ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ – 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

 Οκτώβριος 16th, 2017  imsk.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΣΤ΄  ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. η΄, 27-39)

Κάποτε στή Σαμάρεια, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μετά τόν μικρό διάλογο πού εἶχε ὁ Χριστός μέ τή γνωστή ἐκείνη γυναίκα, βγῆκαν τά πλήθη ἀπό τήν πόλη καί τόν παρακαλοῦσαν νά μείνει μαζί τους. «Ὡς οὔν ἦλθον πρός αὐτόν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτόν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς…».

Τώρα, μετά τή θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου στά Γάδαρα κι ὕστερα ἀπό τόν πνιγμό τῶν χοίρων, τό πλῆθος τόν παρακάλεσε νά φύγει. «Καί ἠρώτησαν αὐτόν ἅπαν τό πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο».

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 – ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

 (Λουκ. η΄ 26-39) (Γαλ. α΄ 11-19)

Η αυθεντική κοινωνία «Iματισμένον και σωφρονούντα»

Ο άνθρωπος ψάχνει μετά μανίας για να εξασφαλίσει την ελευθερία του, την οποία, πολύ σωστά θεωρεί ως πολύτιμο αγαθό. Δεν είναι όμως λίγες οι περιπτώσεις που δοκιμάζει στο βάθος μεγάλη απογοήτευση. Ο Χριστός είναι ο αληθινός ελευθερωτής του κόσμου. Ο δαιμονισμένος που παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή θεραπεύθηκε μόλις συνάντησε τον Κύριο. Τον είδαμε να μεταβάλλεται ριζικά και να γίνεται νέα ύπαρξη. Από γυμνός γίνεται «ιματισμένος» και από αλλοπρόσαλλος «σωφρονών». Ζούσε πριν σε μνήματα και σε έρημους τόπους, μετά όμως επικοινωνεί και μάλιστα με τον πιο αυθεντικό τρόπο με τους συνανθρώπους του. Η επιθετικότητα και η καταστροφική μανία που τον καταλάμβαναν μεταβάλλονται σε ορμή κοινωνικότητας και σχέσης με τους γύρω του.

Η κοινωνικότητα

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

Απόστολος: Γαλ. α΄ 11-19

Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 26-39

22 Οκτωβρίου 2017

«Τι εμοί και σοι, Ιησού υιέ του Θεού του υψίστου; Δέομαί σου, μη με βασανίσης» (Λουκ. η΄ 28).

Δυο κόσμοι, διαμετρικά αντίθετοι, συγκρούονται σήμερα μεταξύ τους. Ο ένας είναι ο κόσμος του Θεού, που είναι ο κόσμος της ελευθερίας και της αγάπης, και ο άλλος ο κόσμος του διαβόλου, ένας κόσμος δουλείας, κακίας, εξαθλίωσης και ολοκληρωτικής εξαφάνισης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Η σύγκρουση είναι πραγματική και όχι φαινομενική και είναι μικρογραφία μιας πραγματικότητας που συντελείται καθημερινά και στην οποία στο τέλος θα υπερισχύει η δύναμη του Θεού.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η Εν Χριστω Ελευθερια»

Στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ὁ Χριστὸς παρουσιάζεται ὡς ἐ-λευθερωτὴς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου, ποὺ κρατοῦν τὸν ἄνθρωπο αἰχμάλωτο καὶ τὸν δυναστεύουν. Σ’ αὐτὴ τὴν προσφορὰ ἐλευθερίας παρατηροῦμε δύο τρόπους ἀνταποκρίσεως τοῦ ἀνθρώπου: ἡ μία ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὸν δαιμονισμένο ποὺ θεραπεύθηκε, ἡ ἄλλη ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς στὴν ὁποία ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ πρῶτος, μετά τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Χριστό, μεταβάλλεται ριζικά. Ἀπὸ γυμνὸς γίνεται «ἱματισμένος καὶ σωφρονῶν», ἀπὸ ἀκοινώνητος βρίσκεται τώρα σὲ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς συνανθρώπους του, τοὺς ὁποίους σπεύδει νὰ συναντήσει γιὰ νὰ τοὺς διηγηθεῖ τὴ θαυμαστὴ θεραπεία του.

Κυριακή 22 Ὀκτωβρίου 2017 (ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ) (Λουκ. η’ 27-39)

«Καί ἠρώτησαν αὐτόν ἅπαν τό πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ΄ αὐτῶν».

