“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή της Απόκρεω

Ἀληθὴς νηστεία ἡ τοῦ κακοῦ ἀλλοτρίωσις

Α'  Κορ. 8.8- 9.2

            Κυριακή της Απόκρεω σήμερα, και κατά το επικρατούν έθος είναι η τελευταία ήμερα κατά την οποία κρεωφαγούμε, καθώς σε μία εβδομάδα αρχίζει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η περικοπή από την πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου αναφέρεται μεν στο θέμα που είχε προκύψει την εποχή εκείνη, εάν δηλαδή επιτρέπεται οι χριστιανοί να τρώνε από τα ειδωλόθυτα, ωστόσο διατυπώνει δύο βασικές αρχές οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την νηστεία.

Κυριακή της Απόκρεω ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ· ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ; Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός

Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

Ματθαίου κε' 31-46.

ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ· ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ;

«ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»(Ματθ. κε' 40).

1. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότη­τα του Θεού- Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Οὔτε ὁ ἔλεος αὐτοῦ ἄκριτος, οὔτε ἡ κρίσης ἀνελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσε­ως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ' αυτό το Σύμ­βολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...».

Τῆς Μελλούσης Κρίσεως (Ματθ. 25, 31-46) Anthony Bloom

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Σήμερα, στὴν διαδικασία τῆς προετοιμασίας γιὰ τὴν Σαρακοστή, φθάσαμε στὸ τελευταῖο στάδιο: ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὴν κρίση. Ἂν δώσουμε προσοχὴ σ’ αὐτό, προετοιμαζόμαστε πνευματικὰ γιὰ τὴν ἑπόμενη ἑβδομάδα (ἡ πνευματική μας κατεύθυνση θάναι στὸ χέρι μας), γιατί τὴν ἑπόμενη ἑβδομάδα εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Συγχώρησης.

Κυριακή του Ασώτου: Η σκανδαλώδης ελευθερία του πατέρα

του Αρχιμανδρίτη Παύλου Παπαδόπουλου
Βρισκόμαστε αδελφοί μου ήδη στην δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου. Θα λέγαμε στην προπαρασκευαστική περίοδο πριν εισέλθουμε στην Μεγάλη και Αγία Τεσσαρακοστή.
Βλέπεται πόσο σοφά η Εκκλησία, μας εισάγει σιγά σιγά στους πνευματικούς αγώνες και όχι απότομα και σκληρά; Και το κάνει αυτό γιατί; Γιατί η Εκκλησία έχει μια βαθειά ψυχολογική γνώση της ανθρώπινης φύσης. Ξέροντας την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης και την τρομακτική “κοσμικότητα” της ζωής μας, αναγνωρίζει την αδυναμία μας να αλλάξουμε αυτόματα, να πάμε ξαφνικά από μια πνευματική ή διανοητική κατάσταση σε μια άλλη. Έτσι, αρκετά πριν αρχίσει η ουσιαστική προσπάθεια , η Εκκλησία προκαλεί τη προσοχή μας στη σοβαρότητα της Μ.Σαρακοστής και μας καλεί να σκεφθούμε τη σημασία της.

''Η ανταρσία''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Κυριακή δευτέρα του Τριωδίου. Στη γλώσσα της Εκκλησίας μας ονομάζεται Κυριακή του Ασώτου από τη σχετική ανάγνωση της παραβολής του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά.

Την ονόμασαν παραβολή των παραβολών και ευαγγέλιο των Ευαγγελίων.

Θα μπορούσε ίσως καλύτερα να έχει χαρακτηρισθεί ως η Κυριακή του φιλανθρώπου Πατρός, φανερώνοντας την άπειρη αγάπη του Θεού προς το ανθρώπινο γένος, που εκπροσωπείται από τους δύο υιούς.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἁμαρτωλὸ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου: Λουκ. ιε´ 11-32

«Ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτὸν»

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε τὴν Παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ. Ἀκούσαμε πῶς ἕνας ἐπαναστάτης γιὸς ἔφυγε ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ πατέρα του, δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ μετὰ ἀπὸ ἄσωτη ζωὴ ἐπέστρεψε μετανιωμένος. Καὶ βρῆκε τὴν πιὸ ζεστὴ ἀγκαλιὰ τοῦ κόσμου, ἕναν πατέρα ποὺ δὲν τὸν ἔδιωξε ὀργισμένος, ἀλλὰ τὸν ὑποδέχθηκε μὲ πολλὴ ἀγάπη, τόση ποὺ δὲν θὰ περίμενε κανείς. Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ λοιπὸν ἂς δοῦμε πόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἁμαρτωλό.

