Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 1 Μαρτίου 2026, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἑβρ. ια΄ 24-26, 32-40)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τίποτε πιὸ δυνατὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία!

Ἡμέρα θριάμβου εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας· ἡμέρα δόξας, λαμπρότητας, τιμῆς. Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἑορτάζουμε τὴ νίκη τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον τῶν εἰκονομάχων πρωτίστως, ἀλλὰ καὶ τῶν ποικίλων ἐχθρῶν, ποὺ ἀντιμετώπισε στὴ μαρτυρικὴ πορεία της μέσα στοὺς αἰῶνες. Τὴ νίκη ἐναντίον ἐκείνων ποὺ τὴν ἐπιβουλεύθηκαν καὶ θέλησαν νὰ τὴν πνίξουν στὸ αἷμα, ὁδηγώντας ἑκατομμύρια μάρτυρες σὲ ὀδυνηρὸ θάνατο. Ἀλλὰ καὶ τὴ νίκη ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἐπιχείρησαν νὰ τὴ μολύνουν μὲ τὴν πλάνη τῶν αἱρέσεων, διαστρέφοντας τὴν ὀρθὴ πίστη.

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ μποροῦμε μὲ σεμνὴ καύχηση καὶ ἱερὸ δέος νὰ κοιτάξουμε τὸ δοξασμένο παρελθὸν τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τοὺς ἡρωικοὺς ἀγῶνες τῶν ἁγίων Πατέρων μας. Μὲ ἐλπίδα δὲ καὶ αἴσθηση εὐθύνης νὰ ἀτενίσουμε τὸ μέλλον, ἀναφωνών­τας μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο: «Οὐδὲν Ἐκκλησίας δυνατότερον, ἄνθρωπε». Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἄνθρωπε. «Ποῦ οἱ πολεμήσαντες; Σεσίγηνται καὶ λήθῃ παραδέδονται. Ποῦ δὲ ἡ Ἐκκλησία; Ὑπὲρ τὸν ἥλιον λάμπει» (PG 52, 429). Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν πολέμησαν; Ἔχουν σιγήσει καὶ παραδόθηκαν στὴ λήθη. Ξεχάσθηκε καὶ τὸ ὄνομά τους. Ποῦ εἶναι ἀντίθετα ἡ Ἐκκλησία; Λάμπει περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο. Θὰ συνεχίσει δὲ νὰ λάμπει μέσα στὴν ἱστορία, γιὰ νὰ φωτίζει τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία.

2. Ἡ δύναμη τῆς πίστεως

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀναγινώσκεται τὴν ἡμέρα αὐτή, ἀπὸ τὸ 11ο κεφάλαιο τῆς πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς, μοιάζει μὲ ἕνα ποίημα, μὲ ἕναν ὕμνο ποὺ μεγαλύνει τὴν πίστη. Ἀναφέρεται ἀρχικὰ στὸν Μωυσῆ, ὁ ὁποῖος χάρη στὴν πίστη του προτίμησε νὰ ταλαιπωρεῖται μαζὶ μὲ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, παρὰ νὰ ζεῖ ὡς πρίγκιπας μέσα σὲ βασιλικὲς τιμὲς καὶ ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις. Οἱ περιφρονήσεις εἶχαν μεγαλύτερη ἀξία γι᾿ αὐτὸν ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς Αἰγύπτου. Διότι εἶχε στραμμένο τὸ βλέμμα του στὴν οὐράνια ἀμοιβή, ποὺ τοῦ ἐπιφύλασσε ὁ Κύριος γιὰ τὴν ὑπομονή του. Ἀναφέρονται ὀνομαστικὰ καὶ πολλοὶ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖοι ἀντιτάχθηκαν σὲ ἀσεβεῖς ἡγεμόνες, σὲ ἄγρια θηρία, στὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως. Ὑπέστησαν φρικτὰ βασανιστήρια καὶ κακουχίες. Μαστιγώθηκαν, φυλακίσθηκαν, λιθοβολήθηκαν, πριονίσθηκαν, ἀντιμετώπισαν πειρασμούς, σφαγιάσθηκαν, «οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσι». Χάρη στὴν ἀκλόνητη πίστη τους προτίμησαν τὴν ἀνάσταση σὲ μιὰ ἀνώτερη ζωὴ ἀπὸ τὴν πρόσκαιρη ἀποκατάσταση στὴ ζωὴ αὐτή.

