ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. η΄ 5-13)  (Ρωμ. στ΄ 18-23)

Πίστεως αναβάσεις

«Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον»

Βαθύτατα και ουσιαστικά μηνύματα πνευματικής ζωής απορρέουν μέσα από τη συγκλονιστική συζήτηση του Χριστού με τον εκατόνταρχο. Στη βαθύτερη διάστασή τους καλείται ο σύγχρονος άνθρωπος να εντρυφήσει με προσοχή, προκειμένου να αναδειχθεί σε ύπαρξη με αληθινό πνευματικό περιεχόμενο. Ειδικότερα, κρίνεται ως υποδειγματική και αξιομίμητη η συναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η συγκινητική ομολογία του Ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου». Βέβαια, αυτή ακριβώς η ταπεινή συναίσθηση δεν είναι καθόλου άσχετη με την κραταιά πίστη που εκδηλώνει στη συνέχεια, όταν λέει με βαθύ νόημα στον Κύριο: «Πες μόνο ένα λόγο και θα γίνει καλά ο δούλος μου».

Φαίνεται ξεκάθαρα, αδελφοί μου, ότι το ταπεινό φρόνημα ήταν ο πραγματικός οδηγός ζωής για τον εκατόνταρχο. Αυτό μάλιστα παρά την υψηλή κοινωνική και στρατιωτική θέση που απολάμβανε. Αυτό, λοιπόν, το άδολο φρόνημα κατέστησε ικανό τον εκατόνταρχο να διακρίνει τη θεότητα του Κυρίου και να επιτρέψει στον εαυτό του να εισέλθει λυτρωτικά στο χώρο της σώζουσας θαυματουργίας του.

Από μια άλλη θέαση των πραγμάτων, φανερώνεται εντονότατο το άνοιγμα του μηνύματος της σωτηρίας προς όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, σε όποιο γεωγραφικό χώρο κι αν αυτοί βρίσκονται, όποια κοινωνική θέση κι αν κατέχουν, όποιοι κι αν είναι. Αναδεικνύεται ανάγλυφα σ’ αυτή την προοπτική η παγκόσμια οικουμενικότητα της εν Χριστώ ελπίδας και ζωής. Το γεγονός ότι ο εκατόνταρχος δεν ήταν Ιουδαίος, καθόλου δεν στάθηκε εμπόδιο στο ν’ ανοίξει διάπλατα τις διόδους της καρδιάς του, ώστε να φιλοξενήσει σ’ ένα μυστικό κατάλυμά της τον Σωτήρα Χριστό.

Ο εκατόνταρχος, σύμφωνα με την ιερή ευαγγελική διήγηση, ομολογεί τη σταθερή πίστη του στον Χριστό πριν ακόμα ο Κύριος θεραπεύσει το άρρωστο παιδί του. Το γεγονός αυτό έδωσε την αφορμή στον Κύριο να επαινέσει δημοσίως την πίστη του και να την προβάλει ως αιώνιο υπόδειγμα για όλους μας: «Σας διαβεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δεν βρήκα. Και σας λέω πως θα έλθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της Βασιλείας των Ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της Βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι…».

Ο μεγάλος πειρασμός

Είναι θλιβερή και οδυνηρή η διαπίστωση ότι πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι προσπαθούμε εγωιστικά να θεωρούμε τον εαυτό μας μεγάλο και ανώτερο από τους άλλους. Διακατεχόμαστε δυστυχώς από έπαρση, υπερηφάνεια και εγωισμό. Ζούμε σε παρατεταμένες φάσεις πνευματικών ψευδαισθήσεων και σ’ αυτές τις αρρωστημένες συχνότητες απορρίπτουμε ως κατώτερους τους γύρω μας. Πρόκειται για μια νοσηρή νοοτροπία που χαρακτήριζε έντονα την περίπτωση των Γραμματέων και των Φαρισαίων. Την εκδήλωναν μάλιστα απροκάλυπτα και αδίστακτα, κάθε φορά που έβλεπαν τον Χριστό να θεραπεύει, να συνομιλεί με θεωρούμενους αμαρτωλούς και να προσεγγίζει αλλοεθνείς. Η άγνοια του γεγονότος ότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να καλέσει όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους εις σωτηρία – ανεξαρτήτως εθνικότητας, κοινωνικής τάξης και άλλων διακρίσεων που τόσο πολύ λειτουργούν διαχωριστικά και διασπαστικά στην κοινωνία των προσώπων που επαγγέλλεται η Εκκλησία – είναι κάτι το φοβερό. Δεν πρέπει να διαλανθάνει της προσοχής μας ότι ο ιουδαϊκός λαός είναι ο πρώτος που δεν πίστεψε στο μυστήριο της καθολικότητας της σωτηρίας, την οποία χαρίζει η Θεανθρώπινη παρουσία του Κυρίου. Ο Χριστός, όταν οι Ιουδαίοι του αντέτειναν με αλαζονεία ότι είναι απόγονοι του Αβραάμ, απάντησε με νόημα: «Γνωρίζω ότι είσαστε απόγονοι του Αβραάμ κι όμως γυρεύετε να με σκοτώσετε» (Ιω. 8,37).

