ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 21η Ἰουνίου 2026

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου.

(Μτθ. 6, 22 – 33).

«μή μεριμνᾶτε» (Μτθ. 6, 25).

Στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ἀκοῦμε μία σειρά ἀπό διδασκαλίες τοῦ Ἰησοῦ, πού μᾶς βοηθοῦν στήν ἐσωτερική γαλήνη καί στήν ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ τῆς ζωῆς μας, πού εἶναι ἡ σωτηρία. Μᾶς καλεῖ ὁ Χριστός νά προσέχουμε τίς παραστάσεις πού ἀποθηκεύουμε στό μυαλό μας. Μᾶς προκαλεῖ νά ξεκαθαρίσουμε ἄν θά περπατήσουμε μέ τόν Θεό στή ζωή ἤ μέ τόν σατανά. Μᾶς προτρέπει νά μή ζητᾶμε τίποτε ἄλλο σέ τοῦτο τόν κόσμο παρά μόνον τή δικαιοσύνη καί τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἕνα, ὅμως, πολύ σημαντικό σύνθημα τῆς σημερινῆς περικοπῆς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Ἰησοῦ πού μᾶς λέγει: «μή μεριμνᾶτε».

Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ζοῦσε στή μακαριότητα τῆς Ἐδέμ, ἦταν ἀμέριμνος. Μέσα του δέν ἔκανε κανέναν ὑπολογισμό γιά τίς ἀνάγκες του, διότι βίωνε τήν ἄπειρη καί φιλάνθρωπη φροντίδα τοῦ Πλάστη του. Ὅταν ἐξορίστηκε σέ τούτη τή γῆ, σ' αὐτή τήν κοιλάδα τῶν ἀναστεναγμῶν καί τῶν δακρύων, ἀνάμεσα στά ἄλλα πού ἔχασε, ἀπώλεσε καί τήν ἀμεριμνησία του. Ὁ Κύριος τόν εἶχε προειδοποιήσει ὅτι, ἄν δέν ἔκανε ὑπακοή στίς προδιαγραφές μέ τίς ὁποίες δημιουργήθηκε, μέ ἱδρώτα θά κέρδιζε τό ψωμί του καί μέ πόνο θά γεννοῦσε τά παιδιά του. Οἱ πρωτόπλαστοι ἐγκλωβίστηκαν στήν ἀμετανοησία τους καί ἀπέλαβαν τή μέριμνα ὡς ἕναν ἀπό τούς πικρούς καρπούς τῆς ἀνυπακοῆς τους. Ἡ μέριμνα εἶναι ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα ἐπιτεύγματα τοῦ διαβόλου ἐνάντια στούς ἀνθρώπους. Ἡ μέριμνα παρουσιάζεται μέ τρόπο πλάγιο καί μυστικό ὡς φυσική ἀνάγκη, ὡς προνοητικότητα, ὡς σωστός σχεδιασμός, ὡς φιλότιμη διαχείριση τῆς καθημερινότητας. Ἡ μέριμνα γιά τά γήινα καί τά πρόσκαιρα χύνεται μέσα στήν ψυχή σάν ἕνα ἀθῶο καί ἀθόρυβο δηλητήριο, τό ὁποῖο ἡ ψυχή τό προσλαμβάνει ἀνυποψίαστη γιά τά ὀλέθρια ἀποτελέσματά του.

Ἔτσι ἡ μέριμνα γιά τά βιοτικά ἐγκαθίσταται μέσα στόν νοῦ καί στήν καρδιά. Σιγά σιγά σκοτίζει τόν νοῦ, τοῦ ἀλλάζει τίς προτεραιότητες καί τόν τυφλώνει. Στή συνέχεια πληγώνει τήν ψυχή μέ τό ἄγχος καί τήν ἀνησυχία. Τήν κατακομματιάζει, τή σκορπάει δεξιά καί ἀριστερά μέ σκέψεις, μέ ἀγωνίες, μέ ἐπιθυμίες, μέ ἀπογοητεύσεις καί μέ ὄνειρα ἀπατηλά. Ἡ μέριμνα ἐξορίζει ἀπό τήν ἀνθρώπινη ψυχή τόν Θεό. Πλάθει σχέδια χωρίς Ἐκεῖνον. Ἐμπνέει τόν ἀνθρώπινο ἐγωισμό μέ τήν αὐταπάτη ὅτι μπορεῖ ὅλα νά τά καταφέρει μόνος του. Ἡ μέριμνα γίνεται μέγαιρα καί τύραννος γιά τόν ἄνθρωπο. Τόν καταπιέζει τόσο ὅσο νά τόν διαλύσει. Τίποτε δέν εἶναι πιό ἐπίπονο γιά τόν ἐξόριστο τοῦ Παραδείσου ἄνθρωπο ἀπό τή μέριμνα πού ἔχει γιά τά θέματα τῆς παρούσας ζωῆς.

