ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Απόστολος: Εβρ. στ΄ 13-20

Ευαγγέλιον: Μάρκ. θ΄ 17-31

22 Μαρτίου 2026

Πολίτες του κόσμου τούτου είμαστε, ωστόσο θα πρέπει να πολιτευόμαστε, ως και να ζούσαμε στον Ουρανό. Η πραγματική μας πατρίδα εκεί είναι, και εμείς εκεί θα θέλαμε να βρεθούμε. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την κατάστασή μας, σαν τους πρόσφυγες. Ενώ εξαναγκάζονται να ζούν μακριά από τον τόπο τους, η καρδία και οι σκέψεις τους βρίσκονται ακόμη στην γλυκιά τους πατρίδα. Δεν είναι λίγοι συμπολίτες μας που βίωσαν το πόνο αυτό του ξεριζωμού από τις επίγειες πατρογονικές τους εστίες από την βάρβαρη Τούρκικη εισβολή στην Κύπρο μας. 

Στην πραγματικότητα όμως, όλοι πρόσφυγες είμαστε. Πατρίδα μας ο παράδεισος, από τον οποίο οι πρόγονοι μας, οι πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν.

Ποιος όμως πρόσφυγας, δεν θα λαχταρούσε να επιστρέψει στον τόπο του;

Σήμερα, η Εκκλησία μας, λίγο πριν από το Πάσχα, εορτάζει τον Άγιο Ιωάννη, συγγραφέα του βιβλίου της κλίμακος. Η κλίμακα δεν είναι άλλο από μία σκάλα, που ενώνει την γη με τον ουρανό. Τον τόπο της προσφυγιάς, με τον τόπο της πραγματικής μας πατρίδας. Ποιος δεν θα ήθελε μια τέτοια σκάλα για να ανεβεί και να επιστρέψει στον τόπο του;

Η σκάλα αυτή, δεν είναι άλλο, παρά οι αρετές, που κάθε μέλος του πληρώματος της Εκκλησίας χρειάζεται για να ανέβει στον ουρανό. Πράγματι, το βιβλίο αυτό γράφτηκε και απευθύνεται πρωτίστως σε μοναχούς. Παρόλα αυτά, δεν σημαίνει ότι για εμάς ισχύουν διαφορετικοί νόμοι. Η ανάβαση σε αυτή την σκάλα, γίνεται με τον προσωπικό μας αγώνα και την συνεργία του Θεού. Σε κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε, οι ενάντιες δυνάμεις, τα πονηρά πνεύματα, καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να μας ρίξουν κάτω, προκειμένου να έχουμε πτώση. Δηλαδή την αμαρτία! Ο Κύριος όμως, με τους αγγέλους Του, είναι πάντα εκεί δίπλα μας, κάθε στιγμή για να μας στηρίξει και να μας ενδυναμώσει στον αγώνα μας.

Οι Εβραίοι για 400 χρόνια περίπου, ήταν υποδουλωμένοι και πρόσφυγες στην Αίγυπτο. Ο Θεός διά μέσου του Μωυσέως τους απάλλαξε «εκ τής δουλείας Φαραώ», και τους οδήγησε διά μέσου της ερήμου στην γη της επαγγελίας. Παρόλα αυτά, σε κάθε δυσκολία που έβρισκαν στον δρόμο τους, όχι μόνον ξεχνούσαν τις ευεργεσίες Του Θεού, αλλά γόγγυζαν εναντίον του Μωυσή και του ίδιου Του Θεού. Έφταναν στο σημείο να αναπολούν τις ελάχιστες καλές στιγμές που είχαν στην κατάσταση της σκλαβιάς και προσφυγιάς τους στην Αίγυπτο.

Έτσι, κάθε άνθρωπος στην προσπάθεια του να ανεβεί αυτή την κλίμακα των αρετών, θα βρει πολλές δυσκολίες και εμπόδια. Θα νιώσει πολλές φορές ότι βρίσκεται στον καύσωνα της ερήμου, μόνος και έρημος. Τα πονηρά πνεύματα θα προσπαθούν συνεχώς να ματαιώσουν την ανάβασή μας. Οι Εβραίοι επί σαράντα ολόκληρα χρόνια περιπλανιόντουσαν στην έρημο, πριν φτάσουν στην πολυπόθητη γη της επαγγελίας. Έτσι και για εμάς, το χρονικό διάστημα που χρειάζεται για να ανεβούμε την σκάλα των αρετών, εξαρτάται με την προθυμία που θα στρέψουμε το βλέμμα μας στον Χριστό. Η προσπάθεια αυτή συνεχίζεται μέχρι τέλους της ζωής μας.

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Κύριος μάς είπε ότι αυτά τα πονηρά πνεύματα μόνον με προσευχή και νηστεία εκδιώκονται. Μα πραγματική προσευχή και νηστεία, δεν είναι άλλο από το σταθερό στρέψιμο της ψυχής προς τον Θεόν. Η αντικατάσταση του θελήματος μας, με το θέλημα του Θεού και η εναπόθεση της ζωής μας στα χέρια Του. Αυτά συνιστούν το στήριγμά μας για να ανεβούμε την κλίμακα που οδηγεί στον Ουρανό.

Κάποτε όταν ο άνθρωπος είχε προβληματισμούς, ανησυχίες, δυσκολίες κτλ, στεκόταν μπροστά από την εικόνα Του Χριστού, και με προσευχή ζητούσε λύσεις και απαντήσεις σε ότι τον απασχολούσε. Καθοδήγηση στον πνευματικό του αγώνα και στην αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής του λάμβανε από τον πνευματικό του πατέρα. Την σήμερον ημέρα, ωστόσο, με την τεχνολογική εξέλιξη, δεν είναι λίγοι από εμάς που ζητάμε λύσεις και απαντήσεις στα ερωτήματα της ζωής μας από την “τεχνητή νοημοσύνη”. Τι τραγικό, ο άνθρωπος πλέον να πορεύεται με τις υποδείξεις των μηχανημάτων.

Αν είχαμε ποτέ γευθεί πραγματικά την γλυκύτητα της επικοινωνίας με τον δημιουργό μας, δια μέσου της προσευχής δεν θα την αλλάζαμε με τίποτα.

Μια τέτοια πύρινη προσευχή συναντάμε σε πολλούς Αγίους μέσα στην Αγία Γραφή. Όπως για παράδειγμα της προφήτιδας Άννας, μητέρας του προφήτη Σαμουήλ, ο οποίος έχρισε το βασιλέα Δαυίδ. Βρίσκοντας την ο Αρχιερέας μέσα στην σκηνή του μαρτυρίου, και ρωτώντας την, τι κάνει, του απάντησε ότι «ἐκχέω τὴν ψυχήν μου ἐνώπιον Κυρίου». Πώς όμως ήταν δυνατόν, ο Θεός να αφήσει απαρατήρητη μία τέτοια προσευχή;

Έτσι και εμείς, κάθε φορά που θα προσευχόμαστε θα πρέπει να ανοίγουμε την ψυχή μας στον Δημιουργό μας. Η προφήτιδα Άννα, το πολυπόθητο παιδί που έλαβε από Τον Κύριο, το αφιέρωσε στην υπηρεσία Του Θεού. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ωστόσο, βλέπουμε ένα δύστυχο πατέρα, να βιώνει για χρόνια ένα γολγοθά με το παιδί τού. Μας αναφέρει ότι άλλοτε ο πονηρός το έριχνε στην φωτιά και άλλοτε στα νερά προκειμένου να τον εξολοθρέψει. Πραγματικό μαρτύριο! Να βλέπει κανείς το σπλάχνο του, να είναι υποχείριο των πονηρών πνευμάτων και να αυτοκαταστρέφεται.

Λίγο όμως να το αναλογιστούμε, και τα δικά μας παιδιά, οι δικοί μας νέοι, βρίσκονται και αυτά σε ένα διαρκή κίνδυνο! Πόσα από αυτά έρχονται στο σημείο να καταστρέφουν την ίδια την ζωή τους, είτε μέσα από λανθασμένες επιλογές που κάνουν, είτε από εξαρτησιογόνες ουσίες! Ο πατέρας του σημερινού Ευαγγελίου, φαίνεται να είχε δοκιμάσει αρκετούς τρόπους, μέχρι να έρθει Στον Χριστό. Γι’αυτό άλλωστε τον ρωτάει Ο Κύριος «πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ;», θέλοντας να τον προβληματίσει, γιατί άργησες τόσο πολύ!

Έτσι και εμείς, τα παιδιά μας από νωρίς να τα κρατάμε κοντά στον Χριστό. Μέσα από την ζωή μας να τους διδάσκουμε έμπρακτα τις αρετές και το θέλημα του Θεού. Και με πραγματική προσευχή και νηστεία, να αγωνιζόμαστε να ανεβούμε την κλίμακα των αρετών, ώστε να αξιωθούμε από την προσφυγιά που βρισκόμαστε να εισέλθουμε στην πολυπόθητη ουράνια πατρίδα μας.

Αμήν!

Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Λαζάρου

ΠΗΓΗ