ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 20η Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή μετά τήν Ὕψωσιν.

(Μρ. 8, 34 – 9, 1).

«Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;» (Μρ. 8, 36).

Σήμερα, λίγες ἡμέρες μετά τή μεγάλη γιορτή τῆς Παγκόσμιας Ὕψωσης τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀκοῦμε τόν Κύριο νά διδάσκει τούς ἀνθρώπους γιά τόν τρόπο πού θά σωθοῦν. Ὁ μόνος τρόπος γιά νά σωθοῦμε εἶναι νά ἀκολουθήσουμε στή ζωή μας τό ἦθος τῆς σταυρικῆς θυσίας. Ἐάν θέλουμε νά δοκιμάσουμε τή χαρά τῆς σωτηρίας, θά πρέπει νά ὑπομείνουμε τή θλίψη τῆς δοκιμασίας. Ἐάν θέλουμε νά δικαιωθοῦμε αἰώνια, θά σηκώσουμε τό βάρος τῆς πρόσκαιρης ἀμφισβήτησης, προσβολῆς, καί ταπείνωσης. Ἐάν θέλουμε νά κερδίσουμε τά πάντα, θά χάσουμε πρῶτα τά παλιά σκουπίδια. Ἐάν θέλουμε νά κατακτήσουμε τόν κόσμο, θά φυλάξουμε πρῶτα ἀκέραιη τήν ψυχή μας. Ἡ ψυχή εἶναι ἡ προσωπικότητά μας. Ἐάν χάσουμε τή δομή τοῦ προσώπου μας, ἐάν χάσουμε τή μοναδικότητα τοῦ προσώπου, ἐάν τσαλακώσουμε τόν χαρακτήρα καί λησμονήσουμε τίς ἀρχές μας, τότε ὅ,τι καί νά κερδίσουμε, ὅ,τι καί νά καταφέρουμε, δέν θά μᾶς ὠφελήσει.

Τό κέρδος καί ἡ ἐπιτυχία εἶναι τό ὄνειρο κάθε ἀνθρώπου. Ἡ εὐδαιμονία καί ἡ ἄνεση εἶναι ὁ στόχος γιά τόν ὁποῖο κουραζόμαστε. Ὁ Κύριος δέν τά κατηγορεῖ ὅλ’ αὐτά. Μᾶς βάζει, ὅμως, ἕναν προβληματισμό: ποιό εἶναι τό ἀντίτιμο; Τί εἴμαστε ἕτοιμοι νά ξοδέψουμε, προκειμένου νά ἐπιτύχουμε τούς στόχους μας; Ἐάν ξοδέψουμε τόν χρόνο, τόν κόπο καί τό μυαλό μας μέσα στό μέτρο τῆς μεσότητας, τότε βαδίζουμε μέ ἀσφάλεια καί ἀρετή. Ἐάν κρατᾶμε τή δικαιοσύνη καί τήν ἐσωτερική ἰσορροπία, τότε δέν κινδυνεύουμε πνευματικά. Ἐάν, ὅμως, γιά νά ἐπιτύχουμε τά ὄνειρά μας, τά ὄνειρα τοῦ κέρδους καί τῆς ἐπιτυχίας, ξοδεύουμε ἀπό τήν ψυχή μας, τότε κινδυνεύουμε. Ἐάν δέν σεβόμαστε καί ξεπουλᾶμε τόν ἑαυτό μας, γιά νά πετύχουμε στόχους γήινους καί πεπερασμένους, τότε εἶναι ἀνώφελο αὐτό πού κάνουμε. Ὁ Κύριος ὑπογραμμίζει αὐτόν τόν κίνδυνο: «τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;»

Πότε ζημιώνεται ἡ ψυχή; Πότε πληγώνεται ἡ προσωπικότητα; Πότε τό ἀντίτιμο πού δίνουμε γιά τά ἐφήμερα εἶναι πιό ἀκριβό ἀπό αὐτά; Πότε δίνουμε διαμάντια, γιά νά ἀγοράσουμε πλαστικές χάντρες; Πότε κατασπαράζουμε τόν ἑαυτό μας, γιά νά ταΐσουμε τά ἀχόρταγα θηρία τοῦ ψεύδους; Δυστυχῶς, σέ πολλές περιπτώσεις τά κάνουμε ὅλ’ αὐτά. Δυστυχῶς, μερικές φορές ξοδεύουμε τήν ψυχή μας χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε. Δυστυχῶς, πληρώνουμε μέ τόν δικό μας ἑαυτό, μέ τήν ἴδια μας τήν ὕπαρξη τά συμπληρώματα τῆς ἀνασφάλειας καί τῆς ἀπάτης. Ξοδευόμαστε γιά τήν αὐτοκαταστροφή μας. Σ’ αὐτό τό σημεῖο εἶναι ἀπαραίτητο νά θυμόμαστε τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;».