Ἡ κατάσταση στή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν εἶχε γίνει πλέον ἀνυπόφορη. Κανείς δέν τολμοῦσε νά περάσει ἀπό τά μνήματα τῆς πόλεως, ὅπου ὁ δαιμονισμένος τῆς περιοχῆς τριγυρνοῦσε σάν ἄγριο θηρίο, κυριευμένος ἀπό τά πονηρά πνεύματα. Μέ δαιμονική δύναμη ἔσπαζε τίς χοντρές ἀλυσίδες μέ τίς ὁποῖες τόν ἔδεναν καί τρομοκρατοῦσε τόν κόσμο. Μόλις ὅμως ἦρθε στή χώρα τους ὁ Κύριος, ἐλευθέρωσε τόν δυστυχισμένο αὐτόν ἀπό τά δαιμόνια καί ἀπάλλαξε τούς Γαδαρηνούς ἀπό το φοβερό πρόβλημά τους. Ὅμως οἱ Γαδαρηνοί ἀντί νά τρέξουν στόν Κύριο καί νά τοῦ ἐκφράσουν τήν εὐγνωμοσύνη τους, διότι τούς ἀπάλλαξε ἀπό τή δαιμονική μάστιγα τῆς περιοχῆς τους, τόν παρεκάλεσαν νά φύγει ἀπό κοντά τους.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017  

ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ 

Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου αδελφοί, απευθυνόμενος στους Γαλάτες, αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά και ποια είναι η προέλευσή Του. «Ουκ έστι κατά άνθρωπον το ευαγγέλιον» και «ου προσανέθετο σαρκί και αίματι» για να το προσφέρει στους εθνικούς (Γαλ.1, 11 και 16). Παρότι, μάλιστα, έγινε ο Απόστολο των Εθνών, δύο αποστόλους γνώρισε αρχικά:

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λκ. 8, 26-39)

Ἂν καὶ οἱ ἐ­πι­βου­λὲς τῶν δαι­μό­νων κα­τὰ τῶν ἀν­θρώ­πων εἶ­ναι πολ­λές, ὅ­μως, ἡ βο­ή­θει­α τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι πολ­λα­πλά­σι­α τῆς κα­κό­τη­τάς τους καὶ τρό­πον τι­νά, ἀ­ναι­ρεῖ τὰ ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα τοῦ μί­σους τους.

Ὄν­τως, ἐ­ὰν ἀ­που­σί­α­ζε ἡ ἄ­νω­θεν βο­ή­θει­α, τὸ γέ­νος τῶν ἀν­θρώ­πων θὰ εἶ­χε ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ. Τὸ μῖ­σος τῶν δαι­μό­νων τα­λαι­πω­ρεῖ τοὺς ἀν­θρώ­πους ἤ­δη ἀ­πὸ τὸν και­ρὸ τοῦ Πα­ρα­δεί­σου. Ἀφ᾽ ὅ­του ὁ Σα­τα­νᾶς ἑ­κου­σί­ως καὶ ἐ­λεύ­θε­ρα ἀ­πο­στά­τη­σε ἀ­πὸ τὸν Θε­ό, δι­α­κα­τέ­χε­ται πρω­τί­στως ἀ­πὸ μῖ­σος γιὰ τὸν Δη­μι­ουρ­γό του. Ἐ­πει­δή, ὅ­μως, ἀ­δυ­να­τεῖ γιὰ μί­α κα­τὰ μέ­τω­πο πο­λε­μι­κὴ ἐ­ναν­τί­ον τοῦ Θε­οῦ, με­θο­δεύ­ει ἀλ­λι­ῶς τὸν ἀ­γῶνα του καὶ ἐ­πι­ζη­τεῖ τὸν ἀ­φα­νι­σμὸ τῆς κα­λῆς λί­αν δη­μι­ουρ­γί­ας εἴ­τε τῶν ἀν­θρώ­πων εἴ­τε τοῦ ὑ­πο­λοί­που κό­σμου.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017

   Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ο ευαγγελιστής Λουκάς μας αναφέρει τη θεραπεία ενός δαιμονισμένου ανθρώπου. Πολύ συχνά στα ιερά ευαγγέλια αναφέρονται θεραπείες δαιμονισμένων, γιατί έχουν βαθιά θεολογικά μηνύματα . Μέσω αυτών βλέπουμε το Χριστό ως λυτρωτή των ανθρώπων από τις δυνάμεις του διαβόλου που κρατούν τον άνθρωπο αιχμάλωτο όχι μόνο με την ασθένεια αλλά και με πολλούς άλλους τρόπους.

