ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ἡ Εὐαγγελική περικοπή, ἡ ὁποία ἀναγινώσκεται στήν σημερινή θεία Λειτουργία, προέρχεται ἀπό τήν συνομιλία τοῦ Κυρίου μέ τόν Νικόδημο, ὁ ὁποῖος ἦταν διδάσκαλος τοῦ Ἰσραήλ καί μέλος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Μεγάλου Συνεδρίου. Ἡ περικοπή συνδέεται ἄμεσα μέ τήν σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ καί, ὡς ἐκ τούτου, ἡ Ἐκκλησία ὥρισε νά ἀναγινώσκεται κατά τήν Κυριακή πρίν ἀπό τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Τό νόημα τῆς ἐπικείμενης ἑορτῆς τοῦ Σταυροῦ συνοψίζεται στούς τελευταίους στίχους τῆς περικοπῆς: «Γιατί, ὁ Θεός δέν ἔστειλε τόν Υἱό Του στόν κόσμο γιά νά καταδικάσει τόν κόσμο, ἀλλά γιά νά σωθεῖ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ».

Ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ

Ὅταν ἦλθε «τό πλήρωμα τοῦ χρόνου», ἡ ὥρα δηλαδή πού εἶχε καθορίσει ὁ Θεός, ἀπέστειλε τόν Υἱό Του στόν κόσμο (Γαλ. 4,4). Ἡ ἀποστολή αὐτή ἀναφέρεται στό μυστήριο τῆς θείας κενώσεως, τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Λόγου, τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἰσέρχεται στήν ἱστορική πραγματικότητα. Γίνεται Ἰησοῦς Χριστός, δηλαδή στήν ὑπόσταση, στό πρόσωπό Του ἑνώνεται ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως ἡ Θεότητα μέ τήν ἀνθρωπότητα. Χρίεται ἡ ἀνθρώπινη φύση Του ἀπό τήν θεότητά Του καί ἔτσι γίνεται Σωτήρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, «παγγενοῦς τοῦ Ἀδάμ».

Θυσιάζεται ἑκουσίως ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί αὐτοπροσφέρεται ὡς λύτρο γιά τήν ἀναγέννηση καί σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀναλαμβάνει τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, τήν ὁποία καθηλώνει στόν Σταυρό Του, ἀντιπροσφέροντας σέ κάθε πιστό ἐν ἐλευθερίᾳ τήν ἀληθινή καί αἰώνια ζωή. Τοιουτοτρόπως, ὁ Θεός ἐκφράζει τήν ἄπειρη, ἀνέκφραστη καί ἀπερινόητη ἀγάπη Του γιά τόν ἄνθρωπο, ἀφοῦ μόνο στό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ συναντᾶται λυτρωτικά ὁ Θεός μέ τόν ἄνθρωπο.

Συνάντηση Θεοῦ καί ἀνθρώπου

Ἡ συνάντηση αὐτή, ἡ ὁποία προϋποθέτει τήν συγκατάθεση καί τήν συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου, γίνεται μέθεξη, κοινωνία, ἕνωση τοῦ κτιστοῦ μέ τό ἄκτιστο. Ὁ φθαρτός καί πεπερασμένος ἄνθρωπος γίνεται, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ἅγιος, αἰώνιος, ἀθάνατος, πλήρης Πνεύματος Ἁγίου.

Μετέχει ἀπό τόν παρόντα βίο στήν καινή κτίση, τήν νέα δημιουργία καί ζωή, στήν ἐρχόμενη Βασιλεία, τήν ὁποία ἐπαγγέλλεται τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου.

Ἑπομένως, ὁ Κύριος σαρκώνεται, γίνεται καί ἄνθρωπος, ὄχι γιά νά καταδικάσει τόν ἄνθρωπο, ἀλλά γιά νά τόν σώσει ἀπό τήν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου, τοῦ θανάτου. «Ἵνα μή ἀπόληται»· γιά νά τόν διαφυλάξει σῶον, ἀκέραιο, χωρίς τόν κατακερματισμό, τήν διαίρεση, τήν ἀπώλεια πού ἐπιφέρουν ἡ φιλαυτία, ἡ ἰδιοτέλεια, ἡ ἀδικία καί ἄλλες μορφές ἀστοχίας τῆς ἀνθρώπινης ἀφροσύνης. Ὁ Χριστός εἶναι χωρίς καμμία διάκριση καί προσωποληψία (Ρωμ. 2,11) τό Φῶς καί ὁ Σωτήρ ὅλων τῶν ἐθνῶν, ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου καί πάντων τῶν ἀνθρώπων πού ἐπιθυμοῦν τήν σωτηρία τους καί πιστεύουν στό ἅγιο Ὄνομά Του.

Ἡ ἐν Χριστῷ σωτηρία τοῦ κόσμου

Γι’ αὐτό καί ἡ λέξη κόσμος, ἡ ὁποία ἐπαναλαμβάνεται τρεῖς φορές στούς τελευταίους στίχους τῆς περικοπῆς μας, ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη θεολογική καί πνευματική σημασία. Ἀρκετά συχνά στήν Ἁγία Γραφή ἡ λέξη αὐτή ἔχει ἀρνητικό περιεχόμενο, ἀφοῦ σημαίνει τό κοσμικό φρόνημα, δηλαδή τήν ἀλλοτρίωση καί ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, τήν ἐχθρότητα ἤ ἀδιαφορία ἔναντι τοῦ θελήματος καί τοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ, τήν ὑποδούλωση στήν φθορά καί τήν ματαιότητα. Ὅμως στήν περικοπή μας, καθώς καί σέ ἄλλα σημεῖα τῆς Γραφῆς, κόσμος σημαίνει τήν δημιουργία τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης, τῆς δυνάμεως, τῆς σοφίας, τῆς δόξης Του.

Καί κορωνίς αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰκόνα τῆς ἀρρήτου δόξης τοῦ Θεοῦ, «εἰ καί στίγματα φέρει πταισμάτων» (Νεκρώσιμος Ἀκολουθία). Γι’ αὐτό ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι «οἷός τις κόσμος δεύτερος», σάν ἕνας δεύτερος δηλαδή κόσμος πού νοηματοδοτεῖ καί τήν ὑπόλοιπη δημιουργία, «ἄγγελος ἄλλος, βασιλεύς τῶν ἐπί γῆς, βασιλευόμενος ἄνωθεν, ἐπίγειος καί οὐράνιος, πρόσκαιρος καί ἀθάνατος». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι ἡ σωτηρία

καί ἡ εὐκοσμία τοῦ κόσμου, ὁ Ὁποῖος κοσμεῖ καί ἀντιδοξάζει μέ τό ἄρρητον καλόν καί κάλλος αὐτούς πού τόν δοξάζουν ὡς Θεό καί Σωτῆρα· ὡς ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