ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

(Λουκ. ε΄ 11-23)

8 Φεβρουαρίου 2026

Σήμερα, δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, ακούσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, την παραβολή του Ασώτου Υιού. Ανάμεσα στις ευαγγελικές παραβολές αυτή του Ασώτου είναι ίσως η πιο γνωστή, η πιο οικία και βέβαια μια από τις πιο συγκινητικές ευαγγελικές διηγήσεις που ακούμε καθ’ όλο το διάστημα του εκκλησιαστικού έτους. Έχει ειπωθεί μάλιστα ότι, εάν για κάποιο λόγο εξέλειπε ολόκληρο το ιερό Ευαγγέλιο και διασωζόταν μόνο η παραβολή του Ασώτου, αυτή θα μπορούσε να χωρέσει συμπυκνωμένα όλη την αλήθεια του ιερού Ευαγγελίου και να μας γνωρίσει το ανεξάντλητο πέλαγος της αγάπης του Θεού Πατέρα. Δεν θα ήταν υπερβολή λοιπόν αν λέγαμε ότι η παραβολή του ασώτου είναι το «Ευαγγέλιο του Ευαγγελίου»!

Τι μας λέει λοιπόν το σημερινό Ευαγγέλιο; Ας σταθούμε, αδελφοί μου, σε μερικά σημεία αυτής τόσο σπουδαίας ευαγγελικής περικοπής. Ένας Πατέρας είχε δύο γιους και κάποια στιγμή ο νεώτερος εξ αυτών παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει το σπίτι του και να φύγει μακριά σε ξένη χώρα, αφού πρώτα απαιτεί από τον Πατέρα του το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογεί. Ο Πατέρας χωρίς να πει λέξη, χωρίς κανένα δισταγμό μοιράζει την περιουσία του στα δύο παιδιά του. Δεν αναλώνεται σε λόγια, δεν παρακαλάει και ενώ γνωρίζει ότι το παιδί του έχει πάρει την λάθος απόφαση δεν το συμβουλεύει, το αφήνει ελεύθερο γνωρίζοντας ότι η ανθρώπινη ύπαρξη καταξιώνεται μόνο μέσα στην ελευθερία. Έτσι ο μικρός γιος φεύγει από την πατρική του εστία και πολύ γρήγορα στη χώρα όπου μεταβαίνει κατασπαταλά την περιουσία του Πατέρα του ζώντας μια ζωή χωρίς νόημα και σκοπό.

Όπως ήταν φυσικό, πολύ γρήγορα ο μικρότερος υιός της παραβολής  βρίσκεται σε τραγική κατάσταση, γυμνός και φτωχός να βόσκει χοίρους και να χορταίνει την πείνα του από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν τα ζώα. Και εδώ, σ’ αυτό το τραγικό σημείο που είχε φτάσει ο Άσωτος Υιός, μέσα στο σκοτάδι της ζωής του, μέσα στην πνευματική έρημο της ξένης χώρας στην οποία βρισκόταν αρχίζει να αναπολεί το πατρικό του σπίτι. «Ήλθε εις εαυτόν», αναφέρει η ευαγγελική διήγηση, δηλαδή βρήκε τον εαυτό του και ακριβώς επειδή βρήκε τον εαυτό του αρχίζει να νοσταλγεί την ομορφιά, τη ζεστασιά της πατρικής αγκαλιάς και παίρνει μια απόφαση, την απόφαση να επιστρέψει.

Πως λέγεται στη γλώσσα της Εκκλησίας αυτή η απόφαση για επιστροφή; Μετάνοια! Μετάνοια σημαίνει μετά και νοώ, δηλαδή αλλάζω τον τρόπο που σκέφτομαι και πράττω. Και δεν αργεί ο Άσωτος Υιός να κάνει και το επόμενο βήμα, να περάσει από τη σκέψη στην πράξη και να πάρει τον δρόμο του γυρισμού.

Και σ’ αυτό το σημείο έχουμε την πιο συγκλονιστική στιγμή του Ευαγγελίου. Βλέπουμε έναν Πατέρα που παραμένει έξω από το σπίτι  του, που είναι διαρκώς ανήσυχος και περιμένει καρτερικά το παιδί του να γυρίσει. Και όταν βλέπει τον Άσωτο να έρχεται, τρέχει εκείνος, σπεύδει ο ίδιος για να τον υποδεχθεί και ανοίγει την πατρική αγκαλιά του και τον κατά-φιλάει χωρίς και πάλι να μιλάει, χωρίς να ζητάει λογαριασμούς. Δεν ζήτησε από τον Άσωτο καμία εξήγηση, του αρκεί ότι το παιδί του γύρισε πίσω και είναι καλά στην υγεία του. Και δεν μένει εκεί αλλά τον ντύνει με την καλύτερη στολή, του φοράει δαχτυλίδι, σφάζει τον μόσχο τον σιτευτό για χάρη του για να του δείξει ότι τον αποκαθιστά πλήρως και ότι τον κάνει και πάλι υιό του.

Τί έρχεται να μας θυμίσει η Εκκλησία σήμερα μέσα από αυτή την παραβολή; Ότι και εμείς, αδελφοί μου, είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές μοιάζουμε με τον Άσωτο Υιό, και όπως εκείνος, έτσι κι εμείς ξεστρατίζουμε, χάνουμε τον στόχο μας, δεν διακρίνουμε την αλήθεια στη ζωή μας, αγαπάμε περισσότερο τη δόξα των ανθρώπων απ’ ότι τη δόξα του Θεού, επιθυμούμε τη ψεύτικη ζωή και όχι τη γνήσια και αυθεντική. Και τι μας λέει σήμερα ο Χριστός μας; Να μην απογοητευόμαστε, να μην απελπιζόμαστε! Μια φράση αρκεί και όλα μπορούν να αλλάξουν! Ποια είναι αυτή η φράση; Να «έλθουμε εις εαυτόν» και να πάρουμε την απόφαση της επιστροφής. Επιστροφή στο σπίτι του Πατέρα μας, δηλαδή επιστροφή στην ομορφιά, στην αλήθεια, στην αυθεντική και γνήσια ζωή που μυρίζει από τώρα ουρανός και Παράδεισος.

Αδελφοί μου, ο Υιός της παραβολής τόλμησε τον δρόμο του γυρισμού και τι βρήκε; Την ανοιχτή αγκαλιά του Θεού Πατέρα! Αυτή η γεμάτη αγάπη και συγχώρεση αγκαλιά του σπλαχνικού Πατέρα περιμένει και όλους εμάς όταν μετανοήσουμε και αποφασίσουμε την επιστροφή μας. Αμήν.

ΠΗΓΗ