Καρποφορία τοῦ Θείου Λόγου

Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Ὀκτωβρίου 2017, Δ΄ Λουκᾶ, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Λουκ. η΄ 5-15)

«Ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ»

Τιμοῦμε σήμερα τοὺς ἁγίους 365 Πατέρες τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θεολόγησαν ὑπὲρ τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Συγχρόνως σήμερα ἀκοῦμε τὴν Παραβολὴ τοῦ σπορέως. Ὡστόσο στὴν Παραβολὴ δὲν καρποφόρησε παρὰ μόνο ἕνα μικρὸ μέρος τοῦ χωραφιοῦ, «ἡ γῆ ἡ ἀγαθή». Ἡ καρποφορία δὲν εἶναι κάτι αὐτονόητο. Ἂς δοῦμε λοιπὸν πῶς θὰ γίνουμε κι ἐμεῖς «γῆ ἀγαθὴ» ποὺ θὰ καρποφορεῖ· ποιὰ δηλαδὴ εἶναι τὰ βήματα ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ νὰ καρποφορήσει στὴ ζωή μας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

1. Ν᾿ ἀκοῦμε μὲ καλὴ διάθεση

Συνεργάτες στὴ σπορὰ τοῦ θείου λόγου

Ἀποστολικό Ἀνἀγνωσμα Κυριακῆς 15 Ὀκτωβρίου 2017, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15)

1. Λόγος θεϊκὸς

Ἡ σημερινὴ Κυριακή, ἡ ὁποία εἶναι ­ἀφιερωμένη στοὺς ἁγίους Πατέρες ποὺ συγκρότησαν τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὀνομάζεται καὶ «Κυριακή τοῦ Σπορέως» λόγῳ τῆς σχετικῆς Παραβολῆς ποὺ ἀναγινώσκεται στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὴ σπορὰ τοῦ θείου λόγου. 

Στὸ ἀντίστοιχο ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθύνεται στὸ μαθητή του Τίτο, καὶ τὸν βεβαιώνει ὅτι τὰ πνευματικὰ καὶ οὐράνια πράγματα ποὺ τοῦ εἶχε γράψει γιὰ τὴ δικαίωση καὶ τὴν κληρονομία τῆς αἰωνίου ζωῆς ἀποτελοῦν λόγο ἀξιόπιστο καὶ ἀληθινό: «Πιστὸς ὁ λόγος». Δὲν εἶναι λόγια ἐπιπόλαια καὶ σκέψεις φανταστικές. Εἶναι ἀλήθειες ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Λόγια θεόπνευστα ποὺ δὲν προέρχονται ἀπὸ τὴ γῆ ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Οὐρανό.

4η Κυριακή Λουκᾶ

(Λκ. 8, 5 – 15)

15 Ὀκτωβρίου 2017

«Καί ἕτερον ἔπεσεν ἐπί τήν γῆν τήν ἀγαθήν»

Ἡ ἀγαθή γῆ! Αὐτό εἶναι τό ζητούμενο τῶν λόγων τοῦ Κυρίου μας κατά τή σημερινή παραβολή, πού

ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο. Ἡ ἀγαθή γῆ! Αὐτό εἶναι τό ποθούμενο ὅλων μας. Εἶναι τό ἐφετόν τῆς καρδίας μας, ού θ’ ἀγωνιστοῦμε νά τό κάνουμε ἐφικτόν, διότι μόνον ὡς ἀγαθή γῆ μποροῦμε νά καρποφορήσουμε τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά πορευθοῦμε τό δύσβατο ἀλλά, ὄντως, μακάριο μονοπάτι τῆς σωτηρίας μας.

Ἀρχή τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔτους τοῦτες οἱ μέρες. Οἱ καρδιές μας χέρσο χωράφι, φρυγανισμένο, ὄχι τόσο ἀπό τήν κάψα τοῦ αἰσθητοῦ καλοκαιριοῦ ὅσο ἀπό τόν καύσωνα τόν πνευματικό. Ἀπό τόν καύσωνα τῆς ἀδιαφορίας, ἀπό τόν καύσωνα τῆς ἀμφιβολίας, ἀπό τόν καύσωνα τοῦ κάθε εἴδους βολέματος, ἀπό τόν καύσωνα τῶν πειρασμῶν, τῶν θλίψεων καί τῶν δοκιμασιῶν.