1. Σέβεται τὴν ἐλευθερία του

Δοῦλος ἢ ἐλεύθερος;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου: Α΄ Κορ. ς΄ 12-20

«Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος»

«Κάνε ὅ,τι θέλεις· ὅ,τι ἀγαπᾶ ἡ ­καρδιά σου!» «Ξέχνα τὰ ‘‘μὴ’’ καὶ τὰ ‘‘ὄχι’’ καὶ ζῆ­σε ἐλεύθερος!» Δελεαστικὰ ἀκούγον­ται αὐτὰ τὰ συνθήματα τοῦ κόσμου, ποὺ καλοῦν τὸν ἄνθρωπο νὰ ζήσει ἐλεύθερος ἀπὸ ἠθικὲς δεσμεύσεις καὶ περιορισμούς. Εἶναι ὅμως πραγματικὰ ἐλεύθερος ὅποιος κάνει ὅ,τι θέλει; 

Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἀπαντᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα: «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος», λέει. Δηλαδή, ὅλα ἔχω ἐξουσία νὰ τὰ κά­νω, δὲν συμφέρουν ὅμως ὅλα‧ ὅλα εἶναι στὴν ἐξουσία μου, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν θὰ ἐξουσιαστῶ καὶ δὲν θὰ γίνω δοῦλος σὲ τίποτε. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ’ ΛΟΥΚΑ ( ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ)

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΣΤΑΓΩΝ  ΚΑΙ  ΜΕΤΕΩΡΩΝ  

«Πάτερ, ἥμαρτον…»

Τρία πρόσωπα σκιαγραφοῦνται στήν παραβολή τοῦ Ἀσώτου υἱοῦ: ὁ Ἄσωτος υἱός, ὁ πρεσβύτερος υἱός ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζει ὅτι εἶναι ἄσωτος καί ὁ Πατέρας. Ὅλα ὅμως τά διαπερνᾶ ἡ μορφή τοῦ Πατέρα. Ἀπό μικρά μᾶς μάθανε νά λέμε τό «Πάτερ ἡμῶν». Τό ἀπαγγέλαμε ἀκόμα κι ἄν δέν καταλαβαίναμε πλήρως τήν ἔννοια τῶν λόγων. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς δίδαξε τήν μικρή αὐτή προσευχή. Ὁ Πατέρας εἶναι στά χείλη μας ἀπό τά μικράτα μας. Καί, νομίζω, εἶναι καί στήν καρδιά μας ἀφοῦ ἡ ἀντίληψή μας γιά τόν Θεό εἶναι αὐτή πού περιγράφει ὁ Ἰησοῦς στήν παραβολή: ὁ εὔσπλαχνος, συγχωρητικός Πατέρας. Γι αὐτό καί στήν προσευχή τῆς Ἐκκλησίας κυριαρχεῖ ἡ αἴτηση γιά σπλάχνα οἰκτιρμῶν.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ - Λουκ. 15, 11-32 (12/2/2017)

Η απεριόριστη αγάπη του Θεού

Έχει ειπωθεί, αγαπητοί μου αδερφοί, ότι αν για κάποιον ακατανόητο τρόπο εξαφανιζόταν από προσώπου Γης όλη η Αγία γραφή και σωζόταν η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, η λεγομένη του Ασώτου Υιού, τότε αυτή και μόνη θα ήταν ικανή να διατηρήσει την Εκκλησία εις τους αιώνες ζωντανή, ως την κιβωτό της σωτηρίας των ανθρώπων. Και αυτό, γιατί η περικοπή αυτή περιέχει όλα εκείνα τα πνευματικά στοιχεία, τα οποία σηματοδοτούν και συνιστούν την πνευματική ζωή, η οικείωση των όποιων είναι ικανή να μας χαρίσει τη σωτηρία στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017 – ΙΖ΄ ΛΟΥΚΑ

(ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ)

(Λουκ. ιε΄ 11-32) (Α Κορ. στ΄ 12-20)

Η δύναμη της μετάνοιας

“Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου και ερώ αυτώ, πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου”.

