ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

(Ιωαν. 3, 13-17)

13 Σεπτεμβρίου 2026

«Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ» (Ἰω. γ΄ 17).

Ο λόγος αυτός του Κυρίου στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή αποτελεί μία από τις ωραιότερες και πιο παρηγορητικές αποκαλύψεις του Ευαγγελίου. Μέσα σε μία μόνο πρόταση συνοψίζεται ολόκληρο το μυστήριο της θείας οικονομίας. Ο Χριστός δεν κατέβηκε στη γη για να γίνει ο αμείλικτος δικαστής του ανθρώπου, ούτε για να αυξήσει τον φόβο και την αγωνία του. Ήρθε για να τον αναζητήσει, να τον σηκώσει από την πτώση του, να τον θεραπεύσει και να τον οδηγήσει και πάλι στην κοινωνία με τον Θεό Πατέρα.

Δυστυχώς, πολλές φορές οι άνθρωποι δημιουργούμε μέσα μας μια παραμορφωμένη εικόνα του Θεού. Τον φανταζόμαστε σαν έναν αυστηρό δικαστή που κρατά στα χέρια Του έναν κατάλογο με τα σφάλματά μας και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μας καταδικάσει. Μια τέτοια αντίληψη όμως δεν γεννά αγάπη προς τον Θεό· γεννά φόβο. Δεν οδηγεί στη μετάνοια· οδηγεί στην απόγνωση. Δεν ελκύει τον άνθρωπο προς την Εκκλησία· τον απομακρύνει.

Ο Χριστός ήρθε ακριβώς για να καταρρίψει αυτή την ψευδή εικόνα. Με κάθε Του λόγο και με κάθε Του πράξη μας αποκάλυψε ότι ο Θεός είναι Πατέρας γεμάτος ευσπλαχνία. Γι' αυτό και η πρώτη Του κίνηση απέναντι στον αμαρτωλό δεν είναι η απόρριψη αλλά η πρόσκληση. Δεν είναι η καταδίκη αλλά η συγχώρηση. Δεν είναι ο θάνατος αλλά η ζωή. Αρκεί να θυμηθούμε τη γυναίκα που συνελήφθη επ' αυτοφώρω να μοιχεύει (Ιωαν. 8, 1-11).  Όλοι είχαν ήδη αποφασίσει την καταδίκη της. Οι πέτρες ήταν έτοιμες να πέσουν επάνω της. Ο μόνος Αναμάρτητος, ο μόνος που πραγματικά είχε δικαίωμα να την κρίνει, δεν την καταδίκασε. «Οὐδὲ ἐγώ σε κατακρίνω· πορεύου καὶ μηκέτι ἁμάρτανε». Δεν δικαιολόγησε την αμαρτία της, αλλά έσωσε τον άνθρωπο. Ο Χριστός μισεί την αμαρτία, αλλά αγαπά βαθιά τον αμαρτωλό. Το ίδιο βλέπουμε και στην παραβολή του Ασώτου Υιού (Λουκ. 15, 11-32) . Ο πατέρας δεν περιμένει τον γιο του για να του απαριθμήσει τα λάθη του. Τρέχει πρώτος να τον αγκαλιάσει. Δεν αρχίζει με επίπληξη, αλλά με αγάπη. Η μετάνοια του παιδιού συναντά μια καρδιά που συγχωρεί. Έτσι ενεργεί πάντοτε ο Θεός απέναντι στον άνθρωπο που επιστρέφει κοντά Του.

Γι' αυτό και η σωτηρία που προσφέρει ο Χριστός δεν είναι μια απλή νομική αθώωση αλλά είναι θεραπεία. Η Εκκλησία πάντοτε μιλούσε για τον Χριστό ως «Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων». Ο γιατρός δεν επισκέπτεται τον ασθενή για να τον επιπλήξει επειδή αρρώστησε. Πλησιάζει με ενδιαφέρον, αναζητεί το τραύμα και προσπαθεί να το θεραπεύσει. Έτσι ακριβώς ενεργεί και ο Κύριος. Δεν έρχεται να πληγώσει ακόμη περισσότερο τον πληγωμένο άνθρωπο, αλλά να του χαρίσει την ίαση της ψυχής.

Το μήνυμα αυτό είναι εξαιρετικά επίκαιρο και για εμάς που συχνά γινόμαστε κριτές σφετεριζόμενοι την εξουσία του Δίκαιου Κριτή! Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι εύκολα κρίνουν τους πάντες. Τα κοινωνικά δίκτυα, οι συζητήσεις, ακόμη και οι καθημερινές μας σχέσεις, πολλές φορές μετατρέπονται σε ένα διαρκές δικαστήριο. Με μία λέξη, μία φωτογραφία ή μία πληροφορία σπεύδουμε να χαρακτηρίσουμε, να καταδικάσουμε και να απορρίψουμε τον συνάνθρωπό μας. Είμαστε δυστυχώς αυστηροί με τους άλλους και επιεικείς με τον εαυτό μας! Όμως ο χριστιανός δεν καλείται να συμμετέχει σε αυτή τη νοοτροπία. Καλείται να βλέπει πίσω από την αμαρτία τον άνθρωπο, πίσω από την πτώση την εικόνα του Θεού που περιμένει να αναστηθεί.  Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης συμβούλευε με απλότητα: «Μην κοιτάς το σκοτάδι· άναψε ένα κεράκι». Με άλλα λόγια, μην αναλώνεσαι στην κατάκριση του άλλου· γίνε εσύ φορέας του φωτός του Χριστού. Αυτό αρχίζει από τις πιο απλές στιγμές της καθημερινότητάς μας. Στην οικογένεια, όταν αντί της αυστηρής κριτικής προσφέρουμε συγχώρηση. Στην εργασία, όταν ενθαρρύνουμε αντί να ειρωνευόμαστε. Στην ενορία, όταν προσευχόμαστε για τον αδελφό μας αντί να σχολιάζουμε τις αδυναμίες του. Η έμπρακτη αγάπη είναι η πιο αυθεντική ομολογία πίστεως και όχι η κατάκριση!  Εκεί φαίνεται ότι ο Χριστός δεν κατοικεί μόνο στα χείλη μας, αλλά και στην καρδιά μας.

Αδελφοί μου, ναι ο Χριστός θα έρθει πράγματι κατά τη Δευτέρα Παρουσία ως δίκαιος Κριτής όμως στην πρώτη Του έλευση ήρθε να προσφέρει τη σωτηρία σε κάθε άνθρωπο και εξακολουθεί να χτυπά την πόρτα της καρδιάς μας!Όχι για να μας φοβίσει αλλά για να μας αγκαλιάσει. Ας Του ανοίξουμε, ας αγωνισθούμε ώστε και η δική μας ζωή να γίνει μία ζωντανή μαρτυρία του ελέους Του. Τότε οι άνθρωποι που θα μας συναντούν δεν θα αντικρίζουν πρόσωπα που καταδικάζουν, αλλά μαθητές Εκείνου που «οὐκ ἦλθε ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ».   Αμήν.     

ΠΗΓΗ