Ἡ ἀγαθὴ γῆ

«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν

αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ

οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν

ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ

συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν

ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ

ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.» (Λουκ., η΄, 5-8).

ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 – Γ΄ ΛΟΥΚΑ

 (Λουκ. η΄ 5-15) (Τίτ. γ΄ 8-15)

Πνευματική καρποφορία

«Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού»

Η διήγηση της παραβολής του Καλού Σπορέως ξεδιπλώνει μπροστά μας πολύ ζωντανές εικόνες από την αγροτική ζωή, με πολύ βαθειά μηνύματα και νοήματα που διαπερνούν όλο το είναι του ανθρώπου. Αποκαλύπτονται από το περιεχόμενό της σπουδαίες πνευματικές αλήθειες, απόλυτα συμβατές με τις υπαρξιακές αναζητήσεις του ανθρώπου, με πυξίδα την αλήθεια που οδηγεί στον Χριστό.

Κέντρο και καρδιά της παραβολής είναι το Πρόσωπο του Χριστού, με τους εξής άξονες:

α. Ο Θεός είναι ο γεωργός και εμείς το χωράφι του.

β. Ο Χριστός είναι ο καλός Σπόρέας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ

Απόστολος:Τιτ. γ΄ 8-15

Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 5-15

15 Οκτωβρίου 2017

Στο σημερινό Ευαγγέλιο ακούσαμε τον Χριστό να διδάσκει το πλήθος μέσω μας

παραβολής. Ένας σπορέας σπέρνει το χωράφι του. Υπάρχει σπόρος που πέφτει στον

δρόμο, σπόρος που πέφτει σε πετρώδες έδαφος, σπόρος που πέφτει μέσα στα αγκάθια

και σπόρος που πέφτει σε γη καλή. Ένα σημαντικό μέρος της σποράς μοιάζει να

πηγαίνει χαμένο και μόνο ένα μέρος της οδηγεί σε καρποφορία. Η διδασκαλία του

Χριστού εγείρει απορίες στους μαθητές: τι σημαίνει αυτή η παραβολή και γιατί ο

Χριστός επιλέγει να μιλά στο πλήθος με αυτόν τον παράδοξο και αινιγματικό τρόπο; Ο

Χριστός θα απαντήσει στους μαθητές ότι σε αυτούς φανέρωσε τα μυστήρια του Θεού,

στο πλήθος όμως θα μιλά με παραβολές «ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη

συνιώσιν». Ώστε να κοιτάζουν αλλά να μη βλέπουν και να ακούνε αλλά να μην

καταλαβαίνουν.

Κυριακή 15 Ὀκτωβρίου 2017 (Δ’ ΛΟΥΚΑ) (Λουκ. η’ 5-15)

«Ὁ σπόρος ἐστίν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ».

Ἡ σημερινή Παραβολή μᾶς περιγράφει ἕνα γεωργό πού πῆγε στό χωράφι του νά σπείρει. Καθώς ἔσπερνε, ἕνα μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε κοντά στό δρόμο τοῦ χωραφιοῦ, ἄλλο σέ πετρώδη γῆ, ἄλλο σέ ἔδαφος πού ἦταν γεμᾶτο ἀπό σπόρους ἀγκαθιῶν. Τέλος τό τέταρτο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε μέσα στήν εὔφορη γῆ, κι ὅταν φύτρωσε, ἔκανε καρπό ἑκατό φορές περισσότερο ἀπό τό σπόρο. Καί ὁ θεῖος Διδάσκαλος ἐξηγώντας τή βαθύτερη σημασία τῆς Παραβολῆς εἶπε ὅτι «ὁ σπόρος ἐστίν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ», τόν ὁποῖο ὁ θεῖος Γεωργός σπέρνει στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων καί παράγει μέ δύναμη ἀκατανίκητη «καρπόν ἑκατονταπλασίονα». Ἄς δοῦμε λοιπόν γιατί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει τόσο μεγάλη δύναμη καί πῶς ἐνεργεῖ στίς ψυχές μας.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ»

