ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή 17 Μαΐου 2026

«Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού»

Αγαπητοί μου αδελφοί, Χριστός Ανέστη!

Συνεχίζουμε με την Χάρη του Θεού το πνευματικό μας αυτό ταξίδι μέσα στην χαρμόσυνο και πασχάλιο αυτή περίοδο. Μια περίοδο που σιγά σιγά πλησιάζει στο τέλος, αφού εγγίζει η εορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Σε αυτό το σημείο έρχεται η Αγία μας Εκκλησία και μας παρουσιάζει μέσω του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος ένα άνθρωπο εκ γενετής Τυφλό. Το θαυμαστό γεγονός που ακούσαμε, οι Άγιοι Πατέρες δεν το χαρακτηρίζουν ως ένα απλώς θαύμα σωματικής ίασης, αλλά ως μια σταδιακή πνευματική αναγέννηση.

Βλέπουμε ένα άνθρωπο, ο οποίος δεν έχασε το φως του, αλλά επί της ουσίας δεν το είχε ποτέ του. Ζούσε δηλαδή σε ένα διαρκές σκοτάδι. Η εικόνα δηλαδή της ανθρωπότητας πριν την έλευση του Χριστού.

Οι μαθητές εκφράζουν την απορία τους προς τον Κύριο: «Τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ»; Μια παλαιότατη αντίληψη, η οποία επικρατεί ακόμη και σήμερα, ότι η ασθένεια είναι πάντα τιμωρία για την αμαρτία.

Ο Κύριος με την σειρά του δίνει την απάντηση «Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ», καταρρίπτοντας έτσι με αυτή του την απάντηση τη μοιρολατρία.

Ο Ιερός Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Θεός επιτρέπει κάποιες δοκιμασίες στη ζωή μας όχι ως τιμωρία, αλλά «ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ». Εξ αυτού αντιλαμβανόμαστε ότι η ασθένεια γίνεται πεδίο δόξης και όχι κατάρας.

Είναι γεγονός αδελφοί μου, πως πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι αναρωτιόμαστε «γιατί σε μένα;». Έρχεται ο ίδιος ο Χριστός και μας καλεί να αλλάξουμε αυτό το «γιατί» και να το αντικαταστήσουμε με το «πώς». Το πως μπορεί δηλαδή αυτή η δυσκολία να με φέρει πιο κοντά στο Θεό. Διότι πάντοτε μια δυσκολία μπορεί να γίνει η «γέφυρα» που μας φέρνει κοντά στον Πατέρα μας, καθώς μας βγάζει από την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα μόνοι μας.

Ο Χριστός βλέπουμε ότι φτύνει κάτω, φτιάχνει πηλό και επαλείφει τα μάτια του τυφλού. Και πολλοί που ακούνε το ευαγγελικό ανάγνωσμα, αναρωτιούνται, γιατί;

Απάντηση στο ερώτημα μας δίνει ο Άγιος Ειρηναίος της Λυών εξηγώντας μας ότι ο Κύριος χρησιμοποιεί το ίδιο υλικό δηλαδή το χώμα, από το οποίο έπλασε τον Αδάμ. Είναι θα λέγαμε, μια πράξη «αναπλάσεως». Εκεί που η φύση υστέρησε, έρχεται ο ίδιος ο Δημιουργός για να συμπληρώσει το έργο Του.

Στη συνέχεια, ο Κύριος δίνει στον τυφλό μια εντολή: «Ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ». Και γεννάται το ερώτημα γιατί ο Κύριος δεν τον θεράπευσε αμέσως, αλλά τον έστειλε να περπατήσει ψηλαφώντας μέσα στην πόλη;

Εδώ, αγαπητοί μου, κρύβεται η σημασία της συνεργίας. Ο Θεός ενεργεί το θαύμα, αλλά ζητά από τον άνθρωπο δύο πολύ βασικά πράγματα, πρώτον την πίστη και δεύτερον την υπακοή. Ο τυφλός δεν αμφισβήτησε τον Κύριο. Δεν αναρωτήθηκε πώς το νερό θα καθαρίσει τον πηλό που του έκλεινε τα μάτια. Υπάκουσε για να μπορέσει να αναβλέψει πνευματικά. Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, που σημαίνει «απεσταλμένος», προεικονίζει το Άγιο Βάπτισμα. Εκεί ακριβώς όπου ο άνθρωπος αποθέτει τον «παλαιό Αδάμ», τον παλαιό άνθρωπο και αναγεννάται εν Χριστώ.

Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, βλέπουμε θα λέγαμε κάτι οξύμωρο. Από τη μια πλευρά, ο πρώην τυφλός αρχίζει να βλέπει την αλήθεια και από την άλλη οι Φαρισαίοι, που έχουν τα μάτια τους υγιή, βυθίζονται στο απόλυτο σκοτάδι της εμπάθειας.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δέχεται μια διπλή θεραπεία. Πρώτα ανοίγουν τα μάτια του σώματος. Έπειτα, μέσα από τις ανακρίσεις και τους διωγμούς των Φαρισαίων, ανοίγουν τα μάτια της ψυχής του. Όταν τον ρωτούν ποιος είναι αυτός που σε θεράπευσε, εκείνος αρχίζει να γνωρίζει τον Θεό. Λένε οι Πατέρες ότι ο άνθρωπος αυτός σταδιακά ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της Θεογνωσίας: Αρχικά λέει: «Ὁ ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς», ακολούθως λέγει: «Προφήτης ἐστίν» και στο τέλος, όταν συναντά ξανά τον Χριστό, ομολογεί: «Πιστεύω, Κύριε» και Τον προσκυνά ως Υιό του Θεού.

Πόσοι από εμάς αγαπητοί μου, ενώ διαθέτουμε τη σωματική μας όραση, παραμένουμε τυφλοί μπροστά στο θέλημα του Θεού; Η χειρότερη τύφλωση δεν είναι αυτή των οφθαλμών, αλλά η τύφλωση της καρδιάς, ο εγωισμός που μας εμποδίζει να δούμε τον διπλανό μας όχι απλώς ως άνθρωπο, αλλά ως εικόνα Θεού.

Ο τυφλός της σημερινής περικοπής μας διδάσκει την παρρησία. Δεν φοβήθηκε την αποσυναγωγή, δεν λύγισε μπροστά στην εξουσία των Γραμματέων. Έγινε ο πρώτος απόστολος του Φωτός, ενώ οι «σοφοί» της εποχής έμειναν εγκλωβισμένοι στο γράμμα του Νόμου, χάνοντας την ουσία της Αγάπης.

Αδελφοί μου,

Η ασθένεια και η δοκιμασία δεν αποτελούν το τέλος, αλλά την αφορμή για μια νέα αρχή. Ο Χριστός δεν ήρθε απλώς για να διορθώσει μια σωματική αναπηρία που ενδεχομένως έχουμε εμείς οι άνθρωποι, αλλά για να μας χαρίσει το Ανέσπερο Φως.

Ο Κύριος αναζήτησε τον τυφλό αφού τον εξεδίωξαν οι άνθρωποι. Αυτό ακριβώς κάνει και με εμάς. Η κίνηση αυτή του Κυρίου, καθρεπτίζει τη σχέση Του με κάθε άνθρωπο σήμερα. Ο Θεός δεν μας πλησιάζει όταν είμαστε «ψηλά» ή αποδεκτοί από τους πολλούς, αλλά όταν ο κόσμος μας γυρίζει την πλάτη, όταν μας απορρίπτει ή όταν οι ίδιες μας οι δυνάμεις μάς εγκαταλείπουν. Έρχεται και με  την δική του παρουσία μπορεί και αναπληρώνει κάθε απώλεια. Μάς πλησιάζει ρωτώντας μας διακριτικά και ψιθυριστά: Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ;».

Ας προσπαθήσουμε αγαπητοί μου με όλες μας τις δυνάμεις, το Φως της εορτής της Αναστάσεως, που θα αποδοθεί σε λίγες μέρες, να μην σβήσει ποτέ από τις καρδιές μας, αλλά να καθαρίζει τα πνευματικά μας αισθητήρια. Να καταφέρουμε να μετατρέψουμε αυτό το φως από ένα εξωτερικό γεγονός σε μια εσωτερική κατάσταση, να γίνει αυτό το Αναστάσιμο φως ο μόνιμος φακός, μέσα από τον οποίο θα κοιτάζουμε τη ζωή, μια ζωή η οποία θα αλλάζει καθημερινά προς το καλύτερο και θα μεταμορφώνεται, ώστε να βλέπουμε παντού τη δόξα Του, αμήν.

ΠΗΓΗ