Κυριακή 15η Μαρτίου 2026

Κυριακὴ Γ´ Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως)

(Μάρκ. η´ 34 – θ´ 1)

Σήμερον φθάνομεν εἰς τὸ μέσον τῆς ὁδοῦ μας πρὸς τὴν λαμπροφόρον Ἀνάστασιν. Εἰς τὴν πορείαν ποὺ διανύομεν μὲ φρόνημα ἀγωνιστικὸν μᾶς βάζει ἡ Ἐκκλησία νὰ παύσωμεν, νὰ κάμωμεν μίαν στάσιν, διὰ νὰ πάρωμεν δύναμιν καὶ μὲ διάθεσιν ἀνανεωμένην νὰ συνεχίσωμεν τὰ πνευματικὰ παλαίσματα. Αὐτὸς ὁ σταθμὸς πνευματικοῦ ἀναψυχασμοῦ εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρός. Ὁ Τίμιος Σταυρὸς δὲν ἔχει μπροστά μας μόνον ὡς σύμβολον προσφορᾶς καὶ θυσίας. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ προσωποποιεῖται καὶ ζωντανεύει. Γίνεται σύντροφος, διδάσκαλος, προστάτης καὶ ὁδηγητὴς πρὸς τὸν θρίαμβον τῆς ζωῆς.

Ὅλες οἱ αἱρέσεις ἐναντίον τῆς ζωῆς ποὺ ἀφαιροῦν τὰς ζωὰς τῶν ἀνθρώπων καὶ τὸ μετατρέπουν εἰς ἐργαλεῖον ποὺ καθιζάνει ζωήν, ὁ Τίμιος Σταυρὸς γίνεται φύλαξ ζωῆς τῆς οἰκουμένης, δόξασμα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ καύχημα πιστῶν.

Ἡ οἰκουμένη συμπαρασύρεται πρὸς τὴν φθορὰν καὶ τὸν θάνατον, ὅταν ἐκκοινώνησε τὴν δημιουργίαν, ἡλίου ὁ ἄνθρωπος, ἔπεσεν ἀπὸ τὸν θρόνον τῆς θεογνωσίας εἰς τὸ σκοτεινὸν τάρταρον τῆς γνώσεως. Ὁ ἄνθρωπος ἐν τῷ κόσμῳ τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ ἐπιθέτου ἐγένετο νὰ γίνῃ ὁ κοσμοκράτωρ «τοῦ αἰῶνος τούτου». Ἔτσι ὅλη ἡ φύσις πορεύεται καὶ πονεῖ μαζὶ μὲ τὴν ἀτονήσασαν καὶ πληγωμένην ἀνθρωπότητα. Ἐπιτίθεται ὁ μισόκαλος διάβολος κατὰ τῶν πλασμάτων τοῦ Θεοῦ, διότι μισεῖ τὸν Πλάστην. Σκορπίζει παντοῦ τὴν καταστροφὴν καὶ τὴν ἀπελπισίαν. Τὸ μόνον ὅπλον ποὺ ἀνακόπτει τὴν δύναμιν του εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρός. Ὅπου ἀπλώνεται ὁ Τίμιος Σταυρὸς καθαιρέεται ἡ δύναμις τοῦ διαβόλου. Ὅπου σφύζει ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, καταβάλλεται καὶ χρηματίζεται ἡ πονηρία καὶ τὰ μηχανεύματα τοῦ κακοῦ. Ὁ Σταυρὸς γίνεται φύλαξ ζωῆς τῆς οἰκουμένης. Ὁ Σταυρὸς δὲν λειτουργεῖ δυναμικῶς μόνον ὡς σύμβολον. Ἔχει δύναμιν, ὅταν γίνεται ἦθος, τρόπος ζωῆς καὶ καταφύγιον προσευχῆς. Ὁ πιστός, ποὺ τάσσει εἰς προστασίαν του τὸν Σταυρόν, λαμβάνει τὴν δύναμιν νὰ πολεμήσει τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸ κακόν. Μὲ τὸν Σταυρὸν εἰς τὴν καρδίαν καὶ εἰς τὴν βούλησίν του καρποφορεῖ καὶ θριαμβεύει.