Εἶναι φθινόπωρο, ἔχουν πέσει οἱ βροχές καί οἱ γεωργοί ἐτοιμάζουν τήν γῆ γιά τήν σπορά. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καθόρισαν αὐτή τήν περίοδο νά ἀναγιγνώσκεται στούς Ἱερούς Ναούς ἡ παραβολή τοῦ σπορέως, ὅπου γίνεται λόγος  γιά ἕνα σποριά πού τό ἔργο του δέν ἀπέδωσε παντοῦ τόν ἴδιο καρπό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ – 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

(Λκ. η΄ 5-15)

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἀναφέρεται στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέα. Συγχρόνως σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (787) ποὺ ἀντιμετώπισαν Συνοδικὰ καὶ μὲ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας.

Ἐμεῖς ὅμως τώρα ἂς ἀκούσουμε τὸ Εὐαγγέλιο στὴ δική μας ἁπλὴ γλώσσα:

Εἶπε ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν παραβολή: «Βγῆκε ὁ σπορέας γιὰ νὰ σπείρει τὸ σπόρο του. Καθὼς ἔσπερνε, μερικοὶ σπόροι ἔπεσαν στὸ δρόμο, ὅπου καταπατήθηκαν καὶ τοὺς ἔφαγαν τὰ πουλιά. Ἄλλοι ἔπεσαν στὶς πέτρες καί, ὅταν φύτρωσαν, ξεράθηκαν, γιατί δὲν εἶχε ὑγρασία. Ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν ἀνάμεσα σὲ ἀγκάθια καί, ὅταν αὐτοὶ φύτρωσαν μαζί τους, τοὺς ἔπνιξαν. Ἄλλοι ὅμως ἔπεσαν στὸ γόνιμο ἔδαφος κι ἔδωσαν καρπὸ ἑκατὸ φορὲς περισσότερο.

Κυριακή Α. Λουκά – το Ευαγγελικόν Ανάγνωσμα της Θ. Λ., ομιλία του Νικηφόρου Θεοτόκη, η τήρησις των θείων εντολών είναι χορηγός και των επιγείων αγαθών.

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.
Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον Κεφ. Ε. 1 – 11

Επιμέλεια κειμένου, Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη.

Ομιλία Νικηφόρου Θεοτόκη, Αρχιεπισκόπου Αστραχάν και Σταυρουπόλεως, περί του ότι η τήρησις των θείων εντολών είναι χορηγός και των επιγείων αγαθών.

Δύο προστάγματα του Θεού ακούει ο Πέτρος και οι άλλοι μαθηταί του Χριστού που ήσαν μαζί του. «Χαλάσατε (ρίψετε δηλαδή) τα δίκτυα υμών εις άγραν», και, «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Οι μαθηταί, υπακούοντας προθύμως, στο μεν πρώτον είχαν επιτυχίαν, έπιασαν δηλαδή αναρίθμητον πλήθος ιχθύων, υπακούοντας δε ευθύς και στο δεύτερον, έγιναν σύνθρονοι του Ιησού Χριστού. Τούτο αποδεικνύει επαρκώς, ότι όσοι υποτάσσονται στα θεία προστάγματα, όχι μόνον κληρονομούν την αιώνιαν βασιλείαν, αλλά γίνονται ευτυχείς και σε αυτήν την πρόσκαιρον ζωήν. Επειδή όμως ορισμένοι, στοχαζόμενοι ότι το ανθρώπινον γένος, από την αμαρτίαν του προπάτορος, εξωρίσθη σ’ αυτήν την γη για να πάσχει πάντοτε και να τιμωρείται, νομίζουν ότι όλοι οι νόμοι και τα προστάγματα του Θεού δεν αποβλέπουν καθόλου στην ειρηνικήν και ευτυχή κατάσταση του ανθρώπου στον κόσμον αυτόν, αλλά αφορούν ειδικώς και μόνον στην ψυχικήν σωτηρία μας, γι’ αυτό είναι ωφέλιμο να λαλήσωμε σήμερα κατά της πεπλανημένης αυτής γνώμης, και να δείξωμε ότι αυτή εναντιώνεται όχι μόνον στην διδασκαλία των θείων Γραφών και στα ιστορούμενα και βλεπόμενα παραδείγματα, αλλά και σε αυτόν τον ορθόν λόγον.