Η περιπέτεια του άσωτου υιού, ο οποίος όμως στο τέλος αποτόλμησε την μεγάλη ανάβαση μέσω της οποίας κατέκτησε τη σωτηρία, μάς δίνει τη δυνατότητα να αποκομίσουμε πνευματικά μηνύματα, ως οδοδείκτες μιας πορείας που μπορεί να μας ανεβάσει και εμάς στην αγκαλιά του Ουράνιου Πατέρα.

Η πτώση

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΣΩΤΟΥ

(Λκ. 15, 11-32)

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Κυρίου, ἡ τότε ἄρχουσα θρησκευτικὴ τάξη τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Γραμματέων θεωροῦσε ὅτι πλη­σί­ον, δηλαδὴ ἀγαπητοί, ἦ­ταν οἱ ὁ­μο­ε­θνεῖς, οἱ ὁ­μό­πι­στοι, οἱ συγ­γε­νεῖς καὶ οἱ φί­λοι, ἐ­νῶ μὴ πλη­σί­ον καὶ ἄ­ρα ἐ­χθροὶ ἦ­ταν οἱ ἀλ­λο­ε­θνεῖς καὶ οἱ ἀλ­λό­πι­στοι, οἱ Σα­μα­ρεῖ­τες, οἱ τε­λῶ­νες, οἱ εἰ­δω­λο­λά­τρες καὶ ὅ­λοι οἱ ἁ­μαρ­τω­λοί. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Φαρισαῖοι καὶ Γραμματεῖς ἀντιδροῦσαν, διαμαρτυρόμενοι ὅταν οἱ τε­λῶ­νες καὶ γενικὰ οἱ ἁ­μαρ­τω­λοὶ πλη­σί­α­ζαν τὸν Κύ­ρι­ο γιὰ νὰ ἀ­κού­σουν τὴ δι­δα­σκα­λί­α του: «καὶ δι­ε­γόγ­γυ­ζον οἱ Φα­ρι­σαῖ­οι καὶ οἱ γραμ­μα­τεῖς λέ­γον­τες ὅ­τι Οὗ­τος ἁ­μαρ­τω­λοὺς προσ­δέ­χε­ται καὶ συ­νε­σθί­ει αὐ­τοῖς».

Κήρυγμα Κυριακῆς 12.2.2017

Κυριακή τοῦ Ἀσώτου

ΕΙΣΑΙ  ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ;

Ἡ ἐλευθερία εἶναι τό πιό ἐντυπωσιακό σύνθημα τῆς ἐποχῆς μας. Κυρίως ἡ ἐλευθερία τῆς ζωῆς: νά κάνει κανείς ὅτι θέλει  ὅτι τοῦ ἀρέσει. Αὐτό τό σύνθημα ἐπηρεάζει σήμερα τήν ἀτομική καί κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων.

     Καί ὅμως ἐδῶ γίνεται κάποιο σοβαρό λάθος. Γίνεται σύγχυση ἀνάμεσα στίς ἔννοιες τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀσυδοσίας. Γιατί πραγματικά ἐλεύθερος δέν εἶναι ἐκεῖνος πού κάνει ὅ,τι θέλει, ἀλλά ἐκεῖνος πού κάνει ὅτι πρέπει καί ὅ,τι συμφέρει στή ζωή του.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΛΟΥΚΑ (ΑΣΩΤΟΥ)

Απόστολος: Α΄ Κορ. στ΄ 12-20

Ευαγγέλιο: Λουκ. ιε΄ 11-32

12 Φεβρουαρίου 2017

«Απεδήμησεν εις χώραν μακράν και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως» (Λουκ. ιε΄, 13)

Αποστομωτική απάντηση στους πονηρούς λογισμούς των γραμματέων και Φαρισαίων για τη συναναστροφή του με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς έδωσε ο Χριστός με την παραβολή του ασώτου. Όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς, όταν εκείνοι έβλεπαν τον Διδάσκαλο να δέχεται τους αμαρτωλούς, εγόγγυζαν λέγοντες, «Ούτος αμαρτωλούς προσδέχεται και συνεσθίει αυτοίς» (Λουκ. ιε΄ 2). Έτσι ο Ιησούς παρέδωσε την υψίστης σημασίας παραβολή και περιέγραψε την κατάσταση της αμαρτίας τον κανόνα της μετάνοιας και της ευσπλαχνίας του Θεού το μέγεθος. Δεν παρέλειψε δε στο πρόσωπο του πρεσβυτέρου υιού να στηλιτεύσει και τη δική τους σκληροκαρδία και υποκρισία.