Εἶναι ἀπαραίτητο νά γνωρίζουμε πότε ἡ ψυχή ἔχει «ζημιωθεῖ». Ἡ τραυματισμένη ψυχή, ἡ πληγωμένη προσωπικότητα ἔχει κάποια συμπτώματα. Ἐάν δοῦμε ὅτι αὐτά τά συμπτώματα βασανίζουν τήν ὕπαρξή μας, χρειάζεται νά κτυπήσει ἐπειγόντως ὁ πνευματικός συναγερμός τῆς μετάνοιας. Τό πρῶτο σύμπτωμα μιᾶς ζημιωμένης ψυχῆς εἶναι ἡ ταραγμένη συνείδηση. Μιά ψυχή πού, γιά νά πετύχει ἐφήμερους στόχους, ξόδεψε τήν ἀξιοπρέπεια, τήν ἐλευθερία καί τήν ἀκεραιότητά της, βασανίζεται ἀπό τύψεις. Ἀντιλαμβάνεται τίς ἐπιλογές πού ἔκανε ὡς λάθη. Καταλαβαίνει ὅτι ἔδωσε πολλά καί πῆρε λίγα. Οἱ τύψεις πού ἀρνοῦνται νά συγχωρήσουν τά λάθη, ἀκόμη καί μετά ἀπό ἐξομολόγηση, εἶναι σημάδι πνευματικῆς ἀρρώστιας. Οἱ τύψεις εἶναι σύμπτωμα μιᾶς τραυματισμένης προσωπικότητας, πού χρειάζεται θεραπεία.

Δεύτερο σύμπτωμα ζημιωμένης ψυχῆς εἶναι οἱ ἀνεκπλήρωτες ἐπιθυμίες. Οἱ ἐπιθυμίες ἐκεῖνες πού εἶναι γεμάτες ἐγωισμό, δηλητηριάζουν τόν ἄνθρωπο.

Οἱ ἐπιθυμίες πού συνεχῶς ἀνανεώνονται ἀπό τήν πλεονεξία, γίνονται θηρία, πού κατασπαράζουν τήν ψυχή. Οἱ ἐπιθυμίες πού χρησιμοποιοῦν τούς ἄλλους ἀνθρώπους ὡς ἐργαλεῖα, μετατρέπουν τήν ψυχή σ’ ἕνα τυφλό τέρας χωρίς ἀνθρωπιά καί ἐνσυναίσθηση. Οἱ ἐπιθυμίες πού γίνονται ἕνα τεράστιο «θέλω», καταπιέζουν καί πνίγουν τήν ψυχή. Τό τυφλό «θέλω» εἶναι ἡ δυστυχία τοῦ ἀνθρώπου, διότι τόν καταδικάζει στό βασανιστήριο τοῦ ἀνικανοποίητου. Ὅταν ἡ ψυχή συνεχῶς ἐπιθυμεῖ καί θέλει, τότε θά εἶναι πάντα ἄδεια καί μίζερη. Μιά τέτοια ψυχή δέν ξέρει νά χαίρεται, ἐπειδή ξέρει μόνο νά ζητάει.

Τρίτο σύμπτωμα ζημιωμένης ψυχῆς εἶναι ἡ ἐγωιστική ἀπομόνωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τούς ἄλλους. Ὅταν κάποιος κατακρίνει, καταδικάζει, ὑποτιμάει, περιφρονεῖ, μαλώνει καί εἰρωνεύεται τούς ἄλλους, τότε πέφτει σέ μιά ἐγωιστική ἀπομόνωση. Ἡ μοναξιά ὡς ἐλεύθερη ἐπιλογή ἄσκησης καί ὡς ἁγιοπνευματικό χάρισμα εἶναι εὐλογία. Οἱ ἡσυχαστές ζοῦν τή μοναξιά τους ὡς κοινωνία ἀγάπης καί πηγή χαρᾶς. Ἡ μοναξιά, ὅμως, πού προκύπτει ἀπό τήν ἀδυναμία συνεννόησης, ἀπό τήν ἔλλειψη διαλόγου, ἀπό τή συγκρουσιακή συμπεριφορά, ἀπό τήν ἄρνηση κοινωνίας μέ τό πρόσωπο τοῦ ἄλλου, εἶναι μία δυστυχία. Ὅταν παρεξηγοῦμε καί παρεξηγούμαστε, ὅταν κάνουμε διακρίσεις καί χωρίζουμε τούς ἀνθρώπους σέ κατηγορίες, ὅταν γιά ὅλα φταῖνε οἱ ἄλλοι, τότε ἡ ψυχή ξοδεύτηκε στόν ἐγωισμό της καί ἔχασε τήν κοινωνικότητά της. Ὁ ἄνθρωπος πού ἀπομονώνεται ἀπό ἔπαρση καί ἀλαζονεία, εἶναι ἄρρωστος καί χρειάζεται πνευματική φροντίδα.