Η πρόσληψη των εθνών

Η πίστη που προκάλεσε τον δίκαιο θαυμασμό του Χριστού δεν ήταν βέβαια εκείνη που εκδήλωσε κάποιος από τους στενούς μαθητές του, ούτε καν κάποιου ομόδοξου συμπατριώτη του Ιουδαίου, αλλά η πίστη ενός ειδωλολάτρη, ενός Ρωμαίου αξιωματικού. Ο Χριστός ανοίγεται με αγάπη στα έθνη και αποστέλλει προς αυτά τους μαθητές του για να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας, να τα βαπτίσουν στο όνομα της Τριαδικής Θεότητας και να θεραπεύσουν κάθε ασθένεια του λαού του Θεού. Γι’ αυτό, άλλωστε, η Εκκλησία επιτελεί διαχρονικά το ιεραποστολικό της έργο σε λαούς που βρίσκονται «εν γη ερήμω, εν δίψει καύματος, εν γη ανύδρω», προκειμένου όλα τα έθνη να παραδοθούν εμπιστευτικά στα χέρια του Χριστού.

Η καθολικότητα, ως πλήρης αποδοχή των πάντων εν Χριστώ, αποτελεί για εμάς τους Χριστιανούς τη μεγαλειώδη διάσταση της οικουμενικότητας. Μέσα στην Εκκλησία οι πιστοί αισθάνονται πνευματικά ότι κατέχουν τα πάντα. Είναι ταυτόχρονα εκείνοι που αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτε δικό τους, διότι ουσιαστικά η καθολικότητα εκφράζεται ως το μοίρασμα αυτού του πνευματικού πολιτισμού και με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό συνιστά μια ισχυρή και ασάλευτη βάση του ταπεινού φρονήματος, αλλά και της λεπτότητας και της τρυφερότητας της χριστιανικής καρδιάς. Η Εκκλησία, που γνωρίζει καλά ότι κατέχει τα πάντα ως δωρεάν προσφορά της αγάπης του Χριστού, αναγνωρίζει ταυτόχρονα τον εαυτό της ως τον απόλυτα φτωχό διακονητή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη ζωή και στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Η προέκταση του μυστηρίου του Χριστού στη ζωή της Εκκλησίας συνεπάγεται όχι μόνο την οργανική πρόσληψη των εθνών στην πραγματικότητά της με απόλυτο σεβασμό και αποδοχή της πολιτιστικής τους ταυτότητας, αλλά και την υπέρβασή τους στη λειτουργία του ενιαίου εκκλησιαστικού σώματος της οικουμένης. Η αλήθεια αυτή καθιστά την Εκκλησία ικανή να συμβάλλει ουσιαστικά στην πνευματική θωράκιση του κόσμου και στη λειτουργική πληρότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ο οποίος σήμερα εμφανίζεται φοβερά χρεοκοπημένος και αποπροσανατολισμένος. Στις δύσκολες και υλιστικές εποχές που ζούμε, η δυνατότητα γνήσιας διακονίας στη βάση της προσφοράς και της θυσιαστικής αγάπης, αποτελεί ένα ανεκπλήρωτο αλλά επιτακτικό ζητούμενο.

Αγαπητοί αδελφοί, μηνύματα βαθιάς ταπείνωσης, ακλόνητης πίστης, ειλικρινούς αποδοχής, ελπίδας και αγάπης, μεταγγίζει σήμερα στις διψασμένες καρδιές μας η ευαγγελική περικοπή. Ας ανοίξουμε, λοιπόν, σ’ αυτές τις θείες δωρεές κάποιες χαραμάδες ύπαρξης, για να καρποφορήσει μέσα μας ο σπόρος των μηνυμάτων αυτών και ν’ αποδώσει εύχυμους πνευματικούς καρπούς. Η πνευματική ερημία της σημερινής εποχής και ο αλλοτριωμένος τρόπος ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, τούς έχει απόλυτη και άμεση ανάγκη. Ειδικότερα, η αγία ταπείνωση και η ζωντανή πίστη, όπως μάς διδάσκει το φωτεινό παράδειγμα του Ρωμαίου εκατόνταρχου, ας εμφιλοχωρήσουν και στις δικές μας υπάρξεις, προκειμένου να καταξιωθούν να ακούσουν από τον Κύριο εκείνο τον γλυκύτατο έπαινο: «Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον». Αμήν.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

ΠΗΓΗ