“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή του Ασώτου

(Λουκ. 15, 11-32)

Από την περασμένη Κυριακή έχουμε εισέλθει στην κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, και η αγία μας Εκκλησία τις τρεις Κυριακές που προηγούνται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μας προετοιμάζει προβάλλοντας τις τρεις μεγάλες αρετές που συνιστούν την πνευματική μας ζωή. Την περασμένη Κυριακή, μέσα από την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, είδαμε τη σημασία της ταπεινώσεως. Σήμερα, με την παραβολή του Ασώτου υιού, τονίζεται η σημασία της μετανοίας, ενώ την ερχόμενη Κυριακή θα μας υπομνήσει το μεγαλείο της αγάπης και της φιλανθρωπίας.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

( Α΄Κορ. στ΄12-20 )

Ἀδελφοί μου,

δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι οἱ χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τήν ἐσφαλμένην ἀντίληψιν, ὅτι ὁ χριστιανισμός ἀδιαφορεῖ γιά τό σῶμα καί ἐνδιαφέρεται μόνον γιά τήν ψυχήν. Καί, ἔχοντας αὐτήν τήν ἀντίληψιν, παραμελοῦν τό σῶμα τους, δέν θέλουν νά συμβουλευθοῦν γιατρόν, ὅταν ἀρρωστήσουν, καί, ἄν δεχθοῦν, δέν θέλουν νά ἀκολουθήσουν τήν θεραπευτικήν ἀγωγήν πού θά δώσῃ ὁ γιατρός, ἤ τούς ἀκοῦμε νά λένε: «ἄς πεθάνω, νά ἡσυχάσω». Τί ἔχομε νά ποῦμε σ’ ὅλ’αὐτά; Ὅσον ἀφορᾶ τό τελευταῖο, θά τονίσωμεν αὐτό πού διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ὅτι τήν ζωήν τήν δίνει ὁ Θεός, ὁ Χορηγός τῆς ζωῆς, καί τήν ἀφαιρεῖ ὅποτε θελήσει Ἐκεῖνος, ὡς ὁ ἐξουσιαστής τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου. Ἑπομένως, εἶναι ἁμαρτία νά ζητοῦμε νά γίνῃ ὄχι τό θέλημά Του, ἀλλά τό θέλημά μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ – 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

(Λκ. ιε΄ 11-32)

Τήν περίφημη καί γνωστή σέ ὅλους μας παραβολή τοῦ Χριστοῦ γιά τόν ἄσωτο γιό, πού μετά ἀπό πολλές περιπλανήσεις ἐπιστρέφει μετανιωμένος στό πατρικό σπίτι, ὅπου τόν περιμένει ἕνας πατέρας πού τόν ἀγκαλιάζει μέ στοργή καί ἕνας μεγαλύτερος ἀδελφός πού στενοχωριέται μέ τήν ὑποδοχή του, ἀκούσαμε στό σημερινό ἱερό εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»

Ὅλα τά εἶχε στό πατρικό του σπίτι ὁ νέος τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Καί ἄνεση καί πλούτη καί στοργή πολλή. Κι ὅμως ὅλα τοῦ φαίνονταν στενά καί μονότονα κι ἡ πατρική ἀγάπη σκλαβιά. Γι’ αὐτό τελικά ἀπαίτησε ἀπερίφραστα τό μερίδιο τῆς κληρονομιᾶς. «Πατέρα, δός μου ὅτι ἀπ’ τήν περιουσία σου μοῦ ἀναλογεῖ. Κι’ ὑστέρα ἀπό λίγες μέρες μάζεψε τά πάντα καί ταξίδεψε σέ χώρα μακρινή. Ἐκεῖ σπατάλησε τήν περιουσία του ζώντας ἄσωτα, σπάταλα».

