ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ

Ἀφιερωμένη στήν μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἶναι ἡ σημερινή Κυριακή, ὡς συνέχεια τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐπιγραμματικά ἀναφέρουμε ὅτι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἔζησε τόν 14ο αἰ. Γεννήθηκε τό 1296 στήν Κωνσταντινούπολη, μόνασε στό Ἅγιον Ὄρος καί ἔγινε Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ὅπου καί ἐκοιμήθη τό 1359. Ἡ προσφορά του στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ἀνυπολόγιστη ἀξία. Μέ τόν φωτισμένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα νοῦ του, τήν ἁγιασμένη κατά Χριστόν ἐμπειρία του καί τήν κατάρτισή του στήν θεολογία καί ζωή τῶν Ἁγίων Πατέρων διετράνωσε ὅτι ὁ ἀπρόσιτος καί ἀμέθεκτος κατά τήν οὐσία του Θεός εἶναι προσωπική ὕπαρξη. Γι’ αὐτό καί κινεῖται ἀγαπητικά πρός τό δημιούργημά του, τόν ἄνθρωπο, τόν προσλαμβάνει ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ καί τόν ἐναγκαλίζεται μέ τήν ἄκτιστη Χάρι καί ἐνέργεια, χωρίς νά ἐγκαταλείπει τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς οὐσίας του.

Αὐτήν τήν μεγάλη θεολογική ἀλήθεια ἔχει ἐπισημάνει ἤδη ἀπό τόν Δ΄ αἰ. ὁ Μέγας Βασίλειος, λέγοντας ὅτι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι παντελῶς ἀπερινόητη, ἄγνωστη καί ἀμέθεκτη. Οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖνες πού κατέρχονται πρός τόν ἄνθρωπο καί μέ αὐτές γνωρίζει τόν Θεό.

Ἐάν ἐπιχειρήσουμε νά παρομοιάσουμε τόν Θεό μέ τόν ἡλιακό δίσκο, τότε οἱ ἐνέργειές Του μοιάζουν μέ τίς ἀκτίνες τοῦ ἡλίου πού κατέρχονται σέ ἐμᾶς, μᾶς διατηροῦν στήν ζωή, μᾶς θερμαίνουν καί μᾶς φωτίζουν.

Ἄκτιστος ἡ Χάρις

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐνέργεια, ἡ δόξα Του, πού ὡς ἀπαύγασμα καί ἀκτινοβολία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, εἶναι τό φῶς τοῦ Θεοῦ, ἡ ἔλευση καί ἡ παραμονή αὐτοῦ τοῦ φωτός ἐντός τοῦ πιστοῦ. Ἄκτιστος Χάρις εἶναι ὁ Χριστός πού στέκεται στήν θύρα τῆς ψυχῆς μας, κρούει καί περιμένει νά τόν δεχθοῦμε. Εἶναι τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεώς Του, ἡ πνοή τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἀναγεννᾶ τόν ἄνθρωπο διά τοῦ Βαπτίσματος καί τόν ἑνώνει μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ διά τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἄκτιστος χάρις, μέ μία φράση, εἶναι ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ ἐντός τοῦ πιστοῦ καί ἡ ζωή τοῦ πιστοῦ ἐντός τοῦ Χριστοῦ.

Προεκτάσεις τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ

Ἡ μετοχή τοῦ ἀνθρώπου στήν Χάρι τοῦ Θεοῦ ἔχει προεκτάσεις ἠθικές, ἀνθρωπολογικές, κοινωνικές. Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πού πλημμυρίζεται ἀπό τήν ἄκτιστο Χάρι νά μήν ἀγωνίζεται νά ζήσει σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ; Νά μήν ἐπιδιώκει, ὅσο ἐξαρτᾶται ἀπό αὐτόν, τήν δικαιοσύνη, τήν εἰρήνη, τήν καταλλαγή, τήν ἀδελφωσύνη; Πολύ εὔστοχα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐπισημαίνει ὅτι ἀπό τά ἅγια Μυστήρια δέν τρεφόμαστε μόνον πνευματικά, ἀλλά καί διδασκόμαστε νά μετέχουμε στίς ἀρετές καί τά παθήματα τοῦ Χριστοῦ.  

Δηλαδή ἡ Χάρις βρίσκεται καί στόν τρόπο ζωῆς πού βιώνεται σύμφωνα μέ τό Βάπτισμα καί τήν θεία Εὐχαριστία. Μιμούμενοι τήν ἀγάπη, τήν ταπείνωση, τήν μακροθυμία, τήν ἐπιείκεια, τήν πτωχεία τοῦ Χριστοῦ ἀποδεικνύουμε, πραγματικά, ὅτι μετέχουμε συνειδητά στήν ζωή καί τά Μυστήρια τοῦ Χριστοῦ, στό Φῶς καί τήν Ἀλήθειά Του.

Ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ

Τίς ὡς ἄνω ἀλήθειες μᾶς ἀποκαλύπτει καί τό γεγονός τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ στήν Καπερναούμ, τήν ὁποία διηγεῖται ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή. Τούς ἀνθρώπους πού μετέφεραν στόν Χριστό τόν παραλυτικό, ἀλλά καί τόν ἴδιο τόν ἀσθενῆ, ἐπεσκίασε ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, νικήθηκαν οἱ ὅροι τῆς φύσεως καί τότε ὅλα μεταβάλλονται: «τυφλοί ἀναβλέπουσι, νεκροί ἐγείρονται, λεπροί καθαρίζονται, χωλοί περιπατοῦσι, κωφοί ἀκούουσι» (Λουκ. 7,22). Ὁ Κύριος δώρησε τήν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν στόν παραλυτικό καί ἐκεῖνος θεραπεύθηκε.

Ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν φανερώνει τήν δυνατότητα τοῦ κτιστοῦ ἀνθρώπου νά μετάσχει στήν ἄκτιστο Χάρι καί ζωή τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι τό ἀφετηριακό καί θεμελιῶδες θαῦμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀπόρροια αὐτοῦ τοῦ θαύματος εἶναι κάθε ἄλλο θαυματουργό σημεῖο πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος.

Γιατί ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου δέν συνίσταται στήν ὑγεία του ἤ μόνο στήν ἠθική καλυτέρευσή του, ἀλλά στήν μετά πίστεως καί ἀγάπης προσωπική κοινωνία του μέ τόν Χριστό, στήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀνακαίνιση τῆς πεπτωκυίας φύσεώς του.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