Κυριακή 29η Μαρτίου 2026

Κυριακή Ε΄ Νηστειών (Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας).

(Μρ. 10, 32 – 45).

Κατά τή σημερινή Κυριακή στέκεται μπροστά μας μία μορφή ἡρωική καί ὡραία. Μία μορφή πού βούτηξε στή βρωμιά τῆς ἁμαρτίας μέ μανία, ἀλλά πέταξε καί στούς αἰθέρες τῆς μετάνοιας μέ ἐλευθερία. Εἶναι ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἡ πόρνη τῆς Ἀλεξάνδρειας, πού ἔγινε ἄγγελος τῆς ἐρήμου καί πρότυπο τῆς ἀρετῆς.

Ὁ θεάνθρωπος Κύριος δέχτηκε κοντά Του τήν ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία. Μέ τρόπο συμβολικό ἔπιασε τή Μαρία ἀπό τό χέρι καί τή σήκωσε, χαρίζοντάς της τήν ἀληθινή ζωή. Ἀρπαξε τήν πρώην πόρνη τῆς Ἀλεξάνδρειας καί τή σήκωσε στή ζωή τῆς ἀγνότητας. Ἡ Μαρία ἀναζήτησε τόν Χριστό. Δέν ἔχει σημασία μέ ποιό πρόσωπο ἔρχεται ὁ Κύριος σέ ἐπαφή. Σημασία ἔχει ὅτι, ὅσο κι ἄν εἶναι κάποιος παγιδευμένος ἀπό τίς μηχανογραφίες τοῦ διαβόλου, μπορεί νά ἀπεγκλωβιστεῖ. Τό πανίσχυρο χέρι τοῦ Χριστοῦ ἁπλώνεται σέ κάθε παγιδευμένο ἄνθρωπο, τόν ἀνορθώνει ἀπό τήν πτώση, τοῦ χαρίζει τή ζωή.

Ἡ Μαρία δεσμεύτηκε στήν ἁμαρτία μέ τή θέλησή της, ἀλλά κέρδισε τή δική της ἐλευθερία μέ τόν ἀγώνα τῆς μετάνοιας. Μεγάλη ἦταν ἡ πτώση της ἀλλά πιό μεγάλη ἡ ἀνάστασή της. Ὁ διάβολος τήν εἶχε παγιδέψει στήν ἀναγκαιότητα τῆς ἡδονῆς. Ὁ Χριστός τήν ἐλευθέρωσε μέ τή χαρά τῆς εὐφροσύνης. Ἡ ἁμαρτία τή φυλάκισε στίς ἀνάγκες τῆς σάρκας. Ἡ μετάνοια τῆς χάρισε τό πλήρωμα τοῦ πνεύματος. Ἡ Μαρία ἔπαψε νά κοιτάζει τό ἔξω. Στράφηκε στό μέσα. Σταμάτησε νά κοιτάζει τήν ὀμορφιά, γιά νά κοιτάξει τή μορφή. Μάρανε τή σάρκα, γιά νά κάνει τήν ψυχή της ἀειθαλή. Ἔκαμψε τό σῶμα της καί δυνάμωσε τήν ὑπαρξή της. Ἐφθειρε τό φθειρόμενο, γιά νά ζωοποιήσει τό αἰώνιο. Σταμάτησε νά περπατάει στούς δρόμους τῆς ἀπάτης, γιά νά βαδίσει στό μονοπάτι τῆς ἄσκησης. Ἀρνήθηκε τό ψέμα τοῦ «φαίνεσθαι», γιά νά βιώσει τήν ἀλήθεια τοῦ «εἶναι». Ξέφυγε ἀπό τήν ἐπιπολαιότητα, γιά νά ζήσει τή μονιμότητα. Πέταξε τά φκιασίδια τοῦ προσωπείου, γιατί βρῆκε τό πρόσωπο. Μέσα στήν ἔρημο βρῆκε τόν ἑαυτό της, πού τόν εἶχε χάσει στά πεζοδρόμια τῆς ἀμαρτίας. Μέσα στήν ἡσυχία βρῆκε τόν Θεό, πού Τόν εἶχε προδώσει στά γλέντια τῆς νύχτας. Μέσα στή νηστεία βρῆκε τήν ἀληθινή τροφή τοῦ πνεύματος, πού τό εἶχε ταπεινώσει ἀπό τίς πτώσεις τοῦ σώματος. Μέσα στήν προσευχή βρῆκε τόν οὐρανό, πού τόν εἶχε λησμονήσει ἀπό τό κύλισμα στή λάσπη τῆς γῆς. Ἔφυγε μακριά ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιά νά βρεῖ τήν ἀνθρωπιά της. Ἐκοψε τίς εὐτελεῖς παρέες, γιά νά χαρεῖ τή συντροφιά τοῦ Θεοῦ. Μέ τόν πόθο τοῦ Χριστοῦ νίκησε τά πάθη. Μέ τή μνήμη τοῦ Θεοῦ λησμόνησε τίς κακές ἔξεις. Αὐτοεξορίστηκε, γιά νά βρεῖ τήν ἀληθινή πατρίδα. Συναναστράφηκε μέ τά θηρία τῆς ἐρήμου καί ἐξημέρωσε τό ἐσωτερικό της ἀγρίμι. Σάν ἀγρίμι πλησίασε στόν Χριστό κι Ἐκεῖνος τήν ἔκανε πλάσμα ἄκακο καί ταπεινό.

