡ νηστεία εἰς τὴν ὕπαρξίν μας. Μακάρι νὰ ἀποδώσωμεν αὐτὸ τὸ ἄγγελμα κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν λαμπροφόρον Ἀνάστασιν φωτισμένοι μὲ τὸν θεῖον πλοῦτον τῆς ἀσκήσεως, ὁ ὁποῖος μένει ἄφθορος μέχρι τὴν αἰωνιότητα.  

Αμήν.

ΠΗΓΗ