Βλέπουμε λοιπὸν ὅτι ἡ πίστη δίνει μεγάλη δύναμη στὸν ἄνθρωπο. Τὸν κάνει ἱκανὸ νὰ περιφρονεῖ τὶς πρόσ­καιρες τιμὲς καὶ τὴ φθαρτὴ δόξα τῶν ἀνθρώπων. Τοῦ δίνει ἐπίσης τὴ δύναμη νὰ ὑπομένει διωγμούς, βασανιστήρια, ἀκόμη καὶ θάνατο, μὲ τὴν προσδοκία τῆς αἰώνιας ζωῆς. Τοῦ ἀνοίγει δηλαδὴ τοὺς πνευματικοὺς ὀφθαλμούς, ὥστε νὰ βλέπει τὰ προσδοκώμενα αἰώνια ἀγαθὰ καὶ αὐτὰ νὰ ἐπιθυμεῖ. Στρέφει τὸ βλέμμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμο στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐλευθερώνει τελικὰ τὸν πιστὸ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ κόσμου.

Ἡ πίστη εἶναι αὐτὴ ποὺ θὰ ἐλευθερώνει κι ἐμᾶς ἀπὸ τὴν ἕλξη τῆς γῆς καὶ θὰ μᾶς δίνει τὴ δύναμη ν᾿ ἀντιμετωπίζουμε τὶς καθημερινὲς δυσκολίες καὶ θλίψεις. Ὅταν ἡ πίστη μας εἶναι θερμή, τότε πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ θὰ βλέπουμε τὴν οὐράνια μισθαποδοσία· τὴν αἰώνια ἀνάπαυση τοῦ Οὐρανοῦ.

3. Τὰ πολύτιμα μαργαριτάρια

Εἶναι νὰ θαυμάζει πραγματικὰ κανεὶς ὅλες αὐτὲς τὶς μεγάλες μορφὲς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τοὺς γίγαντες αὐτοὺς τῆς πίστεως, τὴν ἁλυσίδα αὐτὴ τῶν Δικαίων καὶ τῶν Ἁγίων, ποὺ συνεχίζεται καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη, στὴν ἐποχὴ τῆς Χάριτος, μὲ τοὺς ἔνδοξους Μάρτυρες, τοὺς ὅσιους ἀσκητές, τοὺς θεοφόρους Πατέρες. Ἡ χρυσὴ αὐτὴ ἁλυσίδα φθάνει μέχρι καὶ τὶς ἡμέρες μας, μὲ τοὺς σύγχρονους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Τί ἄνθρωποι ἦταν αὐτοί! Τί ἀναστήματα πνευματικά! «Ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος», γράφει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος. Δηλαδή, ὁλόκληρος ὁ κόσμος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ συγκριθεῖ μαζί τους.

Ὅλος ὁ κόσμος τῆς ἁμαρτίας καὶ μαζὶ ὅλη ἡ ὑλικὴ δημιουργία, ἡ κτίση ποὺ μᾶς περιβάλλει, δὲν μποροῦν νὰ συγ­κριθοῦν μὲ τοὺς Ἁγίους μας. «Ὥσπερ μύριοι σταθμοὶ ἀχύρου καὶ χόρτου δέκα μαργαριτῶν οὐκ ἂν εἶεν ἀντάξιοι, οὕτως οὐδὲ ἐκεῖνοι» (ΕΠΕ 25, 226), σχολιάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ὅπως δηλαδὴ πολὺ βάρος ἀπὸ ἄχυρο καὶ χορτάρι δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ στὴν ἀξία μὲ δέκα μαργαριτάρια, ἀνάλογα δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ ὅλος ὁ κόσμος μὲ τοὺς Ἁ­γίους.

Μὲ τέτοια πολύτιμα μαργαριτάρια, μὲ τέτοια ἀκριβὰ στολίδια εἶναι στολισμένη ἡ Ἐκκλησία μας. Αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἅγιοί μας· ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀσάλευτη πίστη τους ἐλευθερώθηκαν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ παρόντος κόσμου· ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀξίζουν τελικὰ περισσότερο ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο. Εἴθε μὲ τὶς πρεσβεῖες τους νὰ εἰσέλθουμε κι ἐμεῖς κάποτε στὸν μακάριο χορό τους.

ΠΗΓΗ