Ὁ Κύριος ἀδίστακτα ἄγγιξε τή Μαρία μέ τή συγχωρητικότητά Του. Δέ σιχάθηκε τή βρωμιά της. Δέν ἔκρινε τίς πτώσεις της. Δέν τήν ἀπέκλεισε ἀπό τό σῶμα Του. Δέν τήν ἀπέβαλε ἀπό τή λατρεία καί ἀπό τόν Ναό Του. Τό μόνο πού ζήτησε ἦταν ἡ μετάνοιά της. Τό μόνο πού φορτώθηκε ἀπό ἐκείνη ἦταν τά βάρη τῶν λαθῶν της. Ἡ Μαρία παραδόθηκε στήν ἀγάπη Του καί κέρδισε τή ζωή της. Μετάνιωσε γιά ὅ,τι ἔκανε καί ἔκανε ὅ,τι ἔπρεπε. Ἡ μετάνοια ἦταν αὐτό πού περίμενε ὁ Κύριος καί ἀκριβῶς αὐτή τή μετάνοια Τοῦ χάρισε. Ὄχι τή μετάνοια μιᾶς στιγμῆς. Ὄχι τή μετάνοια σάν μεμονωμένη ἀπόφαση. Ὄχι τή μετάνοια σάν μιά ὁμολογία. Χάρισε στόν Χριστό τή μετάνοια σάν ἀγώνισμα, σάν μόνιμο τρόπο ζωῆς, σάν αἰματηρό ἄθλημα, σάν μόνιμη ἄρνηση τοῦ κακοῦ, σάν διαδρομή συγκομιδῆς τῶν ἀρετῶν. Βίωσε τή μετάνοια πρῶτα σάν κάθαρση, ὕστερα σάν φωτισμό καί τέλος σάν θέωση. Ἔδωσε τό αἷμα τῆς ψυχῆς της καί ἔλαβε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Μέσα στόν γνόφο τῆς συνομιλίας μέ τόν Θεό φωτίστηκε καί ἔγινε διάφανη ἐσωτερικά. Μέσα ἀπό τή γνωριμία της μέ τόν Κύριο γνώρισε ὅλες τίς μυστικές γωνιές τῆς ψυχῆς της καί τίς καθάρισε. Τακτοποίησε ὅλες τίς ἐκκρεμότητες μέ τήν ἐμπιστοσύνη της στή θεία φροντίδα. Ἀνέλαβε τή ζωή της ὁ Θεός, γι’ αὐτό ἡ ζωή της ἀπέκτησε νόημα.

