ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ)

Απόστολος: Πραξ. κ΄ 16-18, 28-36

Ευαγγέλιον: Ιων. ιζ΄ 1-13

24 Μαΐου 2026

«Εγώ σε εδόξασα επί της γης» (Ιωάν. ιζ΄, 4)

Η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου αδελφοί, τιμά σήμερα τους Θεοφόρους Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, τους μεγάλους αυτούς ήρωες της πίστεώς μας, που αντιστάθηκαν στη φοβερή αίρεση του Αρειανισμού. Πολλοί από αυτούς είχαν πάνω τους νωπές ακόμα τις πληγές των μαρτυρίων τους, από τους τελευταίους διωγμούς. Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία, ευγνώμων για τη μεγάλη τους αυτή προσφορά, αφιέρωσε αυτή την Κυριακή στην ιερή μνήμη των τριακοσίων δεκαοκτώ αγίων εκείνων ανδρών, που προέβαλαν τα στήθη τους στην επιδρομή των λύκων του Αρειανισμού. Στην ατμόσφαιρα της γιορτής αυτής είναι ενταγμένο και το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Αποτελεί τούτο ένα τμήμα της λεγόμενης Αρχιερατικής Προσευχής του Κυρίου, της πλέον συγκλονιστικής προσευχής, που απευθύνθηκε ποτέ προς τον Ουρανό, από την επιφάνεια της γης. Και η προσευχή αυτή έχει επιλεγεί ακριβώς για να τονίσει το πνευματικό υπόβαθρο του αγώνα των Πατέρων αυτών για την αληθινή πίστη. Ο Μυστικός Δείπνος έχει πλέον τελειώσει.

 2026 ΜΑΙΟΥ 17 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΤΥΦΛΟΥ (Ιω. 9, 1-38)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Γυμνότοπο, 1.6.2003)

Το δράμα του σκοταδιού

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για έναν «τυφλό εκ γενετής».

Τυφλός εκ γενετής, σημαίνει: δεν είδε ποτέ το φως. Δεν είδε ποτέ τα δένδρα, τα βουνά, τις θάλασσες, τα αστέρια. Δεν είδε ποτέ το πρόσωπο της μητέρας του. Δεν είδε ποτέ τίποτε. Τι ταλαιπωρία!

Το άγιο Ευαγγέλιο μας λέγει, ότι σκότος βαθύ και εξώτερο είναι η κόλαση. Άμα θέλαμε λοιπόν να πούμε τι ήταν η ζωή αυτού του ανθρώπου, του εκ γενετής τυφλού, πρέπει να πούμε: ήταν μία κόλαση. Στην κόλαση οι άνθρωποι δεν βλέπουν τίποτε. Δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο. Το να βλέπει ο ένας τον άλλο, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά στον κόσμο αυτό.

Το ομορφότερο και το μεγαλύτερο πράγμα

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μέ ἁπλότητα ἀφοπλιστική καί ἐνάργεια ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἀφηγεῖται τό ἐκπληκτικό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ δέν ἐπιτελοῦνται γιά τήν δημιουργία ἐντυπώσεων οὔτε γιά τήν ἀπόκτηση ὀπαδῶν ἤ τήν ἐπιδίωξη ἰδιοτελῶν σκοπῶν. Τά «σημεῖα», τά θαύματα τοῦ Κυρίου πραγματοποιοῦνται γιά νά βοηθήσουν τόν ἄνθρωπο νά ἀτενίσει καί νά αἰσθανθεῖ μέ πίστη καί ἀγάπη τό κατ’ ἐξοχήν ἔργο τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο εἶναι ἡ ἔλευση τῆς Βασιλείας Του στόν κόσμο, ἡ σωτήριος καί ἀπελευθερωτική παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά μας πού βιώνεται ὡς ἀγώνας νά Τόν ἀκολουθήσουμε μέ ἐμπιστοσύνη καί ἀφοσίωση.

 Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 17 Μαΐου 2026, Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ (Πράξ. ις΄ 16-34)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τοὺς συν­εργούς του βρέθηκαν στοὺς Φιλίππους τῆς Μακεδονίας. Κήρυξαν τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ βάπτισαν τοὺς πρώτους Χριστιανούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων πρώτη τὴν ἁγία Λυδία. Κάποια ἡμέρα τοὺς συνάντησε ἐκεῖ μία νεαρὴ δούλη, ἡ ὁποία εἶχε «πνεῦμα πύθωνος», δηλαδὴ μαντικό, δαιμονικὸ πνεῦμα, καὶ ἀπέφερε πολλὰ κέρδη στὰ ἀφεντικά της μὲ τὶς μαντεῖες ποὺ ἔκανε. Βλέποντας τώρα τοὺς Ἀποστόλους, ἄρχισε νὰ τοὺς ἀκολουθεῖ καὶ νὰ διαλαλεῖ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου καὶ μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ διάβολος ἤθελε νὰ ἀποσπάσει τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν ἀνθρώπων καὶ κατόπιν νὰ τοὺς παρασύρει στὴν πλάνη. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στράφηκε πρὸς τὴ μάντισσα καὶ διέταξε τὸ πονηρὸ πνεῦμα νὰ φύγει ἀπὸ αὐτήν. Τὴν ἴδια στιγμὴ ἐκεῖνο, μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ἐξῆλθε.

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή 17 Μαΐου 2026

«Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού»

Αγαπητοί μου αδελφοί, Χριστός Ανέστη!

Συνεχίζουμε με την Χάρη του Θεού το πνευματικό μας αυτό ταξίδι μέσα στην χαρμόσυνο και πασχάλιο αυτή περίοδο. Μια περίοδο που σιγά σιγά πλησιάζει στο τέλος, αφού εγγίζει η εορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Σε αυτό το σημείο έρχεται η Αγία μας Εκκλησία και μας παρουσιάζει μέσω του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος ένα άνθρωπο εκ γενετής Τυφλό. Το θαυμαστό γεγονός που ακούσαμε, οι Άγιοι Πατέρες δεν το χαρακτηρίζουν ως ένα απλώς θαύμα σωματικής ίασης, αλλά ως μια σταδιακή πνευματική αναγέννηση.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΜΑΪΟΥ 2026

ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

(Ιω. θ΄ 1-38) (Πρ. ιστ΄16-34)

Το φως της ζωής

«Ενίψατο, και ήλθε βλέπων»

 Γεννήθηκε η ταλαιπωρημένη εκείνη ύπαρξη χωρίς να απολαμβάνει το θείο δώρο της όρασης. Άκουε μόνο για τις ομορφιές της φύσεως και η δοκιμασία του ήταν μεγαλύτερη γιατί αδυνατούσε να έχει και θέαση εικόνων και πραγμάτων. Δεν μπορούσε να κοιτάξει ούτε το διπλανό του και η ζωή του ήταν ανυπόφορη, βυθισμένη στην κυριολεξία στο σκοτάδι και στην δυστυχία.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ 17-05-2026

Συνεχίζουμε, αδελφοί μου, την ταπεινή αναφορά μας στα ιερά σκεύη της Εκκλησίας.

ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ. Από το «ευ» και «αγγέλω», που σημαίνει τη χαρμόσυνη είδηση. Το Ευαγγέλιο περιέχει την όλη βιοτή και διδασκαλία του Θεανθρώπου, αποτελεί θεμέλιο λίθο, επί του οποίου στηρίζεται η χριστιανική πίστη και θεμελιώθηκε και στηρίχθηκε η χριστιανική θρησκεία. Είναι ο νόμος του Θεού, τον οποίο ο άνθρωπος καλείται να τηρεί και να σέβεται για τη σωτηρία του.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (17-05-2026)

ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Τὸ χῶμα τῆς γῆς

Πολλοί, ἀκούγοντας τὴν θαυμάσια διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη, ἴσως ἀναρωτηθοῦν: Ἦταν ἀνάγκη ὁ Ἰησοῦς νὰ χρησιμοποιήσει λάσπη φτύνοντας στὸ χῶμα; Δὲν μποροῦσε νὰ θεραπεύσει τὸν τυφλὸ μὲ τὸν λόγο Του μόνον; Δὲν εἶχε ἀναστήσει μὲ τὸν λόγο Του μόνο τὸν υἱὸ τῆς χήρας; Καί – ἀργότερα – δὲν θὰ ἀνάσταινε τὸν Λάζαρο μόνο μὲ τὴν ἐντολή Του «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω!»;

*Αὐτή, χριστιανοί μου, ἡ μικρὴ τελετουργία τοῦ Κυρίου μας, ὑπενθύμιζε τὴν σωτηριώδη ἀποστολὴ τοῦ Κόσμου: Ὅλη ἡ κτιστὴ δημιουργία ἔχει ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπό. Τὴν πορεία πρὸς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δόξα Του.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 17-05-2026 «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἀφηγεῖται στήν σημερινή Εὐαγγελική περικοπή τήν θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Οἱ προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης, περιγράφοντας τό ἔργο τοῦ ἀναμενόμενου Μεσσία, ἀναφέρουν καί τήν «ἀνάβλεψιν τυφλῶν». Αὐτός λοιπόν πού ἔχει τήν ἐξουσία νά ξαναδίνει τό φῶς στούς τυφλούς, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν Μεσσία.

Ἡ ἀπόδοση ὅμως τοῦ φωτός στούς τυφλούς, πέρα ἀπό τήν ἀποδεικτική σημασία της γιά τή μεσσιανική ἰδιότητα τοῦ Χριστοῦ, ἔχει καί ἕνα ἄλλο βαθύτερο νόημα: Εἶναι σημάδι μίας νέας κατάστασης πραγμάτων πού εἰσβάλλει μέσα στόν κόσμο τοῦ σκότους καί τῆς τυφλότητας.

Κυριακή 17η Μαΐου 2026

Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ.

(Ιω. 9, 1 – 38).

«Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;» (Ιω. 9, 27).

Μιά σειρά άπό γεγονότα σήμερα στολίζουν τήν Κυριακή μέ μηνύματα χαρούμενα καί έλπιδοφόρα. Στήν πορεία πρός τήν Πεντηκοστή αύτή τήν άναστάσιμη περίοδο βλέπουμε τόν Ίησοῦ νά συναντιέται μ’ έναν έκ γενετῆς τυφλό, νά τοῦ πλάθει τά μάτια, νά τόν γεμίζει έσωτερική δύναμη, νά τοῦ άποκαλύπτει τή Θεότητά Του, νά τόν άξιώνει σέ προσκύνηση καί λατρεία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ 17/05/2026

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Τυφλού δεν είναι απλώς μια διήγηση θαυματουργικής θεραπείας. Η Εκκλησία την τοποθετεί λίγες ημέρες πριν από την Ανάληψη του Κυρίου, διότι το γεγονός αυτό αποκαλύπτει τη θεότητα του Χριστού και συγχρόνως το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου.

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν χρησιμοποιεί τυχαία τη λέξη “θαύμα”, αλλά “σημείο”. Το γεγονός δηλαδή δείχνει κάτι βαθύτερο, ότι ο Χριστός είναι το Φως του κόσμου, ο Δημιουργός και Αναδημιουργός του ανθρώπου.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΤΥΦΛΟΥ)

Απόστολος: Πραξ. ιστ΄ 16-34

Ευαγγέλιο: Ιω. θ΄1 – 38

17 Μαΐου 2026

«Ούτε ούτος ήμαρτεν, ούτε οι γονείς αυτού, αλλ' ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ» (Ιωάν. θ' 3)

Ήταν δικαιολογημένη, η απορία των μαθητών του Χριστού. Γιατί τόσος πόνος και τόση δυστυχία σ' αυτόν τον άνθρωπο; Η ανθρώπινη λογική αποδέχεται κάτι που είναι δίκαιο και απορρίπτει το άδικο. Και αναμένει αμοιβές για τους δικαίους και τιμωρίες για τους αδίκους. Ο άνθρωπος, όμως, αυτός δεν έζησε ούτε μια μέρα υγιής. Ήταν «εκ μήτρας πεπηρωμένος», ανάπηρος εκ γενετής. Πότε αμάρτησε για να τιμωρείται με τη στέρηση της όρασής του;