Ὑπάρχει διέξοδος καί λύση στό μεγάλο πρόβλημα τῆς μέριμνας; Ὑπάρχει! Εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεανθρώπου: «μή μεριμνᾶτε». Ἀκούγεται παράλογο καί ἀνεδαφικό τό «μή μεριμνᾶτε» σ’ ἕναν κόσμο πού στηρίζεται στόν ὑπολογισμό τῶν πάντων. Γιά τή λογική τοῦ κόσμου ὄντως εἶναι παράλογο. Γιά τή σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅμως, εἶναι διέξοδος καί λύτρωση. Πῶς νά μή μεριμνᾶμε, ὅταν τίποτε δέν χαρίζεται καί ὅλα κερδίζονται; Πῶς νά μή μεριμνᾶμε μέ τόσα προβλήματα πού πρέπει νά λύνουμε καθημερινά; Μποροῦμε, βεβαίως, νά μή μεριμνᾶμε, ἐάν πρῶτον, καταμετροῦμε τίς ἄπειρες παροχές τοῦ Θεοῦ, τά ἀμέτρητα δῶρα Του καί Τόν εὐχαριστοῦμε διαρκῶς καί μέ εἰλικρίνεια γιά ὅλ’ αὐτά. Μήν πιστέψουμε οὔτε γιά μιά στιγμή πώς ὅ,τι εἴμαστε καί ὅ,τι ἔχουμε εἶναι δικό μας κατόρθωμα. Τά πάντα εἶναι δῶρα τοῦ Πατέρα μας.

Εἶναι τόσα πολλά τά δῶρα τοῦ Θεοῦ, πού δέν φτάνει ἡ ζωή μας νά τά ἀπαριθμήσουμε καί νά Τόν εὐχαριστήσουμε γι’ αὐτά. Αὐτή ἡ σκέψη μᾶς βοηθάει νά καταλάβουμε ὅτι ὁ Πατέρας Θεός δέν θά σταματήσει νά μᾶς χαρίζει τά δῶρα Του ποτέ. Ἐφόσον ἐμεῖς προσανατολιστοῦμε στή δική Του ἀγάπη καί παρουσία, ὅλα τά ὑπόλοιπα θά μᾶς τά χαρίζει ἀπό μόνος Του. Ἐκεῖνος ξέρει πιό πολύ ἀπό ὅ,τι ἐμεῖς τί μᾶς χρειάζεται καί θέλει νά μᾶς τό χαρίζει, πρίν τό ζητήσουμε.

Δεύτερον, θά ἐφαρμόσουμε τό «μή μεριμνᾶτε», ἐφόσον ἀξιολογοῦμε σωστά τά πράγματα αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἡ μέριμνα γεννιέται μέσα μας, ἐάν θεωροῦμε σημαντικά αὐτά πού στήν πραγματικότητα εἶναι ἀσήμαντα. Βασανιζόμαστε ἀπό μέριμνες, ὅταν νομίζουμε πώς ἡ ὑγεία τοῦ σώματος, ἡ οἰκονομική ἄνεση, ἡ ἐπιστημονική κατάρτιση, ἡ κοινωνική καταξίωση, οἱ ἀπολαύσεις τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων καί ἀναγκῶν εἶναι πράγματα σημαντικά καί σπουδαῖα. Ὅσο περισσότερο μεριμνᾶμε γιά νά τά κατακτήσουμε, τόσο πιό εὔκολα τά χάνουμε καί καταθλιβόμαστε. Ἀπό τή στιγμή πού θά ἀξιολογήσουμε σωστά τά δεδομένα αὐτῆς τῆς ζωῆς καί αὐτοῦ τοῦ κόσμου, θά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τή μέριμνα καί τήν ἀγωνία γιά τήν κατάκτησή τους.

