ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μέ ἁπλότητα ἀφοπλιστική καί ἐνάργεια ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἀφηγεῖται τό ἐκπληκτικό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ δέν ἐπιτελοῦνται γιά τήν δημιουργία ἐντυπώσεων οὔτε γιά τήν ἀπόκτηση ὀπαδῶν ἤ τήν ἐπιδίωξη ἰδιοτελῶν σκοπῶν. Τά «σημεῖα», τά θαύματα τοῦ Κυρίου πραγματοποιοῦνται γιά νά βοηθήσουν τόν ἄνθρωπο νά ἀτενίσει καί νά αἰσθανθεῖ μέ πίστη καί ἀγάπη τό κατ’ ἐξοχήν ἔργο τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο εἶναι ἡ ἔλευση τῆς Βασιλείας Του στόν κόσμο, ἡ σωτήριος καί ἀπελευθερωτική παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά μας πού βιώνεται ὡς ἀγώνας νά Τόν ἀκολουθήσουμε μέ ἐμπιστοσύνη καί ἀφοσίωση.

Γιατί μόνο στόν Χριστό συναντᾶ κανείς λυτρωτικά τόν Θεό. Αὐτός εἶναι «ἡ θύρα» (Ἰωάν. 10,9), «ἡ ὁδός» (14,6) καί ἡ «προσαγωγή» μας, διά τῆς πίστεως, στήν χάρι τοῦ Θεοῦ (Ρωμ. 5,2). Ὁ Θεός καί Πατήρ «ἕως ἄρτι ἐργάζεται» (Ἰωάν. 5,17), ἐξακολουθεῖ νά ἐργάζεται ὥς τώρα γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, μαζί μέ τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα Του. 

Ἑπομένως, κάθε θαυμαστή ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ καί, κατά κύριο λόγο, ἡ ἐνανθρώπησή Του, ἡ Σταύρωση καί ἡ Ἀνάσταση, σκοπό ἔχει νά μεταβάλει τόν κόσμο σέ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί νά προσανατολίσει τόν ἄνθρωπο στόν σκοπό τῆς δημιουργίας, του, δηλαδή στήν κοινωνία μέ τόν Θεό, τόν ἁγιασμό, τήν θέωση, τό «ἀεί σύν Θεῷ εὖ εἶναι».

Ἡ δημιουργία τῶν ὀφθαλμῶν

Ὁ Κύριος δέν ἀποκαθιστᾶ μόνον τήν ὅραση ἑνός ἀνθρώπου πού κάποτε ἔβλεπε, ἀλλά τοῦ δίνει γιά πρώτη φορά στήν ζωή του τήν δυνατότητα νά δεῖ. Σέ αὐτό ἔγκειται καί ἡ ἰδιαίτερη σημασία τοῦ γεγονότος, ἀφοῦ μέ τό πτύσμα Του καί τό χῶμα κάνει πηλό καί χρίει τά μάτια τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Μέ αὐτήν τήν πράξη ἐπιβεβαιώνεται γιά ἀκόμη μία φορά τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὄντως ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας, ὁ λυτρωτής ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί ἀρχηγός τοῦ καινούργιου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μέ τήν περίφημη προφητεία τοῦ Ἡσαΐου γιά τήν δράση τοῦ Μεσσία: «τυφλοί ἀναβλέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται» (Ματθ. 11,5).

Αὐτή εἶναι ἡ πεποίθηση τῆς Ἐκκλησίας γιά τό Πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ· αὐτό εἶναι τό καλό ἄγγελμα τῆς σωτηρίας μας καί τό περιεχόμενο τοῦ Χριστιανισμοῦ· ἡ ἐν Χριστῷ ἀναγέννηση καί ὁ φωτισμός τοῦ ἀνθρώπου, ἡ θέωσή του, καθώς ἐπισημαίνουν οἱ Ἅγιοι Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής καί Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Τοῦτό ἐστι τό τοῦ Θεοῦ Εὐαγγέλιον· πρεσβεία (παρέμβαση-ἀποστολή) Θεοῦ πρός ἀνθρώπους δι’ Υἱοῦ σαρκωθέντος καί μισθόν δωρουμένου τοῖς Αὐτῷ πειθομένοις, τήν ἀγέννητον θέωσιν».

Ἡ ἀγέννητη θέωση, ὡς σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, ἀποκαλύπτεται στούς ἀξίους, δηλαδή σέ ἐκείνους πού ἔχουν ὑγιεῖς ὀφθαλμούς καί καθαρή καρδιά, τά ὁποῖα ἀποκτῶνται μέ τήν ζωντανή πίστη καί τοῦ Θεοῦ τήν χάρι.

Τό θάρρος πού ἐμπνέει ἡ πίστη

Ὁ ἐκ γενετῆς τυφλός, μέ τήν πίστη καί τήν προθυμία του νά ὑπακούσει στόν λόγο κάποιου Ἀγνώστου πού χρίει τούς ὀφθαλμούς του, μεταβαίνει στήν «κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ», νίπτεται καί, ὅταν ἐπιστρέφει, βλέπει. Τότε, ἡ ἀγάπη καί ἡ πίστη του στόν Χριστό ἐκδηλώνονται καί μέ τόν ἀγῶνα του νά ὑπερασπίσει τόν Εὐεργέτη του, ὁμολογῶντας ἀπερίφραστα καί θαρραλέα στούς ἀνθρώπους (γείτονες, φαρισαίους, γονεῖς), ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι προφήτης καί ὅτι τοῦ ἔδωσε τό φῶς του. Ἔτσι, ὁ πρώην τυφλός γίνεται ὄργανο τοῦ Θεοῦ γιά νά φανερωθεῖ ἡ τύφλωση τῶν «ἰσχυρῶν» καί «σοφῶν» τοῦ κόσμου. Καί ὁ Κύριος, τόν ὁποῖο στό τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεραπευθείς τυφλός πιστεύει ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Τόν προσκυνεῖ, φανερώνει ὅτι «εἰς κρῖμα εἰς τόν κόσμον τοῦτον ἦλθε». Ἐνανθρώπησε, δηλαδή, γιά νά προκαλέσει κρίση σέ αὐτόν τόν κόσμο, ὥστε ὅσοι δέν βλέπουν νά δοῦν καί ὅσοι «βλέπουν» νά γίνουν τυφλοί (Ἰωάν. 9,39).

Ἡ πίστη ὡς οὐσιαστική γνωριμία μέ τόν Χριστό

Τοιουτοτρόπως, διαπιστώνουμε ὅτι ὁ πρώην τυφλός δέν ἀρκέσθηκε ἁπλῶς στό νά ἐκφράσει τήν εὐγνωμοσύνη τῆς καρδιᾶς του στόν Εὐεργέτη του, ἀλλά τό θαῦμα τῆς θεραπείας του ἔγινε ἀφετηρία γιά νά γνωρίσει βαθύτερα τόν Χριστό, νά συνδεθεῖ ἀληθινά μαζί Του, νά πιστεύσει στήν μεσσιανική Του ἰδιότητα. Γι’ αὐτό καί τόν ὁμολογεῖ ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ προηγουμένως τόν ἀποκαλοῦσε «Προφήτην» καί «Ἄνθρωπον λεγόμενον Ἰησοῦν». Ὅσο περισσότερο λούζεσαι ἀπό τό φῶς τῆς πίστεως, τόσο ἀποκτᾶς ἐμπειρία, προσωπική πεῖρα, ἐσωτερική βεβαιότητα γιά τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ· ἄνοδο σέ ἄλλα ἐπίπεδα γνώσεως καί ὑπάρξεως.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