Ἕνα τέταρτο σύμπτωμα ζημιωμένης ψυχῆς εἶναι ἡ ἄρνηση προσφορᾶς καί ἀγάπης πρός τούς ἄλλους. Ἡ ψυχή εἶναι πλασμένη γιά νά ἀγαπάει. Ἡ ἀγάπη εἶναι δομικό στοιχεῖο τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος φτιάχτηκε κατά τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ὅλος ἀγάπη. Ὅταν μία προσωπικότητα σκληραίνει, γιά νά πετύχει τούς στόχους της, τότε δέν κερδίζει τίποτε, ἀλλά μᾶλλον ζημιώνεται. Ἕνας ἄνθρωπος πού μαζεύει καί δέν χαρίζει, δέν γίνεται πιό πλούσιος. Γίνεται φτωχός καί κακόμοιρος. Ὅποιος δέν ἔχει φιλοτιμία γιά τούς ἄλλους καί θεωρεῖ τή φιλανθρωπική προσφορά ὡς ἀνοησία, στειρώνει τήν ψυχή του. Ἡ στείρα καί ἄκαρπη ψυχή προγεύεται τόν θάνατο, ἀκόμη καί ἄν νομίζει ὅτι ζεῖ. Ποιό εἶναι τό ὄφελος νά εἶναι γεμάτοι οἱ λογαριασμοί καί τά σεντούκια κάποιου, ὅταν δέν μπορεῖ νά χαρεῖ ἀληθινά τή ζωή; Ὁ μίζερος καί τσιγκούνης ἄνθρωπος ἔχει τραυματισμένη ψυχή. Ἡ θεραπεία αὐτοῦ τοῦ τραύματος εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς ἐλεημοσύνης. Ἡ ἐλεημοσύνη πλουτίζει καί γιατρεύει τόν ἄνθρωπο, ἐπειδή αὐτά πού δίνει εἶναι πολύ λιγότερα ἀπό αὐτά πού εἰσπράττει καί χαίρεται.

«Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;». Μέ τά λόγια αὐτά ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς πεῖ ὅτι ὅλος ὁ κόσμος δέν ἀξίζει ὅσο ἡ ψυχή μας. Γιά νά κερδίσουμε καί αὐτή τή ζωή καί τήν αἰωνιότητα, χρειάζεται νά ζήσουμε σταυρικά. Μέ ταπείνωση, μέ ὑπομονή, μέ ἀγάπη θά κερδίζουμε τά πάντα, χωρίς νά ξοδεύουμε τήν ψυχή μας. Ἐάν, ὅμως, ἀνταλλάσουμε τήν ἀκεραιότητά μας μέ τά εὐτελῆ αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τότε θά ζημιωθοῦμε. Οἱ τύψεις, οἱ ἐπιθυμίες, ἡ μοναξιά, ἡ ἀναισθησία εἶναι σημάδια ἐσωτερικῆς ζημιᾶς. Ἐάν βασανιζόμαστε ἀπό τέτοια συμπτώματα, νά ξέρουμε ὅτι χάσαμε κάτι ἀπό τήν ψυχή μας. Ἄς ἀνακτήσουμε αὐτά τά χαμένα κομμάτια. Θά τό καταφέρουμε, ὅταν καταφύγουμε στόν πνευματικό, γιά νά μᾶς διδάξει τή μέθοδο ἐσωτερικῆς θεραπείας μέσα ἀπό τό ἦθος τοῦ Σταυροῦ. Μέ τή μετάνοια καί τόν ἀγώνα θά ξανακερδίζουμε ὅ,τι χάσαμε ἀπό τήν ἀπάτη τοῦ ὄφεως. Θά ἀποκαθιστοῦμε τίς ζημιές τῆς ψυχῆς, γιά νά τήν κάνουμε ἱκανή νά ἀπολαμβάνει τήν ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας καί νά χαίρεται μέ τη δόξα Του, πού εἶναι ἀκατάβλητη στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