Σήμερα βλέπουμε τή Μαρία τήν Αἰγυπτία νά πλησιάζει τόν Χριστό συντετριμμένη καί μετανιωμένη γιά τήν ἄσχημη ζωή της. Ἐμεῖς ἔχουμε τίς δικές μας δεσμεύσεις, τούς ἐσωτερικούς μας καταναγκασμούς, τίς μυστικές μας βρωμιές, τίς ἀλλεπάλληλες πτώσεις. Τί θά κάνουμε; Θά προσεγγίσουμε τόν Κύριο μέ τή μετάνοια. Θά παραδεχτοῦμε τήν ἀσχήμια μας, γιά νά γιατρέψουμε τή μορφή μας. Θά βιώσουμε τή μετάνοια σάν πορεία ζωῆς καί καταξίωσης. Θά ζήσουμε τή μετάνοια σάν ἀδιάκοπη ἄσκηση, σάν ἀγώνισμα ἐσωτερικῆς ἐνδυνάμωσης. Ὁ κόσμος μᾶς θέλει δικούς του. Ὁ διάβολος κτίζει γύρω μας τά τείχη τῆς ἐξάρτησης. Ὁ ἑαυτός μας γυρεύει αὐτά πού τόν εὐχαριστοῦν, ἀλλά τόν ἀρρωσταίνουν. Στήν πνευματική μας ὡριμότητα δέν θά μᾶς βοηθήσει οὔτε ἡ τεχνητή νοημοσύνη, οὔτε τά ἐπιστημονικά ἐπιτεύγματα, οὔτε τά ὑπάρχοντα, οὔτε οἱ ἐφήμερες σχέσεις, οὔτε οἱ παροῦσες βεβαιότητες. Ὁ ἐφησυχασμός καί ἡ αὐτάρκεια εἶναι οἱ μεγάλοι ἐχθροί μας. Ἄς ξεβολευτοῦμε ἀπό τά τερπνά αὐτῆς τῆς γῆς, γιά νά ἀναπαυθοῦμε στήν ἄνεση τῆς Πατρικῆς ἀγκαλιᾶς.

Ὁ Κύριος ἀνέστησε τή Μαρία τήν Αἰγυπτία, πού εἶχε φθαρεῖ μέχρι τό μεδούλι τῆς ψυχῆς της. Δέ θά διστάσει νά ἀναστήσει κι ἐμᾶς, ἀρκεῖ νά Τοῦ δοθοῦμε μετανιωμένοι, χωρίς κρατούμενα, γιά νά εἰσπράξουμε τήν παντοτινή λύτρωσή μας. Καθώς πλησιάζουμε στά ἄχραντα πάθη Του νά θυμόμαστε ὅτι Ἐκεῖνος δέ διστάζει νά δώσει τόν ἑαυτό Του ἀντίλυτρο γιά τίς δικές μας ἀπροσεξίες. Εἶναι ἔτοιμος νά ἀγοράσει τά λάθη μας μέ τό Αἷμα Του. Ὅταν ἕνας Θεός αἱμορραγεῖ γιά μᾶς, πῶς μποροῦμε νά μείνουμε μακριά Του; Δέν εἶναι δυνατόν νά εἴμαστε ἀναίσθητοι καί ἀδιάφοροι μπροστά στή θεϊκή θυσία. Ἄς μιμηθοῦμε τή μετάνοια τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, γιά νά βιώσουμε τό Θεῖο Δράμα σάν ἀφετηρία μιᾶς ζωῆς γεμάτης Χριστό, μιᾶς ζωῆς καθαρῆς, πού εἶναι γεμάτη ἀπό ἐλπίδα καί δικαίωση. Τότε τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ δέν θά χυθεῖ ἄσκοπα. Ἡ θυσία του δέν θά τελεστεῖ μάταια. Τότε ἐμεῖς, προσκυνητές τοῦ Γολγοθᾶ καί συνοδοιπόροι στόν πόνο Του, θά φτάσουμε καί στόν ζωηφόρο Τάφο του. Μέσ’ ἀπό τή δική Του κατάβαση στά ἄδυτα τῆς κακίας θά εἰσπράξουμε τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀνάστασης. Αὐτό τό φῶς εἶναι ἡ ἐλπίδα καί ἡ προσμονή μας. Αὐτό τό φῶς θά μᾶς στηρίζει καί θά μᾶς παρηγορεῖ γιά πάντα, σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς μας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