ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Απόστολος: Ρωμ. β΄ 10-16

Ευαγγέλιο: Ματθ. δ΄ 18-23

14 Ιουνίου 2026

«Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί». Το κάλεσμα Του Κυρίου δεχτήκαμε την ημέρα της βαπτίσεώς μας. Εκείνη την ημέρα ενδυθήκαμε τον Χριστόν, και υποσχεθήκαμε να ακολουθούμε στην ζωή μας το Άγιο θέλημά Του. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, οι Απόστολοι αποδεχόμενοι το κάλεσμά Του «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». Από εκείνη την στιγμή, η ζωή τους προσανατολίστηκε στο θέλημα του Θεού.

Ο Απόστολος Παύλος μας λέει «καὶ οὓς ἐκάλεσε, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν, οὓς δὲ ἐδικαίωσε, τούτους καὶ ἐδόξασε». Αυτούς που Ο Κύριος εκάλεσε, και με προθυμία αποδέχθηκαν την κλήση Του, θα τους αξιώσει να απολαύσουν την αιώνια δόξα. Λαμβάνοντας δηλαδή το πολυπόθητο εισιτήριο για την Βασιλεία των Ουρανών. Εμείς τώρα, οι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, που θεωρητικά δεχθήκαμε την ημέρα της βαπτίσεώς μας την κλήση Του Θεού, θα τύχομεν μίας τέτοιας μεγάλης τιμής και δόξας!

Έχουμε όμως ποτέ διερωτηθεί, τι σημαίνει για έναν Ορθόδοξο Χριστιανό ότι αποδέχεται την κλήση του Θεού! Αρκεί δηλαδή, μόνον το γεγονός ότι έχει βαπτιστεί; Εμείς οι άνθρωποι, πολλές φορές με το στόμα μας, υποσχόμαστε με ευκολία μεγάλα και σημαντικά πράγματα. Παρόλα αυτά, στο τέλος της ημέρα, βλέπουμε ότι ο βίος και τα έργα μας άλλα μαρτυρούν. Κινδυνεύοντας έτσι να ακούσουμε «ὁ λαὸς οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσί με, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ·» Ότι δηλαδή μόνον με το στόμα, θεωρητικά τιμάμε και αγαπάμε τον Θεό. Η καρδία μας ωστόσο ανήκει κάπου αλλού, είναι συνδεδεμένη με τον κόσμο τούτο.

Ο άνθρωπος που πραγματικά δέχθηκε την κλήση του Θεού, παραδίδεται ολοκληρωτικά στον Θεό. Στην καρδιά του Ο Χριστός βασιλεύει! Γι’ αυτό και βιώνει μιαν εσωτερική ειρήνη και πληρότητα, ανεξαρτήτως των προβλημάτων που μπορεί να έχει στη ζωή του. Άλλωστε και οι Άγιοί μας, στον επίγειο βίο τους, πέρασαν μεγάλες δυσκολίες και φουρτούνες, και πολλοί από αυτούς μέχρι και μαρτυρικό θάνατο. Παρόλα αυτά, στην καρδία τους επικρατούσε η ειρήνη, αφού βίωναν την χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Εμείς τώρα, όντας βαπτισμένοι Χριστιανοί, εάν στην ψυχή μας επικρατεί η θλίψη, ο φόβος, η ταραχή, η ανασφάλεια, αυτό θα πρέπει κάπως να μας προβληματίσει. Αποτελεί σήμα κινδύνου, ότι η ψυχή μας ασθενεί. 

Αρκεί μόνον να αναλογιστούμε τι θα κάναμε εάν παρατηρούσαμε κάτι ανησυχητικό για το σώμα μας. Δεν θα τρέχαμε αμέσως στους καλύτερους γιατρούς προκειμένου να εξακριβώσουμε τι είναι το πρόβλημα, και στην συνέχεια εάν είναι δυνατόν να το λύσουμε. Πόσον μάλλον θα πρέπει να το κάνουμε αυτό για την ψυχή μας.

