ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

Κυριακή 17η Μαΐου 2026

Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ.

(Ιω. 9, 1 – 38).

«Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;» (Ιω. 9, 27).

Μιά σειρά άπό γεγονότα σήμερα στολίζουν τήν Κυριακή μέ μηνύματα χαρούμενα καί έλπιδοφόρα. Στήν πορεία πρός τήν Πεντηκοστή αύτή τήν άναστάσιμη περίοδο βλέπουμε τόν Ίησοῦ νά συναντιέται μ’ έναν έκ γενετῆς τυφλό, νά τοῦ πλάθει τά μάτια, νά τόν γεμίζει έσωτερική δύναμη, νά τοῦ άποκαλύπτει τή Θεότητά Του, νά τόν άξιώνει σέ προσκύνηση καί λατρεία.

Ὁ τυφλός τοῦ σημερινοῦ περιστατικοῦ δέν βρίσκει ἀπλῶς τό φῶς του. Κοντά στόν Χριστό βρίσκει τήν ἐσωτερική δύναμη καί τήν κρυ- στάλλινη διαύγεια νά διακρίνει τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, νά βιώσει τήν πνευματική δύναμη τῆς ὁμολογίας, νά καταστεῖ κήρυκας τῶν θείων ἐνεργειῶν καί ἱεραπόστολος φλογερός καί ἀδάματος στούς σκοτισμένους ἐπικριτές του. Αὐτός, πού ζητιάνευε γιά νά ζήσει, τώρα ἔλεεῖ πλουσιοπάροχα αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη νά ζήσουν πραγματικά, διότι βιώνουν μέσα στήν πλάνη τους ἕναν σιωπηλό θάνατο. Ὁ τυφλός ζητιάνος γίνεται διορατικός προφήτης, πού κα- ταγγέλλει τήν ἔλευση τοῦ Σωτήρα, πού ἐλέγχει τήν ἐμμονή στό ψέμα, πού προσκαλεῖ σέ γνωρι- μία μέ τόν Λυτρωτή Θεό.

«Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέ- σθαι;» λέγει ὁ μέχρι πρίν ἀπό λίγο τυφλός σ’ ἐκείνους πού πάντοτε εἶχαν τά μάτια τοῦ σώ- ματος, ἀλλά ποτέ δέν κατάφεραν νά διακρίνουν τή Θεότητα μέσα στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Αὐ- τός ὁ ταπεινός καί ἀγράμματος ἄνθρωπος, πού ποτέ δέν ἀπόλαυσε τήν ὁμοφυιά τοῦ κόσμου, ξαφνικά εἰσῆλθε στήν ἀπέραντη ὁμοφυιά τῆς θεϊκῆς ἀγάπης. Αὐτή τή μοναδική ἐμπειρία δέν τήν κρατάει γιά τόν ἑαυτό του. Ὅταν προσπαθοῦν νά ἀμφισβητήσουν τήν πρόθεση, τήν ποιότητα καί τό μέγεθος τῆς ἐμπειρίας του, τότε γίνεται ὑπερασπιστής τοῦ θεϊκοῦ μεγαλείου καί καθοδηγητής πρός τόν Μεγάλο Διδά- σκαλο. «Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;» Αὐτό δέν εἶναι μόνο μία πρόσκληση, εἶναι καί ἕνας ἔλεγχος. Ἀφοῦ ἀμφιβάλλουν οἱ «σοφοί», οἱ «ἔξυπνοι», οἱ «ἐνάρετοι» Φαρισαῖοι γιά τή γνησιότητα τῆς ἐμπειρίας του, δέν ἐπιμένει. Δέν προσπαθεῖ νά τούς πείσει γιά τή δική Του ἀλήθεια. Τούς παραπέμπει κατευ- θείαν στήν πηγή τῆς ἀλήθειας. Τούς προκαλεῖ καί τούς προτρέπει νά γίνουν μαθητές Ἐκείνου, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή. Δέν ζητάει νά ἐπιβάλει τή γνώμη του. Δέν προσβάλλει, δέν θίγει, δέν ἐξευτελίζει ὅσους διαφωνοῦν μαζί του. Μόνον τούς προτρέπει νά ξεπεράσουν τή σιγουριά τους, νά ξεπεράσουν τήν αὐτάρκειά τους, νά ξεπεράσουν τά δεδομένα τους. Νά ἀνοίξουν τό μυαλό καί τήν καρδιά, γιά νά προ-σεγγίσουν Ἐκεῖνον πού εἶναι τό ἀληθινό φῶς, ἡπηγή κάθε μορφῆς φωτός, ἡαἰτία κάθε ζωῆς, ἡἀρχή καί ἡὁλοκλήρωση κάθε μορφῆς καλοῦ. Τό πρόβλημα τῶν Φαρισαίων εἶναι ὅτι ξέ-ρουν πολλά γιά τόνΘεό, ἀλλά δέν ξέρουν τόν ἴδιο τόνΘεό. Ξέρουν πολύ καλά τόνμωσαϊκό νόμο, ἀλλά δέν ἀντιλαμβάνονται τό νόημα τοῦνόμου αὐτοῦ. Φυλάσσουν μέ ἀκρίβεια τίς πα-ραδόσεις, ἀλλά δέν γνωρίζουν τό πραγματικό μήνυμα αὐτῶν τῶνπαραδόσεων. Ἡπίστη τους ἔγινε καθῆκον, κατέπεσε σέ θρησκεία, μετα-τράπηκε σέ ἀπάνθρωπη καταπίεση, ταυτόχρονα ὅμωςἔγινε καί ἐγωισμός, αὐτοδικαίωση, πηγή μίσους καί κατάκρισης γιά καθετί διαφορετικό καί καινούργιο. Ἡσχέση τους μέ τόνΘεό στα-μάτησε, ὅταν ὁΘεός ἀπό Πατέρας ἔγινε δικα-στής, ὅταν οἱἴδιοι ἀπό παιδιά τοῦΘεοῦκαί ἀδελφοί τῶν διπλανῶν τους ἔγιναν κριτές τῶν πάντων καί ἀλαζονικοίθεματοφύλακες μιᾶς ἀνθηικότητας μέ θρησκευτικό μανδύα, μιᾶς ἐξωτερικῆς βιτρίνας μέ σάπιο καί χαλασμένο περιεχόμενο.

Αὐτό, βεβαίως, δέν ἰσχύει μόνον γιά τούς Φαρισαίους τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Δυστυχῶς, εἶναι μιά θλιβερή κατά- σταση καί γιά πολλούς σύγχρονους φαρισαίους, πού ἔχουν τήν ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ, ἀλλά ποτέ δέν ἀγάπησαν ἀληθινά τόν Ἰησοῦ Χριστό. Εἶναι αὐτοί πού ποτέ δέν μαθήτευσαν κοντά Του. Τό «Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;»  φαίνεται ὅτι μπορεῖ νά τό πεῖ ὁ πρώην τυφλός καί σέ πολλούς ἀπό τούς σύγ- χρονους χριστιανούς πού ἔλαβαν τό Ἅγιο Βά- πτισμα, ἀλλά ἀρνήθηκαν τή χάρη καί τόν φωτι- σμό τῆς ὀρθόδοξης πίστης.

