ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΕΞΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ὅσο πλησιάζουμε πρός τό τέλος τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τόσο μᾶς βοηθᾶ ἡ Ἐκκλησία μέ τήν θεία λατρεία, τόν λόγο της, τίς ἱερές μορφές τῶν Ἁγίων πού προβάλλει νά μυσταγωγηθοῦμε στά ἄχραντα Πάθη, τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Μία ἀπό αὐτές τίς ἅγιες μορφές εἶναι ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, πού σήμερα ἑορτάζεται. Ἀπό τήν ζωή της διδασκόμαστε τήν μεταμορφωτική δύναμη τῆς μετανοίας. Περιέπεσε στήν ζοφώδη ἄβυσσο τῆς ἀκολασίας· ὅμως ἀξιώθηκε ἀπό τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, μέ τήν δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τήν μεσιτεία τῆς Θεοτόκου, νά φθάσει σέ ὕψιστο σημεῖο ἐξαγιασμοῦ.

Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού σήμερα ἀναγινώσκεται στίς ἐκκλησίες μας διδάσκει σέ κάθε πιστό τήν ὁδό, τόν τρόπο, γιά νά μπορέσει νά προσεγγίσει τόν Κύριο καί νά ἐμπλησθεῖ ἀπό τόν ἁγιασμό Του, τήν ζωοποιό Χάρι Του, τό φῶς καί τήν θεία ζωή Του.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, «Ἀρχηγός τῆς ζωῆς»

Στήν εὐχή τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς στήν θεία Λειτουργία ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀπερινόητος, ἀόρατος, ἀκατάληπτος· ἐξίσου ἀπερινόητα εἶναι ἡ ἀγάπη Του, τό ἔλεος καί οἱ οἰκτιρμοί Του. Αὐτή ἀκριβῶς ἡ θεία ἀγάπη φανερώνεται στό Πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί στήν διακονία Του πρός τόν ἄνθρωπο. Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, λέει ὁ Κύριος, δέν ἦρθε γιά νά ὑπηρετηθεῖ, ἀλλά γιά νά ὑπηρετήσει καί νά προσφέρει τήν ζωή Του λύτρο γιά ὅλους. Ἑπομένως, ὅσο περισσότερο ὁ πιστός ἀποδέχεται ὅτι ὁ Θεός διά τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ Του ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καλεῖ τόν ἄνθρωπο σέ κοινωνία καί σχέση ζωῆς, τόσο βαθύτερα βιώνει τήν προσφορά, τήν διακονία καί τήν θυσία τοῦ Χριστοῦ ὑπέρ παγγενοῦς τοῦ Ἀδάμ, ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος στό μέτρο τῶν δυνατοτήτων του συναισθανθεῖ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, πλημμυρίζει ἀπό τήν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ, τίς δωρεές καί τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί διδάσκεται νά παραδίδει τόν ἑαυτό του διά τῆς πίστεως καί τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος στόν Κύριο, ὥστε νά συμβάλλει καί αὐτός στήν φανέρωση τῆς Δόξης τοῦ Θεοῦ καί νά γίνεται διάκονος τῶν συνανθρώπων του, «ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε» (πρβλ. Ρωμ. 14,15), διάκονος τῆς σωτηρίας τους, τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ ἐσχάτου σκοποῦ τῆς ζωῆς τους, δηλαδή τῆς θεώσεώς τους.

Ἡ φιλαυτία ὡς κατάλυση τῆς ἀγάπης

Ὁ Κύριος στήν περικοπή μας προλέγει στούς μαθητές του τό σωτήριο πάθος Του, τόν σταυρικό θάνατο καί τήν τριήμερο Ἀνάστασή Του. Οἱ μαθητές δέν μποροῦσαν τότε νά ἐννοήσουν ὅτι ὁ Χριστός μέσα ἀπό τό πάθος Του θά προσφέρει τήν λύτρωση στόν λαό τοῦ Θεοῦ, τόν νέο Ἰσραήλ τῆς χάριτος. Γι’ αὐτό καί τοῦ ζητοῦν τιμές καί ἀξιώματα, καθότι πίστευαν ὅτι ὁ Χριστός ἀνεβαίνοντας στά Ἱεροσόλυμα θά ἐξεδίωκε τούς κατακτητές Ρωμαίους καί θά ἀποκαθιστοῦσε τήν βασιλεία τοῦ Δαυίδ. Εἶναι ὀδυνηρό νά μιλᾶς στούς μαθητές σου γιά σταυρό καί θάνατο καί αὐτοί νά μή μποροῦν νά καταλάβουν τό βάθος τῶν λεγομένων καί νά ἔχουν τόν νοῦ τους σέ ἐγκόσμια ἀξιώματα καί βασιλεῖες. Ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἀπερινόητη καί ἀνείκαστη, τούς περιβάλλει μέ κατανόηση καί εὐγένεια καί τούς βοηθᾶ νά μετάσχουν στήν φαινομενική ἀδυναμία τῆς θυσίας Του, πού εἶναι φανέρωση τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. 

Ἡ φιλαυτία συνήθως καί ὄχι ἡ διακονία ὠθεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ἐπιδίωξη ἀξιωμάτων γιά νά μήν ὑπηρετεῖ, ἀλλά νά ὑπηρετεῖται· γιά νά μή θυσιάζεται, ἀλλά νά θυσιάζει τούς ἄλλους στόν βωμό τῶν φιλοδοξιῶν καί τῆς ἀρχομανίας. Δυστυχῶς, ὁ ἄνθρωπος σήμερα ἔχει θεοποιήσει τόν ἀτομισμό καί τήν ἐγωκεντρικότητα· δέν διστάζει νά χρησιμοποιεῖ καί νά ἐκμεταλλεύεται, κυρίως τούς ἀσθενέστερους, γιά τήν ἐπιδίωξη τῶν σκοπῶν του. Τοιουτοτρόπως καταλύεται ἡ ἀγάπη, «ἀργεῖ τό Εὐαγγέλιον», περιφρονεῖται τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ζητεῖ νά μεταβάλλουμε τήν φιλαυτία σέ φιλοθεΐα καί φιλανθρωπία.

Ἀνατροπή τῆς ἀνθρώπινης θεωρήσεως τῶν πραγμάτων

Ὁ Χριστός μέ τό δικό Του ὑπόδειγμα βοηθᾶ τόν ἄνθρωπο νά ὑπερβεῖ τόν ἐγωισμό του καί νά τόν μεταβάλλει σέ μετριοφροσύνη, πραότητα, διακονία, θυσία καί, ἑπομένως, ἀγάπη ἀληθινή. Γι’ αὐτό καί λέει ὅτι «ὅποιος θέλει νά γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας, πρέπει νά γίνει ὑπηρέτης σας· καί ὅποιος ἀπό σᾶς θέλει νά εἶναι πρῶτος, πρέπει νά γίνει δοῦλος ὅλων». 

Ὁ ἄνθρωπος γίνεται μεγάλος ὅταν εἶναι φορέας τῆς μεγάλης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ὅταν αὐτή τήν ἀγάπη τήν προσφέρει ὡς θυσία, διακονία, συγχωρητικότητα καί κατανόηση στόν συνάνθρωπο. Ἀπό αὐτή τήν μεγαλωσύνη ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη ἡ ἐποχή μας.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