ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγινώσκεται στήν σημερινή θεία Λειτουργία περιγράφει τήν ἴαση ἑνός παραλυτικοῦ στήν δεξαμενή Βηθεσδά, πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης ἀπό τήν ὁποία διέρχονταν τά πρόβατα πού προορίζονταν γιά θυσίες στόν Ναό τῶν Ἱεροσολύμων. Ἡ λέξη Βηθεσδά στήν ἑλληνική μας γλῶσσα θά μποροῦσε νά ἀποδοθεῖ ὡς οἶκος ἐλέους, εὐσπλαγχνίας. Ἦταν, δηλαδή, ἕνας ἱερός τόπος, ἕνα ἁγίασμα, καθώς λέμε στήν ὀρθόδοξη παράδοσή μας, ὅπου μέ θαυματουργικό τρόπο θεραπεύονταν ἀσθενεῖς.

Ὁ παραλυτικός τῆς περικοπῆς ἦταν κατάκοιτος ἐπί 38 ὁλόκληρα χρόνια, μόνος καί ἀβοήθητος. Ὁ Κύριος τόν πλησίασε καί τοῦ ὑπέβαλε μία φαινομενικά περιττή ἐρώτηση: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;». Τό ἐρώτημα αὐτό ἀπευθύνεται πρώτιστα στήν βούληση, τήν θέληση, τήν προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου πού πάσχει ἀπό τήν ἀσθένεια τῆς ἁμαρτίας. Καθότι ἁμαρτία δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ παράβαση κάποιας ἐντολῆς, ἑνός κώδικα ἠθικῆς, ἀλλά εἶναι ἡ ἀστοχία, ἡ λανθασμένη ἐπιλογή, ἡ ἀποτυχία νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό μέ ὅλη μας τήν καρδιά καί τόν συνάνθρωπο ὅπως τόν ἑαυτό μας.

Ὡς ἐκ τούτου, ὅταν ὁ ἄνθρωπος κάνει κακή χρήση τῆς βουλήσεως καί τῆς ἐλευθερίας του, ἐπιστρατεύει ἐγωιστικά τίς ψυχικές του δυνάμεις, τά δῶρα τοῦ Δημιουργοῦ, ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του καί τοῦ πλησίον. Τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς στάσεως, ἡ ὁποία φανερώνει ἀφροσύνη, ἀνωριμότητα καί ἄγνοια τῆς εὐαγγελικῆς διδαχῆς, δεικνύουν τοῦ λόγου τό ἀληθές, δεδομένου ὅτι, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, βλέπουμε παντοῦ τήν τάση αὐτοκαταστροφικότητας τοῦ ἀνθρώπου καί τά αἰσθήματα ἀγριότητας καί ἐπιθετικότητας πού ἐξωτερικεύει πρός τόν κοινωνικό του περίγυρο. Ἀντιπαραθέσεις, διαπληκτισμοί, χειροδικίες, φόνοι, πόλεμοι, ἐπικράτηση τοῦ κακοῦ, ἐκμετάλλευση, ἀδικία, φυγάδευση τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης εἶναι συνηθισμένα φαινόμενα μιᾶς ζοφερῆς πραγματικότητας.

Ὁ πυρήνας τῆς ἁμαρτίας

Ἡ ἀρχή τοῦ κακοῦ καί τό κέντρο τῆς ἁμαρτίας βρίσκονται στήν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ἔλεγε ὅτι ὅταν ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ἀποστατήσει ἀπό τόν Θεό, θά γίνει δαιμονιώδης ἤ κτηνώδης. Ἡ ἀποξένωση αὐτή ἀποτελεῖ τήν αἰτία τῆς κακοδαιμονίας, τῆς ἀποτυχίας, τῆς ἁμαρτίας τοῦ ἀνθρώπου σέ ὅλα τά ἐπίπεδα· ἀπό τήν κάκιστη ποιότητα τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων καί τά συνακόλουθα αἰσθήματα ὀδύνης καί ἐνοχῆς ἕως τό κενό τῆς ἐσωτερικῆς μοναξιᾶς καί τήν βίωση ἑνός ἀβίωτου βίου χωρίς νόημα, χωρίς ἀλήθεια, χωρίς ἀγάπη, χωρίς τόν Χριστό.

Ὁ ζωοποιός λόγος τοῦ Χριστοῦ

Ὁ παραλυτικός μέ τήν πίστη, τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἀγάπη, τήν ὑπακοή στόν Χριστό, ἀπαλλάχθηκε ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν σωματική ἀσθένεια.

Ἀνακαινίσθηκε πλήρως, ἀναγεννήθηκε ἐν Χριστῷ. Γιατί οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ὁ λόγος Του, ἐνεργεῖ λυτρωτικά, θεραπευτικά, ἁγιαστικά, σωτήρια, ἀφοῦ ὡς λόγος Θεοῦ εἶναι φῶς, ζωή καί ἀλήθεια. Μέσα στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ βρίσκεται κεκρυμμένος ὁ ἴδιος ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀποκαλύπτεται στόν ἄνθρωπο πού ἀγωνίζεται νά ζήσει σύμφωνα μέ αὐτές, καθότι ἡ φυσική λειτουργία τῆς ὑπάρξεώς μας βρίσκεται στήν προσωπική κοινωνία μας μέ τόν Θεό, τόν Λόγο καί τό Πνεῦμα Του.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