Ὁ Τίμιος Σταυρὸς εἶναι ἡ δόξασμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι τὸ στοιχεῖον ἐκεῖνο ποὺ λαμπρύνει περισσότερον ἀπὸ κάθε ἀρετὴν καὶ ἀπὸ κάθε πνευματικὴν πίστην. Σ’ ἕναν κόσμον ποὺ ἀσχημονεῖ καὶ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὴν συμμορίαν τῶν παθῶν καὶ τὴν ἀσχημίαν τῶν πτώσεων, ἔρχεται ὁ τιμώμενος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ νὰ προκατασκευάσῃ καὶ νὰ ἀνακαινίσῃ τὸν ἄνθρωπον. Ἐπὶ τῷ λόγῳ τοῦ Σταυροῦ «ὁ ὡραῖος κάλλει παρὰ πάντας βροτοὺς ἄνευ εἴδεος νεκρὸς καταβαίνεται», ἀλλὰ ἐκ τῆς ἰδίας του ὡραιότητος θριαμβεύει μὲ μίαν λάμψιν ἀθάνατον. Ἡ δόξασμα τοῦ Θεανθρώπου γίνεται ὁ θρίαμβος τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ὀμορφιά του δὲν εἶναι ἐξωτερική. Εἶναι οὐσιώδης. Ἔχει σχέσιν μὲ τὸ σύνολον τῆς ὑπάρξεως. Εἶναι τὸ ἀπόρροια τῆς ἁρμονίας, τοῦ μέτρου καὶ τῆς ἰσορροπίας ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ πρόσωπον. Εἶναι ἡ καθαρότης καὶ τὸ φῶς ποὺ ἐκχύνεται πρὸς πάντας μὲ μίαν καρδίαν ποὺ ἀγαπᾷ καὶ θυσιάζεται γιὰ τοὺς ἄλλους.

Ὡς φύλαξ καὶ δόξασμα ὁ Τίμιος Σταυρὸς καθίσταται τὸ καύχημα τῶν πιστῶν. Γιὰ τίποτε ἄλλο δὲν μποροῦμεν νὰ καυχηθῶμεν τοσοῦτον πολὺ ὅσον γιὰ τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου. Ὁ Σταυρὸς μᾶς χαρίζει ἀπὸ τὴν δύναμιν καὶ ἀπὸ τὴν δοξότητά του. Ὅταν τὸν σηκώνωμεν ψυχαγωγικὰ καὶ ἐκκλησιαστικῶς, μεταμορφοῖ τὴν ζωήν μας. Κάνει τὸν πειρασμὸν εὐκαιρίαν. Μετατρέπει τὴν πτῶσιν εἰς ἀνάστασιν. Ἀλλάσσει τὸ κακὸν εἰς εὐλογίαν. Θεραπεύει σωματικὰς καὶ ψυχικὰς ἀσθενείας. Ἀκυροῖ τὰ σχέδια τοῦ πονηροῦ. Οἰκοδομεῖ κάθε ἀρετήν. Κάθε πνευματικὸν ἐπίτευγμα ἀπὸ τὸν Σταυρὸν ἐξαρτᾶται καὶ εἰς τὸν Σταυρὸν στηρίζεται. Σήμερον, ποὺ τὸν προσκυνοῦμεν, βλέπομεν ὅτι αὐτός εἶναι ἡ αἰτία δι’ ἣν ἔκλεισεν τὰς πύλας τοῦ Παραδείσου δι’ ἡμᾶς. Φέροντες τὸν εἰς τὸ στῆθος καὶ εἰς τὴν καρδίαν μας, ἂς λάβωμεν δύναμιν καὶ κουράγιον, διὰ νὰ παλέψωμεν ἀνυποχώρως καὶ νὰ ἁγιασθῶμεν ἀπὸ τώρα καὶ διὰ παντοτέ.

Αμήν.

ΠΗΓΗ