 2026 ΜΑΙΟΥ 10 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Ιωάν. 4, 5-42)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Ανέζα, στις 31/5/1983)

Αναζητώντας την ευτυχία

Ο άνθρωπος αναζητά πάντοτε την ευτυχία. Αλλά ποια είναι η αληθινή ευτυχία; Και πού μπορεί κανείς να την βρει; Οι πρωτόπλαστοι έψαξαν να βρουν την ευτυχία με το δικό τους τρόπο, έξω από το θέλημα του Θεού και κατάντησαν σε δυστυχία μεγάλη. Και επειδή λίγο-πολύ όλοι τούς μιμούμαστε αναζητώντας την ευτυχία, περιήλθαμε σε τέτοια κατάσταση, που την αληθινή ευτυχία την θεωρούμε ψέμα και ανύπαρκτη εδώ στη γη.

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑι

ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἀπό τόν πλοῦτο τῶν νοημάτων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς θά μᾶς ἀπασχολήσει τό θέμα τῆς «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτή περιγράφεται ἀπό τόν Κύριο κατά τήν συνομιλία Του μέ τήν Σαμαρείτιδα.

Ὁ Χριστός διαλέγεται μέ αὐτήν τήν γυναίκα παρά τό ἄσβεστο μῖσος πού ὑπῆρχε μεταξύ Ἰουδαίων καί Σαμαρειτῶν, λόγῳ ἱστορικῶν, θρησκευτικῶν καί φυλετικῶν διαφορῶν.

Ὁ Κύριος μέ τήν παρουσία καί τόν λόγο Του βοηθεῖ τούς ἀνθρώπους νά ὑπερβοῦν τίς διαιρέσεις, καθότι κηρύττει ὡς κανόνα ζωῆς καί μέτρο πίστεως τήν εὐαγγελική ἀγάπη πρός ἐχθρούς καί φίλους, ἡ ὁποία ἐπιφέρει τήν καταλλαγή, τήν συμφιλίωση.

 Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 10 Μαΐου 2026, Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος (Πράξ. ια΄ 19-30)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ

Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μᾶς μεταφέρει στὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὁ συγγραφέας τῶν Πράξεων, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι μὲ τὸν διωγμὸ ποὺ ἀκολούθησε μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ πρωτομάρτυρος ἁγίου Στεφάνου, κάποιοι Χριστιανοὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ πῆγαν στὴν Ἀντιόχεια. Ἐκεῖ κήρυτταν τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ στοὺς Ἰουδαίους ποὺ συναν­τοῦσαν. Τὸ δὲ κήρυγμά τους εἶχε πολλὴ καρποφορία, διότι «ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν». Ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Χάρις καὶ ἡ εὐλογία του ἦταν μαζί τους. Ὁ Κύριος ἄνοιγε τὶς καρδιὲς τῶν ἀκροατῶν καὶ φώτιζε τὴ διάνοιά τους, ὥστε νὰ ἀποδέχονται τὸ Εὐαγγέλιο. Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ πολλοὶ Ἰουδαῖοι πίστευαν καὶ γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή της Σαμαρείτιδος

10 Μαΐου 2026

Αγαπητοί μου αδελφοί, Χριστός Ανέστη!

Βρισκόμαστε με την χάρη του Θεού στο μέσον της πασχαλινής περιόδου, αφού ήδη την Τετάρτη που μας πέρασε πανηγυρίσαμε την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Σήμερα η Εκκλησία μέσω της ευαγγελικής διηγήσεως, μάς φέρνει μπροστά σε ένα πηγάδι. Όχι ένα πηγάδι τυχαίο, αλλά το φρέαρ του Ιακώβ. Εκεί, όπως ακούσαμε, ο Χριστός, κουρασμένος από την οδοιπορία, περιμένει. Στην πραγματικότητα, δεν περιμένει απλώς να πιει νερό, αλλά περιμένει μια ψυχή. Περιμένει όλους εμάς, τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους που διψάμε για την αλήθεια.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΪΟΥ 2026

ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

(Ιω. δ΄ 5-42) (Πραξ. ια΄ 19-30)

Στους ορίζοντες της αλήθειας

«Πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθεία δεῖ προσκυνεῖν»

Η ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής περνά μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως μάς την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Κύριος. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς βάζει ακριβώς μπροστά από αυτή τη μεγάλη πρόκληση. Να ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο, για να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, η οποία είναι εκείνη που σώζει και ανεβάζει τον άνθρωπο στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφογραμμές.

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

10-05-2026

ΤΟ ΛΕΒΗΤΑΡΙΟ Η΄ ΖΕΟΝ. Τό λεβητάριο, ἀδελφοί μου, εἶναι ὑποκοριστικό τοῦ λέβητος. Αὐτό εἶναι ἕνα μικρό μετάλλινο σκεῦος, πού χρησιμοποιεῖται γιά τήν μεταφορά θερμοῦ ὕδατος, τό ὁποῖο, κατά τήν ὥρα τῆς Θείας Μεταλήψεως, ὁ λειτουργός ἐκχέει στό ἅγιο Ποτήριο.

Ὁ Γερμανός Κων/λεως γράφει: «Τότε δέ κομίζεται ὕδωρ θερμότατον εἰς μικρόν λεβητάριον, καί κιρνῶσιν ἐξ αὐτοῦ τά προκείμενα ἐν τῇ ἁγίᾳ Τραπέζῃ εἴτε κρατῆρες, εἴτε ποτήρια εἶεν» (Μυστ. θεωρ. PG 98, 449β). Καί ὁ Συμεών Θεσ/νίκης κάνει λόγο γιά τό «ζέον ὕδωρ». «Εἶτα καί ζέον ὕδωρ, (ὁ ἱερεύς) ἐκχέει τῷ ποτηρίῳ» (Περί τοῦ ἱ. ναοῦ PG 155 σ. 711). Ὁ καθηγητής Ἰωάννης Φουντούλης γράφει: «Ἡ πράξη αὐτή ὑφίσταται μόνον στό βυζαντινό λειτουργικό τύπο». (Λειτουργική Α΄ σελ. 50).

 Κυριακή 10η Μαΐου 2026

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος.

(Ἰω. 4, 5 – 42).

«...οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα» (Ἰω. 4, 14).

Δίψα. Μία πανανθρώπινη ἀνάγκη. Δίψα σωματική καί πνευματική. Σήμερα, στήν ἀναστάσιμη περίοδο πού διατρέχουμε, συμπορευόμαστε μέ τόν Ἰησοῦ στή Σαμάρεια. Πηγαίνουμε μαζί Του νά ξεδιψάσουμε ἀπό τά νάματα τοῦ ζωντανοῦ νεροῦ πού θά μᾶς κεράσει, ὅπως τά προσφέρει στή διψασμένη Σαμαρείτιδα στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Δίψα σώματος καί δίψα ψυχῆς ἔχει αὐτή ἡ γυναίκα πού πλησιάζει τόν Κύριο. Ἡ δίψα τοῦ σώματος ἱκανοποιεῖται εὔκολα. Ἡ δίψα τοῦ πνεύματος λύνεται ἀπό τή συνομιλία της μέ τήν πηγή κάθε δροσιᾶς, μέ τόν Δωρεοδότη Θεό. Ἐμεῖς, ὡς συνοδοιπόροι τοῦ Χριστοῦ, ζητᾶμε νά σβήσουμε τή δική μας ἐσωτερική δίψα, γιά νά μήν ἀποξηραθοῦμε στό καμίνι τῆς καθημερινότητας.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (10-05-2026)

 ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Χριστιανοί ἀπό συνήθεια;

