ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 28η Ἰουνίου 2026

Κυριακή Δ΄ Ματθαίου.

(Μτθ. 8, 5 – 13).

«πολλοί ἀπό ἀνατολῶν καί δυσμῶν ἥξουσιν καί ἀνακλιθήσονται μετά Ἀβραάμ καί Ἰσαάκ καί Ἰακώβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Μτθ. 8, 11).

Κατά τή σημερινή Κυριακή στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα βλέπουμε τόν Κύριο νά πηγαίνει στήν ἀγαπημένη Του Καπερναούμ. Ἐκεῖ τρέχει κοντά Του ἕνας ἑκατόνταρχος, γιά νά παρακαλέσει τόν Ἰησοῦ νά θεραπεύσει τόν ἄρρωστο ὑπηρέτη του. Ὁ Χριστός ἐκδηλώνει τήν πρόθεσή Του νά πάει στό σπίτι τοῦ ἀξιωματικοῦ καί νά κάνει τό θαῦμα. Ὁ ἑκατόνταρχος, ὅμως, Τόν ἀποτρέπει, παρουσιάζοντας τόν ἑαυτό του ὡς ἀνάξιο νά δεχθεῖ στό σπίτι του τόν Θεάνθρωπο. Ὁ Κύριος θαύμασε τήν πίστη, τήν ἀρετή, τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση τοῦ ἑκατόνταρχου καί θεράπευσε τόν ἄρρωστο παραγιό ἀπό μακριά. Τό συμπέρασμα πού ἔβγαλε ὁ Χριστός ἀπό αὐτό τό περιστατικό μᾶς ἀφορᾶ ὅλους: «πολλοί ἀπό ἀνατολῶν καί δυσμῶν ἥξουσιν καί ἀνακλιθήσονται μετά Ἀβραάμ καί Ἰσαάκ καί Ἰακώβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».

Ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου ἔρχεται σέ ἐπαφή μέ ἕναν ἄνθρωπο κοσμικό. Κοινωνεῖ μ᾿ ἕνα πρόσωπο πού δέν ἔχει τίς προϋποθέσεις τῆς ἀληθινῆς πίστης. Εἶναι εἰδωλολάτρης, εἶναι ξένος, εἶναι ἀξιωματικός τοῦ στρατοῦ κατοχῆς, δηλαδή εἶναι ἐχθρός. Ὅμως, αὐτός ὁ ἄνθρωπος, πού δέν γνωρίζει τόν ἀληθινό Θεό, ἔχει μία καρδιά θεϊκή. Μπορεῖ ἡ ζωή του νά ἐξελίχτηκε μακριά ἀπό τήν ἀληθινή πίστη, ἀλλά μέσα του λάμπει ἡ οὐσία αὐτῆς τῆς πίστης, πού εἶναι ἡ ἀγάπη. Ἔχει τέτοια ποιότητα στήν ἀγάπη, πού θά τή ζήλευαν ἀκόμη καί οἱ μεγαλύτεροι ἅγιοι. Ἡ ἀγάπη του μάλιστα συνδυάζεται μέ τήν ταπείνωση. Θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἀνάξιο νά δεχθεῖ στό σπίτι του τόν Ἰησοῦ. Ἄν καί ἀξιωματοῦχος τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, πού ἦταν ὁ ἰσχυρότερος στρατός τῆς γῆς ἐκείνη τήν ἐποχή, τοποθετεῖ τόν ἑαυτό του κατώτερα ἀπό τόν Ἑβραῖο συνομιλητή του. Στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου δέν βλέπει ἕναν ὑποτελή οὔτε ἕναν ἄσημο ὑπήκοο τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Βλέπει ἕνα παντοδύναμο πρόσωπο, πού τό ἐμπιστεύεται καί ἀδίστακτα ὑποκλίνεται μπροστά του. Ἀναγνωρίζει στόν Ἰησοῦ μιά θεϊκή ἐξουσία καί δύναμη κατά ἀναλογία μέ τήν κοσμική ἐξουσία πού διαθέτει ὁ ἴδιος. Ἔτσι, μέσα στόν χῶρο τοῦ σκότους καί τῆς ἄγνοιας, ἡ προσωπικότητα τοῦ ἑκατόνταρχου γίνεται ἕνα φωτεινό πρότυπο, ἕνας ὁδοδείκτης πρός τήν ἀλήθεια.