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου (ΑΣΩΤΟΥ) (Λουκ. ιε΄ 11-32)

Στή συγκινητικότατη παραβολή τοῦ Ἀσώτου ὁ Κύριος μᾶς παρουσιάζει ἕνα οἰκογενειακό δράμα. Στήν εὐτυχισμένη οἰκογένεια μέ τά δύο παιδιά ξαφνικά ξέσπασε ἡ καταιγίδα. Ὁ μικρότερος γιός ζήτησε ἐπιτακτικά νά πάρει τό μερίδιο τῆς περιουσίας πού θά κληρονομοῦσε μετά τό θάνατο τοῦ πατέρα του. Κι ὅταν ὁ πατέρας μέ ἕνα ἀπεριόριστο σεβασμό στήν ἐλευθερία τοῦ παιδιοῦ του ὑποχώρησε καί τοῦ παραχώρησε αὐτά πού θρασύτατα ζήτησε, ὁ ἐπαναστάτης ἐγκατέλειψε τό σπίτι καί ἔφυγε σέ τόπο μακρινό. Ἐκεῖ σπατάλησε τήν περιουσία του «ζῶν ἀσώτως», ὅπως ὑπογραμμίζει το ἱερό Εὐαγγέλιο.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ἀπό τήν προηγούμενη Κυριακή εἰσήλθαμε στό Τριώδιο. Μιά περίοδο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς πού μᾶς προετοιμάζει καί μᾶς εἰσάγει στήν μεγάλη γιορτή τῆς χριστιανοσύνης, αὐτῆς τοῦ Πάσχα.

Τήν Κυριακή αὐτή, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐπέλεξαν τήν περικοπή πού ὀνομάζεται «Παραβολή τοῦ Ἀσώτου», ἀπό τό Εὐαγγέλιο πού ἔγραψε ὁ Λουκᾶς (βλέπε στήν ἰστοσελίδα μας, στό θέμα «ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα τῆς Κυριακῆς»).

Ζητεῖται ταπείνωση

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Κυριακῆς 5 Φεβρουαρίου: Λουκ. ιη΄ 10-14

«Ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται»

Μὲ τὴ σημερινὴ Κυριακή, τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου, εἰσερχόμαστε στὸ Τριώδιο, περίοδο προετοιμασίας γιὰ τὸ Πάσχα. Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα εἴδαμε ἕναν πολὺ προσεκτικὸ καὶ τηρητὴ τοῦ Νόμου πιστό, τὸν Φαρισαῖο, νὰ χάνει τοὺς κόπους τῆς ἀσκήσεώς του μὲ τὴν ὑπερηφάνεια· κι ἕναν βαριὰ ἁμαρτωλό, τὸν Τελώνη, μὲ τὴν ταπείνωση νὰ βρίσκει ἔλεος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑψώνεται πάνω ἀπὸ τὸν Φαρισαῖο. Ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, πῶς μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ γίνουμε ταπεινοί;

1. Μὲ ἁπλὴ λογικὴ

Κήρυγμα Κυριακῆς 5 Φεβρουαρίου 2017

Τελώνου καί Φαρισαίου

(Λουκᾶ ιη΄ 10-14)

Στούς δύσκολους καί ἐπικίνδυνους καιρούς πού ζοῦμε ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται κάποιο στήριγμα. Στήν ἀστάθεια καί ρευστότητα τῶν καταστάσεων καί τῶν πεποιθήσεων τῆς σημερινῆς ἐποχῆς ἔχει ἀνάγκη ἀπό σταθερότητα καί ἀσφάλεια. Καί γιά νά προχωρήσει ὁ χριστιανός ἀντίθετα πρός τό ρεῦμα καί τό κῦμα τῆς σύγχρονης ἠθικῆς κρίσεως, χρειάζεται ἔμπνευση καί δύναμη. Γιά ὅλα αὐτά μᾶς μιλάει σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Σκέψου αὐτούς πού μπόρεσαν!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ - Λουκ. 18, 10-14 (5/2/2017)

Η αποφυγή του επάρατου φαρισαϊσμού

Ανοίγει σήμερα την αυλαία της, αγαπητοί μου αδελφοί, μία ιδιαίτερα πνευματική και διδακτική περίοδος του λειτουργικού έτους, το Τριώδιο. Πρόκειται για μία περίοδο η οποία εκλαμβάνεται από το πνεύμα του κόσμου και από το πνεύμα και της Εκκλησίας με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Για τον κόσμο το Τριώδιο είναι ευκαιρία εξωστρέφειας, διασκέδασης, μασκαρέματος, κραιπάλης, ηδονισμού, αποθέωσης της κοσμικής ζωής. Για την Εκκλησία μας το Τριώδιο είναι μια εσωτερική πορεία, μία πνευματική διαδρομή, κατά την οποία ο άνθρωπος καλείται να πετάξει τις μάσκες που φορά, να κοιτάξει μέσα του, να προχωρήσει σε μια βαθιά διαδικασία αυτοκριτικής και ενδοσκόπησης, ούτως ώστε, επαξίως, κατά το δυνατόν, να εισέλθει στο Στάδιο των Αρετών και να αξιωθεί να βιώσει την ευδαιμονία της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου (ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ) (Λουκ. ιη΄ 10-14)

