ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἡ πρόσκληση πού ἀπευθύνει ὁ Κύριος στούς πρώτους Μαθητές Του εἶναι ἔργο τῆς βουλῆς καί τῆς προγνώσεως τοῦ Θεοῦ. Συναντᾶται μαζί τους στόν χῶρο τῆς ἐργασίας τους, στήν θάλασσα τῆς Γαλιλαίας. Ὁ Σίμων Πέτρος καί ὁ ἀδελφός του Ἀνδρέας ἔριχναν τά δίχτυα τους στήν θάλασσα. Ὁ Ἰάκωβος καί ὁ ἀδελφός του ὁ Ἰωάννης, μαζί μέ τόν πατέρα τους τόν Ζεβεδαῖο, ἐπιδιόρθωναν τά δικά τους δίχτυα. Ὁ Χριστός τούς καλεῖ νά τόν ἀκολουθήσουν καί τούς ὑπόσχεται ὅτι θά τούς κάνει ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Καί αὐτοί ἄφησαν τά δίχτυα, τό πλοῖο, τόν πατέρα τους, καί τόν ἀκολούθησαν.

Τό κάλεσμα τοῦ Κυρίου καί ἡ ἀνταπόκριση τῶν μαθητῶν μᾶς παραπέμπουν στήν κλήση τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στό προφητικό λειτούργημα. Ὅπως ἐκεῖνοι μέ τήν ἀφοσίωσή τους στόν Θεό καί τήν συνείδηση ὅτι μιλοῦν ἐξ ὀνόματός Του ἐξήγγειλαν αὐθεντικά τό θέλημά Του, ἔτσι καί οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ κηρύσσουν καί ἑρμηνεύουν τό θεῖο θέλημα ἁλιεύοντας τούς ἀνθρώπους στήν πίστη καί τήν χριστιανική εὐσέβεια. Ἐμπιστεύονται ἀπόλυτα τόν Χριστό, παρά τίς ἀνθρώπινες διακυμάνσεις καί μεταπτώσεις τους, τίς δυσκολίες τῆς ἀποστολικῆς ζωῆς, τούς μόχθους, τίς ταλαιπωρίες, τούς ἀγῶνες. Γι’ αὐτό, ἄμεση καί χωρίς ἐνδοιασμούς ἤ ὑπολογισμούς ἦταν ἡ ἀπόφασή τους νά ἀκολουθήσουν τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος, βέβαια, δέν τούς ἦταν ἄγνωστος, καθώς ἀφηγεῖται ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης (1,35 κ.ἑξ.). Ἔτσι, ἡ ἀποδοχή τῆς προσκλήσεως δέν ἦταν ἀπερίσκεπτη κατάφαση στό ἄγνωστο· ἦταν σάν νά περίμεναν τήν κλήση τους στό ἀποστολικό ἔργο.

Πρόσκληση γιά μετοχή στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ λυτρωτική κλήση τοῦ Χριστοῦ δέν ἀπευθύνεται μόνο πρός τούς τέσσερις μαθητές τῆς περικοπῆς μας· ἀπευθύνεται καί στούς ὑπόλοιπους ὀκτώ, στούς ἑβδομήκοντα, σέ ὅλους τούς πιστούς ὅλων τῶν αἰώνων, σέ ἐμᾶς σήμερα καί σέ ὅσους πρόκειται νά ἔρθουν στήν ζωή ἕως τῶν ἐσχάτων. Γιατί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι νά μετάσχει κάθε ἄνθρωπος στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί ἔτσι νά μᾶς προσφέρει τήν ἀνείκαστη ἀγάπη Του καί τήν θεία ζωή Του· νά γίνει ἡ ζωή Του ζωή μας, νά καταποθεῖ «τό θνητόν ὑπό τῆς ζωῆς» (Β΄ Κορ. 5,4), καθότι ὁ Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. 2,4), καί ἡ σχέση Του μέ τόν ἄνθρωπο εἶναι σχέση δημιουργίας, πρόνοιας, σωτηρίας καί τελειώσεως, δηλαδή θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀποδοχή τῆς προσκλήσεως

Ἡ ἀποδοχή τῆς προσκλήσεως τοῦ Χριστοῦ «δεῦτε ὀπίσω μου» συνεπάγεται τιμή καί εὐθύνη. Τιμή γιατί ὁ πιστός ἀποκτᾶ τό μέγιστο προνόμιο νά ἀκολουθεῖ τόν Χριστό, ἡ ζωή του νά ἐμπνέεται ἀπό τίς πνοές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά εἶναι μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, περιβεβλημένος τό χάρισμα τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας. Εὐθύνη γιατί ὀφείλει νά φυλάξει ζωντανή τήν παρακαταθήκη τῆς πίστεως, νά ἀκτινοβολεῖ πρός πάντες τό φῶς τοῦ Χριστοῦ γιά νά δοξάζεται ὁ Θεός, νά γίνεται διάκονος Ἰησοῦ Χριστοῦ, κηρύσσοντας μέ τήν πίστη, τήν μετάνοια, τήν προσευχή, τήν ἀγάπη, τόν λόγο καί τήν σιωπή ὅτι ὁ Κύριος εἶναι «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14,6) καί νά μή σβήνει τήν φλόγα τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Θεσ. 5,19).

Τοιουτοτρόπως, ἡ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει ἀπό τήν παράκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πληροῦται μέ ἐνθάρρυνση, αἰσιοδοξία, ἐλπίδα καί γίνεται ὁ πιστός ἁλιέας τῆς σαγήνης τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνον γιά τούς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλά καί γιά τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του.

Ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ

Στό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, ἕνα ἀπό τά 27 βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Κύριος, μετά τήν Ἀνάσταση καί πρίν ἀπό τήν Ἀνάληψή Του, διαβεβαιώνει τούς μαθητές Του ὅτι θά λάβουν δύναμη ὅταν θά ἔρθει σέ αὐτούς τό Ἅγιο Πνεῦμα καί, ἔτσι, θά γίνουν μάρτυρες δικοί Του, θά καταθέσουν δηλαδή τήν καλή τους μαρτυρία γιά τόν Χριστό καί τήν ἀλήθειά Του, στήν Ἱερουσαλήμ, σέ ὅλη τήν Ἰουδαία καί τήν Σαμάρεια καί ὥς τά πέρατα τῆς γῆς (Πράξ. 1,8). Ἔτσι καί κάθε ἀληθινά πιστός μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖο «ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας», γίνεται μάρτυρας, προφήτης, ἀπόστολος, ἁλιέας, κήρυκας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀναλόγως τοῦ μέτρου τῆς πίστεως καί τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως. Ἀρκεῖ ἡ ζωή του, ἡ σκέψη, ὁ ἀγώνας του νά χαρακτηρίζονται ἀπό βαθειά, χριστιανική ταπεινοφροσύνη, πραότητα, διάκριση καί ἀγάπη θυσιαστική, γιά νά μπορεῖ κι αὐτός νά ψελλίζει ἐν Κυρίῳ· «Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί» (Α΄ Κορ. 3,9).

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