Ὁ Χριστός δέν βλέπει μόνον στόν ἑκατόνταρχο αὐτή τήν ἀνώτερη πνευματική ποιότητα. Γνωρίζει ὅτι ὑπάρχουν πολλοί ἄνθρωποι πού ἀξίζουν νά εἶναι παιδιά τοῦ Θεοῦ, παρότι δέν γνωρίζουν τόν Θεό. Ὑπάρχουν πολλοί ἄνθρωποι πού ἀξίζει νά ἀπολαύσουν τήν κοινωνία μέ τόν Θεό μέσα στή Βασιλεία Του, ὄχι ἐπειδή ἔμαθαν γιά τόν Θεό ἀλλά ἐπειδή ἤδη Τόν κυοφοροῦν μέσα τους μέ τήν ἀρετή καί τήν ἀγάπη. Ὅταν λέγει ὁ Ἰησοῦς ὅτι: «πολλοί ἀπό ἀνατολῶν καί δυσμῶν ἥξουσιν καί ἀνακλιθήσονται... ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν», ἐννοεῖ ὅτι αὐτή ἡ Βασιλεία δέν προορίζεται γιά μία μεμονωμένη ὁμάδα ἀνθρώπων. Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, δηλαδή ἡ ἀδιάκοπη κοινωνία μέ τόν Θεό, προορίζεται γιά ὅσους ἔχουν τόν Θεό στή συνείδησή τους, γιά ὅσους ὁ Θεός εἶναι ὁ πρῶτος καί μεγαλύτερος πόθος τους καί γιά ὅσους ἀνοίγονται ἀγαπητικά πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους χωρίς διακρίσεις καί ὅρια.

Σύμφωνα μέ τήν κοινή λογική στήν ἀπέραντη ἀπόλαυση τῆς κοινωνίας μέ τόν Θεό ἀξίζει νά εἰσέλθουν μόνον οἱ πιστοί Του. Ὅπως, ὅμως, ἀποδεικνύεται ἀπό τά πράγματα στό διάβα τοῦ χρόνου, οὔτε ὅλοι οἱ πιστοί τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς ἄξιζαν μία τέτοια ἀπόλαυση οὔτε ὅλοι οἱ πιστοί τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀξίζουν νά εἰσέλθουν σ’ αὐτή τή χαρά καί τήν τιμή τῆς θεοκοινωνίας. Ἡ προϋπόθεση γιά νά χαρεῖ κάποιος στήν αἰωνιότητα τήν ἀγκαλιά καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ ἐσωτερική του ποιότητα καί ὄχι ἡ ἐξωτερική του ἰδιότητα. Τό ὅτι κάποτε λάβαμε τό βάπτισμα καί ὀνομαζόμαστε χριστιανοί δέν μᾶς καθιστᾶ αὐτόματα καί μαγικά κληρονόμους τοῦ Θεοῦ. Τό ὅτι συχνάζουμε στόν Ναό, λαμβάνουμε μέρος στίς ἀκολουθίες καί στά μυστήρια καί κάνουμε τά λεγόμενα «θρησκευτικά μας καθήκοντα», δέν μᾶς καθιστᾶ ἄξιους τῆς ἕνωσής μας μέ τόν Κύριο. Τό ὅτι εἴμαστε μέλη μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας δέν σημαίνει ὅτι θά ἀξιωθοῦμε νά γίνουμε μέλη καί τῆς οὐράνιας οἰκογένειας. Ἡ ἀληθινή ἐπαφή μέ τόν Θεό δέν ἐπιτυγχάνεται ἀπό τά ἐξωτερικά γνωρίσματα καί τούς τίτλους.

Ἐάν θέλουμε νά συναντοῦμε τόν Κύριο ἀπό τώρα καί νά Τόν ἀπολαμβάνουμε στήν αἰωνιότητα, εἶναι ἀπαραίτητο πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα νά συναντήσουμε τόν διπλανό μας. Νά κοινωνήσουμε μέ τόν συνάνθρωπό μας, γιά νά μποροῦμε νά κοινωνήσουμε μέ τόν Θεό. Ὁ δρόμος γιά τόν Χριστό περνάει μέσα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου.

Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν θά γεμίσει ἀπό ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐθνῶν. Δέν ἀνήκει μόνον στούς Ἕλληνες ἤ μόνον στούς Ἑβραίους ἤ μόνον στούς Ὀρθόδοξους ἤ ἀκόμη καί μόνον στούς χριστιανούς. Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνήκει σέ κάθε ἄνθρωπο πού ἀγαπάει τόν συνάνθρωπο, σέ κάθε ἄνθρωπο πού ἔχει ταπείνωση καί δέν βασανίζεται ἀπό τήν ὑπεροψία ὅτι εἶναι τό κάτι ἄλλο. Ὁ Θεός θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά σωθοῦν. Δέν ἀποκλείει ὅσους δέν Τόν πλησίασαν μέ τή σωστή πίστη, δηλαδή μέ τή σωστή ἀντίληψη γιά Ἐκεῖνον. Διαβάζει μέσα στη συνείδησή τους, ἐάν ἔχουν τή σωστή πίστη μέ τήν ἔννοια τῆς ἀληθινῆς σχέσης καί ἐμπιστοσύνης.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού δέν ἔμαθαν πληροφορίες γιά τόν Χριστό, ἔχουν, ὅμως, μέσα τους τόν Χριστό μέ τήν ἐπιθυμία γιά τό θεῖο, μέ τή φιλοτιμία γιά τόν διπλανό, μέ τό μετρημένο καί ταπεινό φρόνημα γιά τόν ἑαυτό τους. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, πού τυπικά δέν ἀνήκουν σέ κάποια θρησκευτική κοινότητα, θά ἔλθουν «ἀπό ἀνατολῶν καί δυσμῶν... καί ἀνακλιθήσονται μετά Ἀβραάμ καί Ἰσαάκ καί Ἰακώβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν». Ἀπό τό πουθενά, ἀπό ἐκεῖ πού κανείς δέν τό περιμένει θά βρεθοῦν πιστοί πού τυπικά ἦταν ἄπιστοι, ἀλλά οὐσιαστικά εἶναι ἄξιοι νά γίνουν συνδαιτυμόνες τῶν ἁγίων καί τῶν δικαίων στό πανηγύρι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ἑκατόνταρχος τοῦ σημερινοῦ περιστατικοῦ μᾶς διδάσκει κάτι πολύ σημαντικό. Μήν ἔχουμε τήν ψευδαίσθηση ὅτι σωθήκαμε, μόνον καί μόνον ἐπειδή ἔχουμε κάποια ἐτικέτα. Ὁ Θεός δέν κοινωνεῖ μέ τούς ἀνθρώπους μέσῳ τῶν τίτλων πού φέρουν. Κοινωνεῖ μέ τούς ἀνθρώπους μέσ’ ἀπό τήν ἀγάπη πού διαθέτουν. Κοινωνεῖ μέ τούς ἀνθρώπους μέσα ἀπό τήν καθαρότητα τῶν προθέσεων καί τή στιλπνότητα τῆς ταπείνωσης. Μήν ἐπαναπαυτοῦμε στήν ἰδιότητά μας ὡς ὀρθοδόξων ἑλλήνων χριστιανῶν. Νά ἀγκαλιάσουμε τούς ἀνθρώπους μέ ἀγάπη, πέρα ἀπό κατηγορίες. Νά καλλιεργήσουμε μέσα μας τή μετριοφροσύνη καί τήν ταπείνωση. Τότε, νά προστρέχουμε στόν Χριστό μέ ἐλπίδα. Ὁ Κύριος τήν ἀρετή καί τήν ἀγάπη θά διαβάσει μέσα μας, γιά νά μᾶς εὐλογήσει. Αὐτή ἡ εὐλογία Του θά εἶναι ὁ Παράδεισός μας καί θά εἶναι ἕνα ἀνεκλάλητο βίωμα, πού ξεκινάει ἀπό τώρα καί θά ἐπεκτείνεται στήν αἰωνιότητα, στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