Ὁ συγκλονιστικός διάλογος τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα εἶναι ἀποκαλυπτικός καθώς περιλαμβάνει τίς θεμελιώδεις ἀλήθειες τῆς Πίστης μας. Μιά γυναίκα μειωμένης ἠθικῆς ἐπιδόσεως, τόλμησε καί ρώτησε τόν Κύριο τόσο γιά τόν τόπο ἀληθινῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὅσο καί γιά τήν προσδοκία τῆς ἔλευσης τοῦ Μεσσία.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10-05-2026  «ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ»

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ»

Πολλὲς φορὲς τὶς ὑψηλὲς διδασκαλίες του ὁ Χριστός τὶς ἀπηύθυνε σὲ ἁπλούς ἀνθρώπους ποὺ δὲν εἶχαν κανένα ἐξωτερικὸ χαρακτηριστικὸ ἁγιότητας ἢ θρησκευτικῆς ὑπεροχῆς. Δὲν ἀπέφευγε μάλιστα νὰ συνομιλεῖ καὶ μὲ γυναῖκες, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο δὲν θὰ ἔκανε κανεὶς ἀξιοπρεπὴς διδάσκαλος τῆς ἐποχῆς, δεδομένου ὅτι δὲν θεωροῦνταν οἱ γυναῖκες ἰσάξια πρὸς τὸν ἄνδρα πρόσωπα καὶ ἱκανὰ ν’ ἀκούσουν μία διδασκαλία.

 2026 ΜΑΙΟΥ 3 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ (Ιω. 5, 1-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Ράχη, στις 5/5/1996)

Δεν θεράπευε η κολυμβήθρα

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μίλησε για την θεραπεία ενός παραλύτου, που τον θεράπευσε ο Χριστός στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά.

Σ’ αυτή κατέβαινε κατά διαστήματα άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό. Όποιος έμπαινε πρώτος θεραπευόταν. Τι μας διδάσκει αυτό;

Δεν θεραπευόταν ο καθένας που θα έμπαινε σ’ αυτή την κολυμβήθρα, γιατί τότε οι άνθρωποι θα έβγαζαν το λανθασμένο συμπέρασμα ότι το νερό έχει θεραπευτική ιδιότητα. Επίσης δεν ταραζόταν το νερό κάποια σταθερή ώρα που την περίμεναν όλοι, για να μη νομίσουν ότι η κίνησή του ήταν από φυσικό αίτιο.

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγινώσκεται στήν σημερινή θεία Λειτουργία περιγράφει τήν ἴαση ἑνός παραλυτικοῦ στήν δεξαμενή Βηθεσδά, πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης ἀπό τήν ὁποία διέρχονταν τά πρόβατα πού προορίζονταν γιά θυσίες στόν Ναό τῶν Ἱεροσολύμων. Ἡ λέξη Βηθεσδά στήν ἑλληνική μας γλῶσσα θά μποροῦσε νά ἀποδοθεῖ ὡς οἶκος ἐλέους, εὐσπλαγχνίας. Ἦταν, δηλαδή, ἕνας ἱερός τόπος, ἕνα ἁγίασμα, καθώς λέμε στήν ὀρθόδοξη παράδοσή μας, ὅπου μέ θαυματουργικό τρόπο θεραπεύονταν ἀσθενεῖς.

 Κυριακή τοῦ Παραλύτου

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026, Κυριακή τοῦ Παραλύτου (Πράξ. θ΄ 32-42)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Χριστός!

Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ἀπὸ τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, μᾶς μεταφέρει στὴν πόλη Λύδδα τῆς Παλαιστίνης. Ἐκεῖ εἶχε μεταβεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος γιὰ νὰ στηρίξει τοὺς Χριστιανοὺς τῆς πόλεως. Ἐκεῖ συνάντησε καὶ κάποιον ἄνθρωπο, τὸν Αἰνέα, ποὺ ἦταν ὀκτὼ χρόνια παράλυτος σὲ κρεβάτι. Στράφηκε σ᾿ αὐτὸν ὁ Ἀπόστολος καὶ τοῦ εἶπε: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Αἰνέα, σὲ θεραπεύει ὁ Ἰησοῦς, ποὺ εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός. Σήκω ἐπάνω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεβάτι σου. Καὶ ὁ Αἰνέας σηκώθηκε ἀμέσως ὑγιής.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026

ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ιωά. ε΄ 1-15) (Πραξ. θ΄ 32-42)

O αληθινός ιατρός

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου υπόκειτο σε μεγάλη ταλαιπωρία. Περνούσε τη δική του δοκιμασία. Ανέβαινε το Γολγοθά του. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη Στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Βρήκε τον Κύριο

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

03-05-2026

Η ΛΑΒΙΔΑ. Αὐτή, ἀδελφοί μου, εἶναι κοχλιάριο (μικρό ἐπίμηκες κουταλάκι) πού χρησιμοποιεῖται γιά τή μετάδοση τῆς θείας κοινωνίας στούς πιστούς. Καί αὐτό εἶναι κατασκευασμένο ἀπό εὐγενῆ μέταλλα. Στά πρῶτα χριστιανικά χρόνια οἱ χριστιανοί κοινωνοῦσαν πρῶτα τό Σῶμα τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγει: «Σταυροειδῶς τάς παλάμας τυπώσαντες, τοῦ ἐσταυρωμένου τό Σῶμα ὑποδεξώμεθα» (Migne 94. 1149). Ὁ π. Κων/νος Καλλίνικος ἐπισημαίνει ὅτι ἡ χρήση τῆς λαβίδας ἐπισῆλθε στή θεία λατρεία τόν 10ο αἰῶνα. Ὁ Γερμανός Κων/λεως ἀναφερόμενος στό ὅραμα τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα, ὅπου ἄγγελος Σεραφείμ, ἔλαβε διά τῆς λαβίδος ἄνθρακα ἀπό τό θυσιαστήριο (Ἠσ. 6,6) καί προσῆλθε στόν Προφήτη, λέγει πῶς «σημαίνει τόν ἱερέα τόν κατέχοντα τόν νοερόν ἄνθρακα, Χριστόν, τῇ λαβίδι τῆς χειρός αὐτοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ, καί ἁγιάζοντα καί καθαίροντα τούς προσερχομένους καί μεταλαμβάνοντας». Ὁ Σωφρόνιος λέγει πῶς «ἡ λαβίς» σημαίνει καί τήν Παρθένον, βαστάζουσα αὐτόν τόν οὐράνιον Ἄρτον».

Κυριακή τοῦ Παραλύτου

Λόγος εἰς τόν Ἀπόστολον

Τό θαῦμα τό ἐνεργεῖ ὁ Χριστός

 «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός» (Πράξ. θ΄34)

Τά σημερινά ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα, τό­σο τό Εὐαγγελικό ὅσο καί τό Ἀποστολικό  μᾶς πε­ριέγραψαν τρία καταπληκτικά θαύματα. Τό πρῶτο εἶναι τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ πού ἐπετέλεσεν ὁ Κύριος  δίπλα στήν «κολυμβή­θρα», στή μικρή στέρνα τῆς Βηθεσδᾶ. Τά δύο ἄλ­λα τά ἐπετέλεσεν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Ἀνέστησε πρῶτα τήν Ταβιθά, τήν εὐλογημένη ἐκείνη ψυχή τῆς ἀνιδιοτελοῦς θυσιαστικῆς ἀγάπης καί στή συν­έχεια θεράπευσε τόν παράλυτο  Αἰνέα. Τό ἐρώ­τημα εἶναι: πράγματι τόν θεράπευσε ὁ Πέ­τρος; Μάλιστα, ἐκεῖνος τόν θεράπευσε. Ὡστόσο ὀ ἴδιος εἶχε ἄλλη αἰσθηση γιά τό θαῦμα. Ἀναγνώριζε ὅτι ὁ Χριστός θαυματουργεῖ, γι᾽αὐτό καί εἶπε στόν Αἰνέα: «ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Πρόσεξε Αἰνέ­α δέν σέ θεραπεύω ἐγώ, ἀλλά ὁ Ἰησοῦς Χριστός σέ ἀπαλλάσσει ἀπό τήν ἀρρώ­στεια σου. Ὁ Χριστός εἶναι ἐκεῖνος πού σοῦ χαρίζει τήν ὑγεία σου. Ἄς δοῦμε λοιπόν ποιές ἀρετές δείχνει ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (03-05-2026) 

ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Θεϊκός λόγος — ἀνθρώπινη μικροψυχία — ἄγονη τυπολατρεία

Εἶναι, Χριστιανοί μου, ἀξιοθαύμαστη ἡ θεραπεία τοῦ Παραλύτου τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Καί εἶναι ἀξιοθαύμαστη γιά τόν τρόπο τῆς ἰάσεως: Ἔφτασε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὥστε ὁ κατάκοιτος νά βρεῖ ἀμέσως δυνάμεις, σέ σημεῖο ὄχι μόνο νά σηκωθεῖ, ἀλλά καί νά περπατήσει σηκώνοντας τό κρεβάτι του! Καί αὐτή ἡ δύναμη τοῦ λόγου Του μᾶς ὑπογραμμίζει τήν παντοδυναμία Του, ἐνῶ ταυτόχρονα μᾶς θυμίζει τόν τρόπο πού ὁ Πατέρας-Δημιουργός ἔκτισε τόν κόσμο. Ὅπως ὁ Μωυσῆς περιγράφει στήν «Γένεση», ἡ κτίση ὅλη ἔλαβε ὑπόσταση μέ ἕνα μόνο ρῆμα Του: «Γενηθήτω»! Καί τό ἀχανές τίποτε, εἶδε φῶς καί ἄρχισε νά δομεῖται, νά ἐξελίσσεται, νά ἀκολουθεῖ τήν Θεία Βουλή.

 Κυριακή 3η Μαΐου 2026

Κυριακή τοῦ Παραλύτου.

(Ἰω. 5, 1 – 15).

«ἔγειρε» (Ἰω. 5, 8).

Μέσα στήν ἀναστάσιμη περίοδο πού διανύουμε, φτάνουμε σήμερα στήν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδά. Φτάνουμε μαζί μέ τόν Ἰησοῦ σ’ αὐτόν τόν τόπο τῆς ἀδυναμίας καί τῆς ἐλπίδας. Συναντοῦμε τόν ἐπί τριάντα ὀκτώ ἔτη κατάκοιτο ἄρρωστο, πού παλεύει μόνος του μέ τήν ἀπελπισία καί τά παράπονά του. Ἐκεῖ συναντιέται ἡ θεϊκή φιλανθρωπία μέ τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Ἐκεῖ τό ἀδιέξοδο τοῦ πόνου ξεπερνιέται καί τά ἀναπάντητα «γιατί» λαμβάνουν ἐξηγήσεις. Σ’ αὐτόν τόν τόπο τῆς ἀγωνίας καί τῆς ἐλπίδας ξεδιπλώνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 03-05-2026 «Η ΥΠΑΚΟΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»

 «Η ΥΠΑΚΟΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»

Ὁ παραλυτικὸς τῆς Εὐαγγελικῆς Περικοπῆς κοίταξε τὸν ξένο ξαφνιασμένος. Τί ἐρώτηση ἦταν αὐτή ποὺ τοῦ ἀπηύθυνε; Ἂν ἤθελε, λέει, νὰ γίνη ὑγιής; Μὰ ζητοῦσε καὶ τίποτε ἄλλο; Τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια ζοῦσε μ' αὐτὴ τὴ λαχτάρα. Ἡ ἐλπίδα τῆς θεραπείας τὸν ἔκανε νὰ παραμένει τόσον καιρὸ σ’ αὐτὸ τὸν θαυματουργικὸ τόπο τῆς Βηθεσδᾶ -προσμένοντας τὸ Θαῦμα. Ὅμως ἦταν μόνος, ὁλομόναχος. Οὔτε ἕναν ἄνθρωπο δὲν εἶχε νὰ τὸν «βάλει στὴ δεξαμενή, ὅταν τὸ νερὸ ταραχθῆ». Τὰ μάτια του ἔλαμψαν ἀπὸ μιὰ ἀναπάντεχη ἐλπίδα.