Χρειάζεται νά καταλάβουμε ὅτι ἴσως δέν εἴμαστε τόσο φωτισμένοι, ὅσο νομίζουμε ὅτι εἴμαστε. Ἴσως δέν ξέρουμε καλά τόν Θεό, πα- ρότι μέ εὐκολία ἀποφθεγγόμαστε γιά θέματα πίστεως. Ὕςδ ἐν εἴμαστε τόσο καλοί καί ἐνάρετοι, παρόλο πού νομίζουμε ὅτι γῇδη ἔπρεπε γύρω μας νά λάμπει ἕνα φωτοστέφανο. Χρειάζεται νά καταλάβουμε ὅτι βρισκόμαστε σέ νηπιώδη πνευματική κατάσταση. Νά ἐννοήσουμε τήν ἄγνοιά μας γύρω ἀπό τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Νά ἀναλογιστοῦμε πόσο βιώνουμε τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ὕπαρξή μας. Πόσο μεταμορφώνεται ἡ καθημερινότητά μας ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας. Ποῦ βρίσκεται ὁ Ἰησοῦς γιά μᾶς, ὅταν καλού- μαστε νά ἀποφασίσουμε ἀνάμεσα στό δίκαιο καί στό συμφέρον; Ποῦ βρίσκεται ὁ Χριστός, ὅταν πρέπει νά διαλέξουμε ἀνάμεσα στήν ἐγωιστική ἀπόλαυση καί στήν ἀρετή; Πόσο μᾶς ἀφορᾶ ὁ Κύριος, ὅταν πρέπει νά ἀφήσουμε τό ὁποιοδήποτε βόλεμα, γιά νά κουραστοῦμε χάριν τοῦ διπλανοῦ μας; Πόσο ἀγαπᾶμε τόν Θεό, ὅταν κουραζόμαστε στή λατρεία Του, ὅταν βαρυγκωμοῦμε στό κήρυγμα, ὅταν ἀποφεύγουμε κάθε θυσία γιά τή δόξα Του; Πόσο μαθητεύσαμε καί πόσο κατέχουμε τήν Ἱερή Παράδοση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν σκανδαλιζόμαστε μέ θέματα ἁπλά καί αὐτονόητα; Πόσο εἴμαστε ἀληθινά πιστοί καί πόσο ἐμπιστευόμαστε τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, ὅταν διαβάζουμε τά ὥροσκόπια, ὅταν τρέχουμε στούς ἀπατεῶνες, γιά νά μάθουμε τά μελλού- μενα, ὅταν μιλάμε γιά αὖρες, θετικές ἤ ἀρνητικές ἐνέργειες, συμπαντικές δυνάμεις καί συνομωσίες, κάρμα, τσάκρα καί πολλές ἀκόμη ἀνατολίτικες πλάνες; Πόσο γνωρίζουμε τήν πί- στη μας, ὅταν δέν ξέρουμε νά ξεχωρίσουμε τή μαγεία ἀπό τή δύναμη τῆς θείας χάρης, ὅταν φοβόμαστε τίς μαῖρες γάτες, τούς σπασμένους καθρέφτες, τίς 13 τοῦ μηνός καί βασανιζόμαστε ἀπό ἀμέτρητες δεισιδαιμονίες; Μήπως, λοιπόν, πρέπει κι ἐμεῖς νά ξαναγίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ, παρότι ἀπό τή βρεφική μας ἡλικία βαπτιστήκαμε στή χάρη Του;

«Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέ- σθαι;» μᾶς ρωτάει σήμερα ὁ εὐλογημένος πρώ- ην τυφλός. Ἄς ἀπαντήσουμε τό μεγάλο «ναί»! Ἄς τρέξουμε κοντά στόν Χριστό, νά μάθουμε τό θέλημά Του, νά ζήσουμε τή ζωή Του. Δέν μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νά μαθητεύσουμε σέ κάποια δι- δασκαλία οὔτε νά ἀφομοιώσουμε κάποια ἰδεολογία. Ἄν γίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ, δέν θά προσλάβουμε κάποιες πληροφορίες οὔτε ἀπλῶς ἕνα σύνολο ἀπό γνώσεις. Θά προσλά- βουμε αὐτό τό ἴδιο τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Ἡ μαθητεία στόν Χριστό εἶναι ἡ κοινωνία μέ τόν Χριστό. Εἶναι ἡ πρόσληψη τοῦ δικοῦ Του Σώ- ματος καί τοῦ Αἵματος. Ὁ μαθητής τοῦ Κυρίου εἶναι φορέας τῆς Θεότητας. Δέν εἶναι πλούσιος σέ γνώσεις. Εἶναι πλούσιος στή γνωριμία μέ τόν Χριστό. Εἶναι πλούσιος στό βίωμα τῆς παρου- σίας τοῦ Θεοῦ μέσα του. Αὐτή ἡ σχέση, αὐτή ἡ ἔνωση, αὐτή ἡ ἐμπειρική γνώση εἶναι ἡ καταξί- ωση, ἡ λύτρωση καί ἡ σωτηρία Του. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