ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΤΥΦΛΟΥ)

Απόστολος: Πραξ. ιστ΄ 16-34

Ευαγγέλιο: Ιω. θ΄1 – 38

17 Μαΐου 2026

«Ούτε ούτος ήμαρτεν, ούτε οι γονείς αυτού, αλλ' ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ» (Ιωάν. θ' 3)

Ήταν δικαιολογημένη, η απορία των μαθητών του Χριστού. Γιατί τόσος πόνος και τόση δυστυχία σ' αυτόν τον άνθρωπο; Η ανθρώπινη λογική αποδέχεται κάτι που είναι δίκαιο και απορρίπτει το άδικο. Και αναμένει αμοιβές για τους δικαίους και τιμωρίες για τους αδίκους. Ο άνθρωπος, όμως, αυτός δεν έζησε ούτε μια μέρα υγιής. Ήταν «εκ μήτρας πεπηρωμένος», ανάπηρος εκ γενετής. Πότε αμάρτησε για να τιμωρείται με τη στέρηση της όρασής του;

Ο Χριστός, ως παντογνώστης και δημιουργός του παντός, δίνει την απάντηση: Ούτε αυτός αμάρτησε, -πώς εξάλλου ήταν δυνατό να αμαρτήσει πριν γεννηθεί-, αλλ' ούτε οι γονείς του. Δεν είναι όλες οι ασθένειες, ούτε όλες οι θλίψεις αποτέλεσμα της αμαρτίας. Την προπερασμένη Κυριακή ο Χριστός συμβούλευσε τον ιαθέντα παράλυτο: «Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε», δηλώνοντας, έτσι, ότι η παράλυσή του προήλθε από την αμαρτωλή ζωή του. Σήμερα, όμως, ομολογεί ότι δεν αμάρτησε ούτε ο τυφλός, ούτε οι γονείς του. Γεννήθηκε έτσι, «ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ». Πολλές φορές πάσχουν και οι δίκαιοι. Κι ο σημερινός τυφλός στερήθηκε το φως για κάποιο συγκεκριμένο λόγο: Ο Θεός ετοίμαζε την ημέρα της θεραπείας του για να δοξασθεί το όνομά Του.

Η σημερινή μεγάλη θαυματουργία του Χριστού μάς δίνει την ευκαιρία να εξετάσουμε το θέμα των θλίψεων από Χριστιανικής πλευράς. Ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής ζει το μαρτύριο μιας ισόβιας ταλαιπωρίας, μιας θλίψης που τον ακολουθεί παντού και δεν του δίνει το δικαίωμα, ούτε και πρόσκαιρα, να ξεχασθεί στη χαρά. Μα πολλές φορές κι εμείς βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση. «Ωδίνες θανάτου» και «κίνδυνοι Άδου» περικυκλώνουν πολλούς. Βίος άλυπος δεν υπάρχει για κανένα. Πολλές φορές λιποψυχούμε και σαν τον Δαβίδ αναφωνούμε: «Ινατί υπνοίς Κύριε; Ανάστηθι και μη απώση εις τέλος».

Γιατί στ' αλήθεια, ο Θεός επιτρέπει, πολλές φορές χωρίς να φταίμε, να μας συναντήσουν θλίψεις, πόνος και ταλαιπωρίες; 

Με τις θλίψεις δοκιμάζεται αλλά και ενδυναμώνεται η πίστη μας. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται πως ο Θεός «ως χρυσόν εν χωνευτηρίω» δοκιμάζει τους αγίους του. Όταν όλα μάς έρχονται βολικά δεν έχουμε λόγο να μη λέμε «δόξα σοι ο Θεός». Στις θλίψεις θα φανεί η πραγματική πίστη μας. Όπως η δύναμη του δένδρου φαίνεται στους ανέμους, όπως ο κυβερνήτης δείχνει τις ικανότητές του στην τρικυμία κι ο στρατιώτης στον πόλεμο, έτσι κι ο πιστός Χριστιανός αναδεικνύεται στις θλίψεις. Αν ο εκ γενετής τυφλός δεν δοκιμαζόταν σ' εκείνο το μακροχρόνιο καμίνι των θλίψεων δεν είναι σίγουρο αν θα επιδείκνυε εκείνη την πίστη μπροστά στους γραμματείς και τους φαρισαίους, παρόλο που «εξέβαλαν αυτόν έξω». 