Ἀπό τή στιγμή πού θά νιώσουμε τή βαρύτητα τῆς αἰωνιότητας πού μᾶς περιμένει, θά ξεχάσουμε τά βαρίδια τῆς γῆς, γιά νά φορέσουμε τά φτερά τοῦ οὐρανοῦ. Βλέποντας τά ἀγαθά τῆς αἰωνιότητας, θά ξεχάσουμε τήν ἁμαρτωλή μέριμνα γιά τά παρόντα. Θά κατακτήσουμε τήν εὐλογημένη καί χαρούμενη μέριμνα γιά τόν Θεό. Αὐτή εἶναι μία μέριμνα πού δέν κουράζει, ἀλλά γεννάει μέσα στήν ψυχή τή χαρά, τήν ἐλπίδα καί τήν κάθε εἴδους πνευματική καί ἀνώτερη ἱκανοποίηση.

Τρίτον, τό «μή μεριμνᾶτε» θά τό κατακτήσουμε, ἐφόσον μάθουμε νά προσευχόμαστε. Δέν ὑπάρχει πιό ἔξυπνη μέθοδος, γιά νά λύνουμε ὅλα τά προβλήματα, ἀπό τό νά τά ἀναθέτουμε στόν Θεό. Ἀντί νά μεριμνᾶμε καί νά παλεύουμε νά βροῦμε ἐμεῖς λύσεις, ἄς ἀναθέσουμε στόν Πανοικτίρμονα Θεό νά λύνει Ἐκεῖνος ὅ,τι μᾶς προβληματίζει. Ἔτσι ἡ προσευχή γίνεται τό ἀποδοτικότερο ἐργαλεῖο, μέ τό ὁποῖο θά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό κάθε ψυχοφθόρο μέριμνα. Ἡ ἀνάθεση στόν Θεό δέν εἶναι εὐθυνοφοβία οὔτε τεμπελιά. Εἶναι εὐλογημένη καί καρποφόρα συνεργασία. Θά δουλέψουμε γιά τά θέματα τῆς ζωῆς, ἀλλά δέν θά λυγίσουμε κάτω ἀπό τόν φόβο τῆς ἔκβασης.

Ἐμεῖς θά δουλέψουμε, ἀλλά μαζί μας θά δουλέψει καί ὁ Κύριος, ἐφόσον Τόν βάλουμε στήν ἐξίσωση. Ἔτσι ἡ ἐργασία μας θά εἶναι καλλίκαρπη, διότι ὁ Θεός δέν θά ἐπιτρέψει νά στεναχωρεθοῦμε καί νά ἀπογοητευτοῦμε περισσότερο ἀπ’ ὅσο ἀντέχουμε. Ἐμεῖς βάζουμε τή δουλειά. Ἐκεῖνος βάζει τό ἀποτέλεσμα, ἀρκεῖ νά εἴμαστε κοντά Του μέ τήν προσευχή καί μέ τήν εὐχαριστιακή καί δοξολογική διάθεση τῆς ψυχῆς μας.

«Μή μεριμνᾶτε» μᾶς λέγει σήμερα ὁ Χριστός. Ἄς Τόν ἀκούσουμε. Μήν ἀφήσουμε καμία ρήτρα, κανένα χρονοδιάγραμμα, καμία ἐφήμερη ἀνάγκη, καμία ἐφάμαρτη ἐπιθυμία νά δηλητηριάσουν τήν ψυχή μας μέ τό δηλητήριο τῆς μέριμνας. Μέ εὐγνωμοσύνη γιά τά δῶρα τοῦ Θεοῦ, μέ σωστή ἀξιολόγηση τῆς καθημερινότητάς μας, μέ τήν παντοδύναμη προσευχή θά κάνουμε ἀποτοξίνωση ἀπό τίς κοσμικές μέριμνες. Χωρίς ἄγχος καί ἀγωνία, ἄς προσκολληθοῦμε στόν Χριστό. Ἐκεῖνος θά μᾶς χαρίσει τά πάντα, τά πρόσκαιρα καί τά αἰώνια, διότι στόν Ἰησοῦ Χριστό ἀνήκει ἡ σοφία, ἡ δύναμη, ἡ δόξα καί ἡ ἀγάπη ὅλων τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