ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

Απόστολος: Γαλ. β΄16-20

Ευαγγέλιο: Μκ. η΄ 34-θ΄1

20 Σεπτεμβρίου 2026

“ Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοί... ”

Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο, γι’ αυτό και ο Κύριος δεν υποχρεώνει κανέναν να γίνει μαθητής Του. Γι’ αυτό απευθυνόμενος προς το παρευρισκόμενο πλήθος αρχίζει με την φράση: “Όποιος θέλει να με ακολουθήσει…” Και πραγματικά η κάθε καλή πράξη έχει αξία, όταν η θέληση του ανθρώπου είναι δοσμένη ΕΛΕΥΘΕΡΑ στο καλό και όχι όταν ο άνθρωπος υποχρεώνεται να πράξει το ορθό. Αληθινός μαθητής του Κυρίου είναι εκείνος που συνταυτίζεται μαζί Του, τον ακολουθεί στο καθήκον και την θυσία στην παρούσα ζωή, έτσι ώστε μετέπειτα να ακολουθήσει τον Χριστό και στην δόξα Του, στην αιώνια ζωή.

Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, συνεχίζει ο Ιησούς, “ας απαρνηθεί τον εαυτό του”. Δηλαδή, να σταματήσει να θεωρεί τον εαυτό του σαν το κέντρο του κόσμου, να παύσει να βλέπει τους άλλους σαν όργανα για την δική του επιβίωση, και να αρχίσει να ζει πλέον για το σύνολο, για το καλό του κάθε ενός ξεχωριστά, με τέλεια υποταγή στο θέλημα του Θεού. Πρόκειται για την αντίθετη στάση ζωής με εκείνη που εκδήλωσε κάποτε ο Πέτρος, όταν συμβούλευσε τον Ιησού να απομακρυνθεί από το μαρτύριο για να σωθεί ατομιστικά. Ο Χριστός ζητεί το αντίθετο: Απαιτεί από τους ακόλουθους και μαθητές Του την αυταπάρνηση, αφού άλλωστε η γέννηση, η ζωή και ο θάνατός Του, υπήρξε συνεχής πράξη αυταπαρνήσεως και υψιπετούς κενώσεως. 

Εκτός από την απάρνηση του εαυτού μας, ο Κύριος ζητεί από κάθε μαθητή Του ξεχωριστά να σηκώσει “τον δικό του σταυρό”, όχι για μια φορά, αλλά σε όλη του τη ζωή. Μας καλεί ο Θεάνθρωπος να διακόψουμε κάθε σχέση με τον παλιό εαυτό μας, και να συμμορφωθούμε με το υπόδειγμα του σταυρωμένου Χριστού, υπομένοντας κάθε θλίψη, πόνο και στενοχώρια που μας συμβαίνει κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής μας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο χριστιανός θα πρέπει μοιρολατρικά να σκύβει το κεφάλι σε καταστάσεις ανελευθερίας, βίας, διακρίσεων κ.λπ. Θα πρέπει ο κάθε ένας από την θέση του, πάντοτε να αγωνίζεται για την θετική αλλαγή καταστάσεων και θεσμών. Βέβαια στην προσπάθεια, μας αυτή προσδοκούμε στην βοήθεια του Θεού.

Ο Κύριος όταν μας ζητά να αρνηθούμε τον εαυτό μας, εννοεί να αρνηθούμε τον παλαιό άνθρωπο, τον άνθρωπο των παθών, τον άνθρωπο των γήινων και χαμαιμήλων φρονημάτων και να Τον ακολουθήσουμε. Η προσπάθεια είναι δύσκολη, χρειάζεται κόπος, θυσίες, ιδρώτας. Βέβαια τον σταυρό στον ώμο μας τον παίρνουμε από την ώρα που βαπτιζόμαστε και γινόμαστε μέλη της Αγίας μας Εκκλησίας. Το “απαρνησάσθω εαυτόν” ισοδυναμεί με νέκρωση πριν τον θάνατο. Είναι αναγκαίο να νεκρωθεί το σώμα της αμαρτίας, να καταργηθεί ο παλαιός άνθρωπος και να αναστηθεί ο νέος “ο κατά Θεόν κτισθείς”. Δεν μπορεί να ακολουθεί κανείς τον Χριστό και ταυτόχρονα να τρέχει πίσω από τις ηδονές του μάταιου κόσμου τούτου. Απαρνούμαι τον εαυτό μου σημαίνει ταπεινώνομαι προς χάριν της αγάπης προς τον πλησίον. Ανάμεσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου και στον σταυρό παρεμβάλλεται ο κόσμος. Γι’ αυτό καλούμεθα να αρνηθούμε και τον κόσμο. Κάθε πιστό τέκνο του Θεού επωμίζεται ένα σταυρό, μετά όμως από τον πόνο της σταυρώσεως, υπάρχει η δόξα της αναστάσεως.

Ο Σταυρός του Χριστού είναι για τα σαρκικά μάτια στάδιο σκληρό. Για τον μαθητή όμως και ακόλουθο του Χριστού είναι το αγώνισμα που επιφέρει μεγάλη πνευματική ηδονή. Τόσο είναι μεγάλη αυτή η ευχαρίστηση, ώστε η θλίψη εκμηδενίζεται και γι’ αυτό ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ μας διδάσκει ότι ο αληθινός ακόλουθος του Χριστού, ακόμη και μέσα στις πιο σκληρές δοκιμασίες, γεύεται την παρηγοριά και τη χαρά της θείας χάριτος.

Σταυρός σημαίνει συγχώρηση, κατανόηση, νέκρωση του εγωισμού, ανάσταση της ψυχής. Εκείνος που σηκώνει τον σταυρό, εγκαταλείπει ό,τι τον αρρωσταίνει και τον νεκρώνει, δηλαδή τον εγωισμό του. Επίσης ο Κύριος μας αποκαλύπτει την ανεκτίμητη αξία της ψυχής με ένα καίριο ερώτημα “τί γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; ή τί δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;” Και απαντά λέγοντας ότι τίποτε απολύτως δεν μπορεί να βρεθεί ισάξιο με την ψυχή του καθενός.

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν όλοι τον Χριστό στην πορεία την σταυρική, ας απαρνηθούμε τον εαυτό μας, ας σηκώσουμε τον σταυρό μας και ας ανεβούμε μαζί Του στον Γολγοθά. Γιατί, όπως ο ίδιος διαβεβαιώνει στο τέλος της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, αν δειλιάσουμε και ντραπούμε και Τον αρνηθούμε, τότε και ίδιος θα μας αρνηθεί κατά την ημέρα της Κρίσεως, ενώπιον του Θεού και τον αγίων Αγγέλων. Ο Χριστός όμως πάλι μας ενθαρρύνει λέγοντας ότι όποιος δεν πτοηθεί και Τον ακολουθήσει με πίστη και υπομονή, θα νικήσει τελικά τον ίδιο το θάνατο και θα ζει αιώνια με τον Αρχηγό της Ζωής, τον Χριστό, όχι μόνο στην αιωνιότητα αλλά και από την παρούσα ζωή.

† ο Αρσινόης Παγκράτιος

ΠΗΓΗ