Μπροστὰ στὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Σεπτεμβρίου 2017, Α΄ Λουκᾶ (Λουκ. ε΄ 1-11)

«Ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε»

Ἀπὸ σήμερα, τελευταία Κυριακὴ τοῦ Σεπτεμβρίου, μέχρι σχεδὸν τὰ Χριστούγεννα ἀναγινώσκονται στὴν ἐκκλησία περικοπὲς ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο. Σήμερα ἀκούσαμε τὴ θαυμαστὴ ἁλιεία καὶ τὴν κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν, ποὺ ἦ­ταν ψαράδες. Μὲ τὶς ὁδηγίες τοῦ Κυρίου ἔπιασαν ἀνέλπιστα – μέρα μεσημέρι! – πρω­τοφανὲς πλῆθος ψαριῶν. Τότε ὁ Πέτρος ἀντέδρασε μὲ τρόπο παράδοξο. Ἔ­πεσε στὰ γόνατα τοῦ Κυρίου καὶ Τοῦ εἶπε: «Ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰ­μι, Κύριε»· βγὲς ἀπὸ τὸ πλοῖο μου, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, Κύριε. Ἀ­προσδόκητη πράγματι στάση! Γι᾿ αὐτὸ ἀξίζει νὰ ἐπιμείνουμε καὶ νὰ δοῦμε τί σημαίνει αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Πέτρου καὶ πῶς μπορεῖ νὰ ἐφαρμοσθεῖ στὴ δική μας ζωή.

1. Βαθιὰ συναίσθηση ἁμαρτωλότητος

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α’ ΛΟΥΚΑ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΣΗ ΖΩΓΡΩΝ

Αναρωτιόμαστε, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί ο πολιτισμός μας να αγωνίζεται να ελκύσει στα δίχτυα του τους ανθρώπους όχι με την προοπτική να χτίσουν μεταξύ τους γνήσιες σχέσεις, αλλά για να αποδεχτούν τα προϊόντα που αυτός προσφέρει, μόνο και μόνο για να γίνουν καταναλωτές τους και να ενταχθούν στην κατηγορία των χρηστών ή των θαυμαστών τους. Κάποτε και οι άνθρωποι γίνονται προϊόντα. Αντικείμενα. Αρκεί να σκεφθεί κάποιος πόσοι εικονικά δολοφονούνται σε σειρές, ταινίες και ηλεκτρονικά παιχνίδια βίας. Πόσοι καταναλώνονται ηδονιστικά στην εικονική πραγματικότητα. Και σε πόσους ο πολιτισμός εγείρει την επιθυμία, αληθινά δαιμονικά, να χρησιμοποιούν τους άλλους, όχι ως πρόσωπα, αλλά ως σώματα προς απόλαυσιν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017 – Α΄ ΛΟΥΚΑ

 (Λουκ. ε΄1-11), (Β΄ Τιμ. γ΄10-15)

Κοντά στο μεγάλο Δάσκαλο

«αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ξεδιπλώνει μπροστά μας με ένα εκπληκτικό τρόπο το περιστατικό της κλήσης των πρώτων μαθητών του Κυρίου. Ο Λόγος του Θεού είναι εκείνος που πρώτος σπεύδει να απευθύνει την πιο ευλογημένη πρόσκληση. Καλεί όλους τους ανθρώπους από την ανυπαρξία στη ζωή. Γι’ αυτό και στην ευχαριστιακή σύναξη ακούμε την ομολογία: «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες». Ο άνθρωπος καλείται από τον Χριστό όχι απλά να διατηρήσει το «είναι», δηλαδή έτσι απλά να υπάρχει, αλλά να καταξιωθεί ενός μεγαλείου ανώτερου. Ν’ ατενίσει τις κορυφογραμμές του «εύ είναι», να φθάσει δηλαδή στη θέωση.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ

(Λκ. 5, 1-11)

