ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (21-06-2026)

ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

«Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως, εἰρήνην ἔχωμεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Ὁ θεῖος ᾿Απόστολος Παῦλος, μέσα ἀπό τό θεόπνευστο ἀνάγνωσμα τῆς πρός Ρωμαίους Ἐπιστολῆς πού ἀκούσαμε σήμερα, μᾶς ἀνοίγει τήν πύλη τῆς ἀληθινῆς ἐν Χριστῷ δικαιώσεως, δηλαδή τῆς σωτηρίας. Μᾶς καλεῖ νά κατανοήσουμε πώς ἡ Πίστη εἶναι μία ζωντανή πραγματικότητα πού μεταμορφώνει ἐκ βάθρων τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Καί τό πρῶτο μεγάλο δῶρο αὐτῆς τῆς Πίστεως εἶναι ἡ εἰρήνη.

Ποιά εἶναι ὅμως αὐτή ἡ εἰρήνη γιά τήν ὁποία μιλάει ὁ οὐρανοβάμων Παῦλος; Ἄς προσέξουμε, ἀδελφοί μου, γιά νά μήν παρεξηγήσουμε τόν θεῖο λόγο. Ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τό «εἰρήνην ἔχωμεν» σημαίνει: «μηκέτι ἁμαρτάνωμεν»! Σημαίνει «νά μήν ἁμαρτάνουμε ποτέ πιά, οὔτε νά ἐπιστρέφουμε πρός τά προηγούμενα, γιατί αὐτό σημαίνει ὅτι ἔχουμε πόλεμο μέ τόν Θεό». Νά μήν ἐπιστρέφουμε στήν ἁμαρτία, διότι ἡ ἐμμονή στήν ἁμαρτία δέν εἶναι εἰρήνη, ἀλλά πόλεμος ἀνοιχτός ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Κι ἄν ἀναρωτηθεῖ κανείς: «Εἶναι δυνατόν νά μήν ἁμαρτάνω;», ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς ἀπαντᾶ μέ παρήγορο θάρρος: «ἐάν, ἐνῶ ἤμασταν ὑπεύθυνοι γιά τόσα πολλά ἁμαρτήματα, ἀπαλλαγήκαμε ἀπό ὅλα διά τοῦ Χριστοῦ, πολύ περισσότερο τώρα, στήν κατάσταση πού βρισκόμαστε, θά μπορέσουμε νά παραμείνουμε διά μέσου ἐκείνου»· διότι δέν εἶναι τό ἴδιο τό νά ἀποκτήσεις μία εἰρήνη πού δέν ὑπῆρχε, μέ τό νά διαφυλάξεις αὐτήν πού σοῦ ἔχει ἤδη δοθεῖ, καθότι ἡ ἀπόκτηση εἶναι πιό δύσκολο πράγμα ἀπό τή φύλαξη. Ἀλλά, παρ' ὅλα αὐτά, τό δυσκολώτερο ἔγινε εὔκολο καί πραγματώθηκε.

Αὐτή ἡ εἰρήνη καί ἡ ἕνωσή μας μέ τόν Θεό δέν ἔγιναν αὐτόματα. Χρειάστηκε ὁ Μεσίτης. Καί ὁ Μεσίτης μας εἶναι ὁ σαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀχώριστος Υἱός τοῦ Πατρός. Κατά τή θεία του φύση εἶναι πάντοτε ἑνωμένος μέ τόν Πατέρα, ἀλλά κατά τήν ἀνθρωπότητα ἑνώθηκε μέ ἐμᾶς. Γίνεται, λοιπόν, ὁ ἴδιος ἡ γέφυρα, ὥστε ὅσοι εἶναι ἑνωμένοι μέ ἐκεῖνον, τόν Χριστό, νά τούς προσφέρει στόν Θεό Πατέρα. Ἐκεῖ πού ὑπῆρχε τό χάσμα τῆς ἁμαρτίας καί ὁ χωρισμός, ὁ Χριστός ἔγινε ἡ αἰτία τῆς συμφιλίωσης καί ἕνωσής μας μέ τήν πηγή τῆς ζωῆς.

Αὐτή ἡ θεία εἰρήνη μέ τόν Θεό χαρίζεται σ’ ὅλους τούς βαπτισμένους ὀρθοδόξως Χριστιανούς, καθότι τό ἅγιο Βάπτισμα εἶναι ἡ μετοχή στόν Σταυρό καί στόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, διά τῶν ὁποίων ἐπῆλθε καί ἐπετεύχθη ἡ εἰρήνη. Σκεφθεῖτε, ἀγαπητοί μου, τό μέγεθος αὐτῆς τῆς ἀγάπης: «Ἕνας ἄνθρωπος μόλις καί μετά βίας θά δεχόταν νά πεθάνει ἀκόμα καί γιά χάρη ἑνός ἐνάρετου». Ὁ Χριστός ὅμως χύνοντας τό αἷμα του ἐπάνω στόν Σταυρό, δέν πέθανε γιά δικαίους, ἀλλά γιά χάρη ἁμαρτωλῶν καί ἐχθρῶν!

Δυστυχῶς, ἐμεῖς ἁμαρτάνοντες διαρκῶς φαινόμαστε ἀχάριστοι πρός τόν Χριστό καί φαίνεται ὅτι συμφιλίωσε μέ τόν Πατέρα σκαιούς καί ἀχάριστους, ἀρνούμενοι τήν εἰρήνη μέ τόν Θεό καί ἐπιστρέφοντες στήν προβαπτισματική μας κατάσταση, δηλαδή τήν ἔχθρα μέ ἐκεῖνον. Ἡ μετάνοια, ἡ ἄσκηση, ἡ ἐγρήγορση εἶναι ἐκεῖνα πού θά μᾶς καθαρίσουν καί, χάριτι Θεοῦ, θά ὁδηγηθοῦμε στόν θεῖο φωτισμό. «Ἐάν ἐνῶ βρισκόμασταν μακριά τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός μᾶς ἔφερε κοντά, πολύ περισσότερο θά μᾶς κρατήσει, ἄν πλησιάσουμε κοντά του» (Άγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος).

«Ἐν ἡσυχίᾳ καί γαλήνῃ τοῦ βίου δέξασθε τήν δωρεάν τοῦ Χριστοῦ» (Άγ. Γρηγόριος Νύσσης). Ἀμήν.

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος

ΠΗΓΗ