Οι θλίψεις έχουν, ύστερα, και παιδαγωγικό χαρακτήρα στη ζωή μας. Είναι γνωστό πως «ον αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται».

Όπως οι γονείς για να συγκρατήσουν τα παιδιά τους από πτώσεις και κινδύνους κάποτε τα τιμωρούν, έτσι κι ο Θεός θέτει εμπόδια σε κάποιες επιδιώξεις μας, των οποίων η έκβαση δεν θα ήτο προς το πνευματικό συμφέρον μας. Ο Θεός γνωρίζει και το μέλλον μας το οποίο εμείς αγνοούμε. Βλέποντας μας να προχωρούμε προς το κακό, θέτει εμπόδια για να μας παρακινήσει σε αλλαγή πορείας. Τέτοια εμπόδια είναι μια ασθένεια, ένα δυστύχημα, κάτι που δεν το προγραμματίσαμε.

Οι θλίψεις, άλλοτε, συμβάλλουν στη δόξα του Θεού, όπως ο ίδιος ο Χριστός μάς αποκάλυψε σήμερα. Τόσα χρόνια στο σκοτάδι και τη δυστυχία, ο ιαθείς τυφλός έγινε αιτία να δοξασθεί ο Θεός και να φανούν τα σωτήρια έργα Του στους ανθρώπους. Ο τρόπος θεραπείας φανερώνει ότι ο Χριστός ήταν Εκείνος «δι ου τα πάντα εγένετο», ο δημιουργός του κόσμου. Δεν θεραπεύει τον τυφλό με έναν Του λόγον, όπως έκανε άλλες φορές, αλλά του βάζει στα μάτια πηλόν. Ο Χριστός επιλέγει αυτόν τον τρόπο θεραπείας για να δείξει πως αυτός ήταν που δημιούργησε, πριν από χρόνια πολλά, ολόκληρο το σώμα του ανθρώπου, από πηλόν. Γι’ αυτό και τώρα δημιουργεί, με τον ίδιο τρόπο, τα μάτια που λείπουν από το σώμα του τυφλού. 

Με την ενέργειά του αυτή, φανερώνει ο Χριστός τη δημιουργική Του δύναμη και αποκαλύπτει με τρόπο ξεκάθαρο τη θεότητά Του.

Πολλές φορές, λοιπόν, με μιαν κακοπάθεια και μια θλίψη μας, γινόμαστε όργανα στα χέρια του Θεού, για να δοξάζεται το όνομά Του. Ως γνωστόν, τα μαρτύρια των αγίων μας έφεραν στην πίστη τους ίδιους τους δημίους τους ή ειδωλολάτρες που παρακολουθούσαν την άθλησή τους. Αυξανόταν, έτσι, η Εκκλησία και δοξαζόταν το όνομα του Θεού. Πόσες, εξάλλου, φορές κι εμείς βλέποντας την υπομονή και την καρτερία κάποιων ανθρώπων, στις θλίψεις που συναντούν, δεν παρακινούμαστε σε θεοσέβεια; Και πράγματι και το σημερινό θαύμα έγινε αιτία ώστε πολλοί, που γνώριζαν τον πρώην τυφλό, να πιστέψουν στον Χριστό και να οδηγηθούν στη σωτηρία.

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Αν ο Θεός επιτρέπει θλίψεις στους ανθρώπους για τους δικούς Του λόγους, εμείς οφείλουμε, δείχνοντας «σπλάγχνα οικτιρμών», να ανακουφίζουμε τον πόνο των συνανθρώπων μας. Με τις θλίψεις και τον πόνο των άλλων δοκιμάζεται και η δική μας αγάπη προς τον πλησίον. Προσγειωνόμαστε κι εμείς, αφού «της αυτής κοινωνούμεν φύσεως». Ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής «καθήμενος και προσαιτών» δεχόταν και την ευσπλαγχνία της κοινωνίας.

Μετ' ευχών εγκαρδίων

† Ο Κύπρου Γεώργιος.

ΠΗΓΗ