Τὸ ση­με­ρι­νὸ εὐ­αγ­γε­λι­κὸ ἀ­νά­γνω­σμα ἀ­πο­τε­λεῖ συ­νέ­χει­α τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου τῆς πε­ρα­σμέ­νης Κυ­ρι­α­κῆς, στὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­κού­σα­με πὼς ὅ­ποιος θέ­λει νὰ ἀ­κο­λου­θή­σει τὸν Κύ­ρι­ο πρέ­πει νὰ ἀ­παρ­νη­θεῖ τὸν ἑ­αυ­τό του. Τὸ ση­με­ρι­νὸ μᾶς λέ­ει πὼς οἱ ψα­ρά­δες τῆς λί­μνης Γεν­νη­σα­ρὲτ ἀ­παρ­νή­θη­καν τὸν ἑ­αυ­τό τους, ἀ­κο­λού­θη­σαν τὸν Χρι­στὸ καὶ ἔ­γι­ναν μα­θη­τὲς καὶ ἀ­πό­στο­λοί του.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»

Κουρασμένοι ὁ Πέτρος, μαζί μέ τόν ἀδελφό του Ἀνδρέα, ἔραβαν τά δίχτυά τους στήν ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γεννησαρέτ. Ἡ προηγούμενη βραδιά, ἐκτός ἀπό ἐξαντλητική, ἦταν συνάμα καί ἀπογοητευτική- παρόλη τήν κοπιώδη προσπάθεια, οἱ ἔμπειροι ψαράδες δέν ἔπιασαν τίποτα. Κι ἐνῶ ἡ κούραση καί ἡ θλίψη ἦταν πρόδηλες, ἔρχεται ὁ γνωστός τους ἀπό τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο Διδάσκαλος καί ζητᾶ μιά χάρη. Ἦταν τόσος πολύς ὁ κόσμος πού τόν ἀκολουθοῦσε, ὥστε ὁ μόνος τρόπος νά καταφέρει νά τούς μιλήσει ἦταν νά καθίσουν ὅλοι στήν ἀμφιθεατρική πλαγιά τοῦ λόφου πού κατέληγε στή λίμνη καί Ἐκεῖνος μέσα ἀπό κάποιο πλοιάριο νά τούς ἀπευθύνει λόγους σέ μικρή ἀπόσταση ἀπό τήν ἀκτή. Κι ἄπ’ ὅλα τά πλοιάρια ὁ Διδάσκαλος διάλεξε αὐτό τοῦ Πέτρου.

Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017 (Α’ ΛΟΥΚΑ) (Λουκ. ε’ 1-11)

«Ἐπί τῷ ῥήματί σου χαλάσω τό δίκτυον».

 Ὁ λόγος αὐτός τοῦ ἀποστόλου Πέτρου στήν προσταγή τοῦ Κυρίου νά ρίξει τα δίχτυα στά δεξιά τοῦ πλοίου, μᾶς δίνει τήν ἀφορμή νά δοῦμε ὅτι ἡ ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀρετή δύσκολη ἀλλά ἀπαραίτητη, γιά νά ἔλθει ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας.

Τό περιστατικό τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος μᾶς μεταφέρει στη λίμνη τῆς Γεννησαρέτ. Οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου κουρασμένοι καί ἀπογοητευμένοι ἀπό μιά ὁλονύκτια προσπάθεια γιά ψάρεμα, τακτοποιοῦν τά δίχτυα τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15
Ευαγγέλιο: Λουκ. ε΄ 1-11
24 Σεπτεμβρίου 2017

Κανείς μας δεν θέλει να βρεθεί στην ανάγκη να νιώσει ευάλωτος, να
συνειδητοποιήσει πως δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο της ζωής του. Όμως ανεξάρτητα από το
τι θέλουμε και τι όχι, η ανάγκη και η ευπάθεια χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ζωή
συνολικά, κατά βάθος είναι η κοινή εμπειρία όλων μας. Υπάρχουν όμως και αυτοί που
αρνούνται να αποδεχτούν αυτή την αλήθεια.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ – 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

(Λκ. ε΄ 1-11)

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀδελφοί, ἔχει ὡς θέμα της τὴν κλήση τοῦ Πέτρου, τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωάννη, στὰ πρῶτα στάδια τῆς δημόσιας δράσης τοῦ Χριστοῦ στὴ Γαλιλαία. Τὰ πλήθη, ὁπουδήποτε μιλοῦσε ὁ Χριστός, στὶς συναγωγὲς ἢ στὸ ὕπαιθρο, συνωθοῦνταν γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουν. Σὲ μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐξόδους του, καὶ ἀκολουθούμενος ἀπὸ μεγάλο πλῆθος, βρέθηκε στὴ λίμνη Γεννησαρέτ.

