ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ (08-03-2026)

ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή μᾶς παρουσιάζει τόν Χριστό νά διδάσκει σ’ ἕνα σπίτι τῆς Καπερναούμ, ὅπου εἶχε μαζευθῆ μεγάλο πλῆθος.

Ἦταν, ὅμως, ἕνα πλῆθος ἀνάμικτο, ἕνα πλῆθος μέ διαφορετικές διαθέσεις, διότι οἱ περισσότεροι ἔτρεξαν νά δοῦν καί νά ἀκούσουν ἀπό περιέργεια. Μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί οἱ Φαρισαῖοι καί Γραμματεῖς, πού ἀκολουθοῦν τόν Χριστό, ὅπως πάντα, γιά νά Τόν κατασκοπεύσουν καί νά Τόν ἐπικρίνουν. Ὑπῆρξαν καί ἐκεῖνοι πού πλησιάζουν τόν Χριστό μέ Πίστι καί λυτρωτική προσδοκία, ὅπως οἱ τέσσερις ἄνδρες πού χάλασαν τή στέγη τοῦ σπιτιοῦ καί κατέβασαν τόν παράλυτο μέ κρεβάτι μπροστά στό Χριστό.

Τό πλῆθος ἔμεινε ἄφωνο ἀπό δέος καί συγκίνησι μπροστά στό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ. Ἐνῶν οἱ Φαρισαῖοι καί Γραμματεῖς ἔμειναν ἀσυγκίνητοι καί κατέκριναν τόν Χριστό μέ τούς λογισμούς τους. Εἶδαν ὅτι ὁ θεραπευόμενος ὑπάκουσε στήν προσταγή τοῦ Χριστοῦ νά πάρει τό κρεβάτι του καί νά φύγει. Τό κρεβάτι ἦταν σημάδι τοῦ πόνου του κι ἀπόδειξη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Καί σήμερα, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τόν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ἕναν ἀπό τούς μεγάλους Ἁγίους τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁποῖος ἀπέναντι στήν δυτική αἵρεση, διακήρυξε τήν ἐσωτερική ἐμπειρία τῶν ἀσκητῶν καί πιστῶν : ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἕνα κτιστό δῶρο, ἀλλά εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός πού ἐκφράζει τόν Ἑαυτό Του σέ μᾶς, ὥστε πλημμυρισμένοι ἀπό τήν ἄκτιστη παρουσία Του καί μέ μοναδική προϋπόθεση τήν ἀποδοχή Του μέσα μας, ν’ ἀνοιχθοῦμε σταδιακά πρός Αὐτόν καί νά γίνουμε κοινωνοί τῆς Θείας φύσεώς Του.

Αὐτό δέν εἶναι ἁπλῶς μία ὑπόσχεση, ἀλλά μία μεγάλη βεβαιότητα, καθώς ἔχει συμβεῖ καί συμβαίνει σέ χιλιάδες χιλιάδων ἀνδρῶν καί γυναικῶν, τούς ὁποίους ἐμεῖς τιμοῦμε ὡς Ἁγίους καί ἔχουν γίνει κοινωνοί τῆς Θείας φύσεως καί μέτοχοι της Θείας Χάριτος καί ἀποτελοῦν γιά μᾶς μία ἀποκάλυψι καί σιγουριά γιά τό τί καλούμαστε νά εἴμαστε καί νά γίνουμε.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς σχετικά μέ τήν σημερινή Εὐαγγελική περικοπή ἐξηγεῖ καί λέγει, ὅτι στό πρόσωπο τοῦ παραλυτικοῦ εἰκονίζεται ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος, πού ἔχει τήν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ γιά νά λυτρωθεῖ ἀπό τίς ἀσθένειες καί τίς ἁμαρτίες. Λέει ὅτι οἱ τέσσερεις πού σηκώνουν τόν παράλυτο ὑποτυπώνουν τέσσερεις παράγοντες ἀπαραίτητους γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ πρῶτος παράγοντας εἶναι ἡ αὐτομεμψία, τό νά ἔχει δηλ. κανείς ταπείνωση καί νά νοιώθει τήν ἁμαρτωλότητά του. Ὁ δεύτερος παράγοντας εἶναι ἡ ἐξομολόγηση μέ συντετριμμένη καρδιά. Ὁ τρίτος, εἶναι ἡ σταθερή ἀπόφαση νά μήν ἐπαναλάβει τίς ἴδιες ἁμαρτίες, ὅσο τό δυνατόν. Καί ὁ τελευταῖος τέταρτος, νά προσεύχεται ἀδιάλειπτα γιά νά λάβει τή Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Τό «χάλασμα» τῆς στέγης σημαίνει νά καθαρισθεῖ ὁ νοῦς ἀπό τά ἐμπαθῆ νοήματα, σκέψεις, ἐπιθυμίες καί πάθη, ὥστε τεταπεινωμένος νά «κατέβει» στήν καρδιά καί νά συναντήσει τή Χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία παραμένει καί περιμένει ἐκεῖ ἀπό τήν ἡμέρα τῆς Βάπτισής μας.

Ἐδῶ, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες μιλοῦν γιά τή «βασιλική» κάθοδο τοῦ νοῦ στήν καρδιά, ἀπ’ ὅπου ὁ ταπεινωμένος ἄνθρωπος ὄχι μόνο ἀκούει νά ἀναπέμπεται ἡ προσευχή στόν Θεό, ἀλλά ἔχει γίνει ὁ ἴδιος προσευχή καί λαμβάνει πλούσιες τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ καί χαίρει ἄκρας ὑγείας, ἀκόμη καί ἄν σωματικά ὑποφέρει καί ἀσθενεῖ.

Ἀρχιμ. π. Φρουμέντιος Δημητρίου

ΠΗΓΗ