Ο προφήτης Ελισσαίος, όταν αξιώθηκε να λάβει το προφητικό χάρισμα, επιστρέφοντας, έπρεπε να περάσει από τον Ιορδάνη ποταμό. Τότε θυμήθηκε, αυτό που έκανε ο προηγούμενος προφήτης, ο Ηλίας για να περάσουν. Έτσι χτύπησε τα νερά με την μηλωτή και επικαλούμενος τον όνομα του Θεού, ανάμενε ότι τα νερά θα ανοίξουν για να περάσει. Παρόλα αυτά το νερό «οὐ διηρέθη», δεν άνοιξαν. Τότε ο προφήτης, διερωτήθηκε έντονα μέσα του και είπε «ποῦ ἐστίν ὁ Θεὸς ᾿Ηλιοὺ Ἀπφώ;». Τι συμβαίνει, και ο Θεός δεν με άκουσε!

Έτσι και εμείς, εάν ποτέ δεν βιώσαμε την χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν νιώσαμε ποτέ αυτή την πληρότητα και την ειρήνη στην καρδιά μας, θα πρέπει έντονα να προβληματιστούμε. Θα πρέπει να διερωτηθούμε, τι συμβαίνει και ο Θεός μας στερεί όλα αυτά. Μήπως ομοιάζουμε και εμείς με εκείνο τον υιό που αναφέρεται στην Αγία Γραφή, που ενώ αρχικά φάνηκε ότι με προθυμία άκουσε τον πατέρα του, στο τέλος «οὐκ ἀπῆλθε», δεν επήγε να κάνει αυτό που υποσχέθηκε;

Δεν είναι λίγοι από εμάς, που ενώ αρχικά υποσχεθήκαμε να ακολουθούμε το θέλημα του Θεού, κάποια στιγμή στην ζωή μας, μπορεί να χάσαμε τον προσανατολισμό μας. Ο Κύριος όμως, ακόμη και έτσι δεν μας εγκαταλείπει. Αρκεί μόνον να φέρουμε στο μυαλό μας την παραβολή του καλού ποιμένος. Όταν δηλαδή, το ένα πρόβατο χάθηκε! Τι έκανε ο καλός ποιμένας; «Πορεύεται ἐπὶ τὸ ἀπολωλὸς ἕως οὗ εὕρῃ αὐτό». Το ψάχνει έως ότου το βρει, δεν το εγκαταλείπει. Έτσι και για εμάς Ο Κύριος, θα χρησιμοποιήσει όλα τα δυνατά μέσα, προκειμένου να μας φέρει ξανά πίσω στην αλήθεια.

Παρόλα αυτά, δεν θέλει να μας εξαναγκάσει να επιστρέψουμε. Μας έδωσε τέτοια ελευθερία, που μπορούμε είτε θεληματικά να είμαστε κοντά Του, είτε να τον απορρίψουμε. Οι άνθρωποι ωστόσο, πολλές φορές ζητάνε σημεία, προκειμένου να πεισθούν και να επιστρέψουν. Λίγο όμως να το αναλογιστούμε, γρήγορα θα αντιληφθούμε ότι κάτι τέτοιο θα παραβίαζε την ελευθερία μας. Θα ήταν σαν να μας εξανάγκαζε ο Θεός να επιστρέψουμε χωρίς να έχουμε άλλην επιλογή. Ο Κύριος θέλει ελεύθερα να τον επιλέξουμε και ελεύθερα να τον αγαπήσουμε. Συνειδητά και όχι εξαναγκαστικά!

Ο Κύριος καθημερινά μας καλεί, με διάφορους και ποικίλους τρόπους.

Μας λέει «ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω·». Μας καλεί, γιατί μας αγαπάει πραγματικά και «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι». Θέλει τα πλάσματά Του να έχουν κοινωνία μαζί Του. Άλλωστε ποιος πατέρας δεν θα ήθελε να έχει κοινωνία με τα παιδιά του. Το πόμολο όμως της ψυχής μας ανοίγει από μέσα. 

Από εμάς, αναμένει να του ανοίξουμε, γιατί τον θέλουμε και τον ποθούμε στην ζωή μας.

Ανοίγοντας την θύρα της ψυχής μας, Ο Κύριος μας λέγει «εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ.» Θα έχουμε δηλαδή την μεγάλη ευλογία της προγεύσεως της Ουράνιας Βασιλείας. Τότε ο άνθρωπος θα αξιωθεί της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, που είναι το ανώτερο μπορεί να βίωση σε αυτό τον κόσμο. Αμήν!

Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Λαζάρου

ΠΗΓΗ