 Μάταιοι κόποι!
«Ἐπιστάτα, δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες, οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τό δίκτυον».
 Κυριακή Α΄Λουκᾶ (Λουκ. ε΄  1-11)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἦτο δραματικὴ ἡ νύχτα ἐκείνη, ποὺ ἐπέρασν οἱ μετέπειτα μαθηταὶ καὶ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα. Δὲν ἦσαν πρωτόπειροι. Χρόνια τώρα τοὺς εἶχε χτυπήσει ἡ ἅλμη τῆς θαλάσσης.  Εἶχαν ζυμωθῆ πιὰ μὲ τὸ ψάρεμα.
Ὅλη, λοιπόν, τὴ νύχτα ἠγρύπνησαν, πάλεψαν. Ἀποτυχία!  Δὲν ἔπιασαν οὔτε ἕνα ψάρι. Ξημέρωσε πλέον.
 Κατάκοποι καὶ πικραμένοι εἶχαν βγάλει τὰ δίκτυα στὴν ἀκρογιαλιά καὶ τὰ ἔπλυναν. Ἔρχεται αἴφνης ὁ Χριστός. Τοὺς παρακαλεῖ νὰ τοῦ προσφέρουν γιὰ λίγο τὸ πλοιάριο.  Θέλει νὰ τὸ κάμῃ ἄμβωνα.
Ὁ κόσμος περιμένει μὲ δίψαν τὸ κήρυγμα.

 Ἁλιεία ψυχῶν
«Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν» (Λουκ. 5,10)
Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ (Λουκ. 5,1-11)

 † ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Οσοι, ἀγαπητοί μου, κατοικοῦμε στὴ γωνία αὐτὴ τῶν Βαλκανίων, ποὺ λούζεται ἀπὸ τὰ κύματα τῆς Μεσογείου, θὰ ἔχουμε δεῖ τὸ ὡραῖο θέαμα ποὺ παρουσιάζει ἡ ἁλιεία, τὸ ψάρεμα. Περιγραφὴ τῆς ἁλιείας ἔδωσε ὁ Ὅμηρος κι ἄλλοι ἀρχαῖοι ποιηταί.
 Ὅπως τότε ἔτσι καὶ σήμερα μικρὰ πλοῖα, οἱ τράτες, σχίζουν τὰ νερά, προχωροῦν στὸ βάθος, ῥίχνουν τὰ δίχτυα ἡμικυκλικά, καὶ με τὰ οἱ ψαρᾶδες κρατώντας τὶς δύο ἄκρες τῆς τράτας τὴ σέρνουν στὴν ἀκτή.

Ἡ ἀναγκαιότης τῆς διδαχῆς. Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ
«Καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους» (Λουκ. 5,3)
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Τὸ ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο. Τί λέει; Διηγεῖται ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα, τὰ ἄπειρα θαύματα ποὺ ἔκανε κάνει καὶ θὰ κάνῃ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Σὲ μιὰ λίμνη οἱ ψαρᾶδες ψάρεψαν τὴ μία φορὰ χωρὶς τὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἄλλη μαζὶ μὲ τὸ Χριστό, καὶ μὲ τὴν εὐλογία του τὰ ἀδειανὰ δίχτυα τους γέμισαν ψάρια.
Ἀλλὰ ἐγώ, ἀγαπητοί μου, δὲν θέλω σήμερα νὰ μιλήσω γιὰ τὸ θαῦμα· θέλω νὰ μιλήσω γιὰ κάτι ἄλλο ἀνώτερο. Τὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι πρῶτα ἔγινε αὐτὸ καὶ με τὰ ἔγινε τὸ θαῦμα.

Τὸ θεῖο προσκλητήριο Ἰωάννης Καραβιδόπουλος

Οἱ εὐαγγελικὲς περικοπὲς ποὺ ὅρισε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ διαβάζονται στὴ θεία Λειτουργία ἀπὸ τὰ τέλη Σεπτεμβρίου, καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὴ δεύτερη Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέχρι τὰ Χριστούγεννα, εἶναι παρμένες ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ. Ἡ πρώτη αὐτῆς τῆς σειρᾶς περιέχει τὴν κλήση τῶν πρώτων τεσσάρων μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ στὸ ἀποστολικὸ ἔργο, τοῦ Πέτρου, Ἀνδρέα, Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου.