ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Κατά τήν σημερινή Κυριακή ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τήν ἀσκητική μορφή καί διδασκαλία ἑνός κορυφαίου ἀββᾶ τῆς σιναϊτικῆς ἐρήμου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος. Ἔζησε κατά τόν 7ο αἰ., κατέλιπε τό ὑπόδειγμα τῆς ὁσιακῆς βιοτῆς του ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη σέ ὅλη τήν Ἐκκλησία, ἔθρεψε, καί συνεχίζει νά θρέφει πνευματικά, τόν λαό τοῦ Θεοῦ, λαϊκούς, μοναχούς, κληρικούς, μέ τό περίφημο βιβλίο του «Κλῖμαξ». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης μέ τό ὡς ἄνω σύγγραμμά του ἀπελαύνει ἀπό τήν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου τά σκοτεινά δαιμονικά πάθη πού ἐπιδιώκουν νά τόν ὁδηγήσουν στήν ἀπώλεια καί τήν καταστροφή, καί φέρνει τό φῶς καί τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ὡς αὔρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τό σημερινό, μάλιστα, εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα διακηρύσσει τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἦλθε στόν κόσμο «ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2,14), καθώς γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ Κύριος ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά καταργήσει μέ τόν θάνατό του αὐτόν πού ἐξουσίαζε τόν θάνατο, δηλαδή τόν διάβολο. Τοιουτοτρόπως, ἡ πίστη ἀναγεννᾶ τόν ἄνθρωπο· τόν ἀνακαινίζει καί τόν ἀναπλάθει· τόν ἀπαλλάσσει ἀπό τόν θάνατο τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ ἐγωισμοῦ καί τόν εἰσάγει στόν χῶρο τῆς θαυματουργίας.

Ἡ πίστη ὡς συντελεστής τοῦ θαύματος

Ὁ πατέρας ἑνός δαιμονιζόμενου παιδιοῦ, μᾶς λέει τό Εὐαγγέλιο, ζητάει τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ γιά τόν πάσχοντα υἱό του πού ὑποφέρει παιδιόθεν ἀπό τήν ἐπήρεια τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων. Ἡ πίστη τοῦ πατέρα διῆλθε ἀπό κάποια στάδια, στά ὁποῖα ἔχει σημασία νά ἀναφερθοῦμε. 

Καταρχάς τόν βλέπουμε νά βυθίζεται στήν ἀπόγνωση, τήν ἀπελπισία.

Δέν ἤξερε τί νά κάνει μέ τό παιδί του, πῶς νά τό βοηθήσει νά ἀπαλλαχθεῖ ἀπό τήν φοβερή κατάσταση στήν ὁποία βρισκόταν. Γι’ αὐτό καί μέ πόνο λέει στόν Χριστό: «Καί πολλάκις αὐτόν εἰς τό πῦρ ἔβαλε καί εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν». Πολλές φορές τό ἀκάθαρτο πνεῦμα ἔριξε τό παιδί στήν φωτιά καί τά νερά γιά νά τό ἐξολοθρεύσει. Ἀπύθμενη ἡ κακία τοῦ διαβόλου· ἀπερινόητη, ἀκατάληπτη ἡ ἀγάπη καί ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἑρμηνεύουν ἀλληγορικά τό ἀνωτέρω γεγονός, λέγοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος σπρώχνεται ἀπό τόν ἀρχέκακο ὄφι στήν φωτιά τοῦ θυμοῦ καί τῆς ἐπιθυμίας. Ὄντως, δέν ὑπάρχει κάτι φοβερότερο ἀπό τό νά μή μπορεῖς νά θέσεις φραγμό καί νά μεταβάλλεις τόν θυμό σέ πραότητα καί δύναμη εὐεργετική· ἀπό τό νά μή σταματᾶς νά ἐπιθυμεῖς συνεχῶς καί νά λατρεύεις σάν εἴδωλα πράγματα ὑλικά, νά ἀποζητεῖς τήν ἐγωιστική ἐπιβολή καί κυριαρχία ἐπί τῶν συνειδήσεων τῶν ἀνθρώπων, μή σεβόμενος τήν ἐλευθερία τους. Καί ἔπειτα, σπρώχνεται ὁ ἄνθρωπος στό νερό, πού, μέ ἀλληγορική ἔννοια, εἶναι ἡ θαλασσοταραχή τῶν βιοτικῶν πραγμάτων. Ἀπορροφᾶται, δηλαδή, ἀπό τήν φιλοδοξία, τήν φιληδονία καί κάθε ἄλλο ἐπιβλαβές πάθος, καί ἔτσι γίνεται σταδιακά ἄδικος, ἄφρων, δυστυχής, ἀνισόρροπος.

Ὁ βασανισμένος πατέρας, ἀφοῦ διῆλθε ἀπό τό δεύτερο στάδιο τῆς ἀμφιβολίας, δεδομένου ὅτι χωρίς νά τό πολυπιστεύει εἶπε στόν Κύριο ἄν μπορεῖς νά κάνεις κάτι, βοήθησέ μας, σπλαγχνίσου μας, φθάνει στό τρίτο στάδιο, αὐτό τῆς δυνατῆς πίστεως, καθότι ἀποδέχθηκε χωρίς ἀμφισβήτηση τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι», καί μέ δάκρυα παρακαλοῦσε νά τόν βοηθήσει ὁ Κύριος στήν ἀπιστία του. Καί τό θαῦμα ἔγινε. Τό παιδί του ἐλευθερώθηκε ἀπό τήν δαιμονική ἐπιβολή μέ τήν θεία ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα τῆς πίστεως

Ἡ πίστη, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή του, δίνει ὕπαρξη σέ ἐκεῖνα πού ἐλπίζουμε καί ἀποδεικνύει ἐκεῖνα πού δέν βλέπουμε. Γιά νά συμπληρώσει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «ἄν ὅλα εἶναι φανερά, ποῦ εἶναι ἡ πίστη, πές μου, γιατί πίστη εἶναι ἡ ἀνεπιφύλακτη ἀποδοχή». Λίγο πρίν ἀπαλλάξει ὁ Χριστός τόν νέο τῆς περικοπῆς μας ἀπό τήν κακία τῶν δαιμόνων, τοῦ κράτησε τό χέρι, τόν σήκωσε καί ἐκεῖνος θαυματουργικά στάθηκε ὄρθιος. Αὐτή ἡ κίνηση τοῦ Χριστοῦ εἰκονίζει τήν πίστη ὅτι ἡ ἀληθινή ζωή προσφέρεται ἀπό τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ ἀνάστασή μας ἀπό τήν ἐπήρεια τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων. Γιατί τά ἀληθινά θαύματα δέν γίνονται γύρω ἀπό ἐμᾶς, ἀλλά μέσα μας, βαθιά στήν ψυχή μας. Καί τότε δέν τίθεται τό ἐρώτημα ἐάν μπορεῖ ὁ Χριστός νά θεραπεύσει τό παιδί μας, τό σῶμα, τήν ψυχή μας, τόν κόσμο μας, ἀλλά ἐάν μποροῦμε ἐμεῖς νά πιστεύσουμε ὅτι ὁ Χριστός, ὡς ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, δύναται νά μᾶς θεραπεύσει καί ἀναστήσει, νά μᾶς φωτίσει καί ἁγιάσει, νά κατοικήσει μέσα στήν ὕπαρξή μας καί ἐμεῖς μέσα στήν ἀκτινοβολία τῆς ἀγάπης Του.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