Ὁ Τελώνης καί ὁ Φαρισαῖος, ἀδελφοί, εἶναι τά πρόσωπα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί, ἀλήθεια! Διαμετρικά ἀντίθετοι! Καί ὅμως σήμερα συναντῶνται σέ ἕνα σημεῖο, στήν προσευχή, στήν προσπάθειά τους νά ἐπικοινωνήσουν μέ τό Θεό. Τό πέτυχαν;

Ὁ Φαρισαῖος, μᾶς λέει ἡ περικοπή, στάθηκε σέ μέρος ἐμφανές καί ἐπίσημο τοῦ μεγάλου Ἰουδαϊκοῦ Ναοῦ, σήκωσε τά μάτια του, τά χέρια του, ὅλο τόν ἑαυτό του ψηλά, ξεκίνησε μέ σιγουριά, μέ αὐτοπεποίθηση καί ὁρμή, γιά νά φτάσει στά ὕψη τοῦ οὐρανοῦ. Ἄρχισε νά προσεύχεται. Σέ ποιόν ἀπηύθυνε τήν προσευχή του; Ὁ ἴδιος ἔλεγε πώς τήν ἀπηύθυνε πρός τό Θεό, διότι τή λέξη Θεός ἔχει πρώτη-πρώτη στήν προσευχή του.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 05 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

(Β΄Τιμ. γ΄10-15)

Σήμερα, ἀδελφοί μου, ἀνοίγει, ὅπως λέμε, τό Τριῴδιον. Τί εἶναι τό Τριῴδιον; Εἶναι ἕνα ἀπό τά πιό ὡραῖα λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Περιέχει ὕμνους καί τροπάρια, τά ὁποῖα εἶναι ἐμπνευσμένα καί συγκινοῦν καί προτρέπουν τούς ἀνθρώπους σέ μετάνοια καί ἐπιστροφή στόν Θεόν. Χαρακτηριστικός εἶναι ὁ ὕμνος πού ἀκούσαμε σήμερα καί τόν ὁποῖον θά ἀκοῦμε  κάθε Κυριακή τοῦ Τριῳδίου: «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα…». Τό Τριῴδιον διαρκεῖ ἑβδομήντα ἡμέρες. Ἀνοίγει σήμερα, Κυριακή τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου, καί κλείνει τό πρωί τοῦ Μεγάλου Σαββάτου. Νά εὐχηθοῦμε, λοιπόν, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, Καλό Τριῴδιον.

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017 – ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

(ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ)

(Λουκ. ιη΄ 10-14)  (Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15)

Μετανοίας αναβάσεις

«Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ»

Εισερχόμαστε με τη δύναμη του Πανάγαθου Θεού στο ευλογημένο στάδιο του Τριωδίου, το οποίο αποτελεί ευκαιρία για να εγκολπωθούμε στη ζωή μας βασικές πνευματικές αρετές και να αποκομίσουμε πλούσια εν Χριστώ καρποφορία. Ειδικότερα, τη σημαντική αυτή περίοδο του Τριωδίου ανοίγει η Εκκλησία μας με λατρευτικές ευκαιρίες που εκτοξεύουν τον άνθρωπο σε αναβάσεις πνευματικής ωφέλειας και καλλιέργειας. Άξονας βασικότατος γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η πνευματική ζωή είναι η μετάνοια του ανθρώπου, η οποία περνά μέσα από την αρετή της ταπεινοφροσύνης και την απόταξη της κακίας του εγωισμού.

“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017

Τελώνου και Φαρισαίου

(Λουκ. 18, 10-14)

Δύο θέματα θίγει ο Χριστός σήμερα, Κυριακή του Τελώνου και το Φαρισαίου, με την παραβολή που μας διηγείται: τον τρόπο της προσευχής μας προς τον Θεό και τη σημασία της ταπεινώσεως. Βρέθηκαν και οι δύο στο Ναό για να προσευχηθούν, και ο μεν Φαρισαίος με εμφανή υπερηφάνεια ευχαριστούσε τον Θεό που δεν ήταν όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή σαν τον Τελώνη, αλλά αντίθετα νήστευε δυο φορές την εβδομάδα και έδινε στο Ναό τις καθορισμένες εισφορές. Από την άλλη, ο Τελώνης είχε σκύψει με το πρόσωπο στο έδαφος και προσευχόταν λέγοντας “ο Θεός, συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό”. “Αλήθεια σας λέω”, κλείνει ο Χριστός την παραβολή, “αυτός εδώ ανεχώρησε δικαιωμένος από το Ναό, κι όχι ο Φαρισαίος. Γιατί αυτός που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, ενώ ο ταπεινός θα υψωθεί”.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ – 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

(Λουκ. ιη΄, 10-14)

(Ἡ καθαρή καί ἡ ἀκάθαρτη προσευχή)

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, στὴν ὁποία μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ἀξιωθήκαμε νὰ φθάσουμε σήμερα, εἶναι ἡ πύλη γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὸ ἁγιασμένο καὶ κατανυκτικὸ Τριώδιο, ποὺ διαρκεῖ δέκα ἑβδομάδες. Τὶς τρεῖς πρῶτες ἑβδομάδες γίνεται ἡ προετοιμασία, ἡ προθέρμανση, καὶ τὶς ἄλλες ἑπτὰ διεξάγονται τὰ πνευματικὰ ἀγωνίσματα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ)

Απόστολος: Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15

Ευαγγέλιο: Λουκ. ιη΄ 10-14

5 Φεβρουαρίου 2017

«Κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος» (Λουκ. ιη΄ 14).

Ένας από τους σοβαρότερους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος, είναι η αίσθηση της αυτάρκειας, είτε της υλικής, είτε ιδιαίτερα της πνευματικής. Η αίσθηση της αυτάρκειας αποσυνδέει τον άνθρωπο από την πραγματικότητα, τον καθιστά εγωιστή και τον αποξενώνει από το Θεό και το συνάνθρωπο. Ο αυτάρκης άνθρωπος νομίζει ότι τα έχει όλα και άρα δεν έχει την ανάγκη ούτε του Θεού, ούτε των ανθρώπων. Ο αυτάρκης πιστεύει ότι είναι τέλειος και ενάρετος και όλοι οι άλλοι είναι ατελείς και αμαρτωλοί. Άρα και άξιοι υποτίμησης και περιφρόνησης. Σε ότι αφορά δε τη σχέση του με το Θεό, λόγω των «αρετών» του, νομίζει ότι δεν οφείλει τίποτε στο Θεό. Αντίθετα, πιστεύει ότι μάλλον ο Θεός του οφείλει και όχι ο ίδιος στο Θεό.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ»

Μὲ ἱερὸ ἐνθουσιασμὸ ὁ φαρισαῖος ὑμνεῖ τὸν ἑαυτό του. Τὸν θαυμάζει, διακηρύττει τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν ὑπεροχή του. Δὲ μοιάζει αὐτὸς μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι βουτηγμένοι στὴν κλεψιά, τὴν τοκογλυφία, τὴν ἀνηθικότητα. Μέσα στό ὑπεροπτικό του παραλλήρημα ἀναφέρεται περιφρονητικά στόν τελώνη πού προσεύχεται μαζί του. Ὁ ὑπερήφανος, ὅταν πρόκειται νὰ τονίσει τὴν ὑπεροχή του, λίγο νοιάζεται ἂν πληγώνει τοὺς ἄλλους.

''Ω μεγάλης και τεθαυμασμένης οικονομίας''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Ερμηνεύοντας ο Άγιος Κύριλλος Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας το γεγονός της Υπαπαντής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όπως μας το εξιστορεί ο ιστορικός της Καινής Διαθήκης, ο Ευαγγελιστής Λουκάς, το ονομάζει «φαιδρά δεσποτική εορτή»: «Και επειδή όλοι με προθυμία έχετε προσέλθει, αφού μας συνάθροισε γι αυτό η χαρά της δεσποτικής αυτής εορτής με λαμπερές τις λαμπάδες, ας πανηγυρίσουμε λαμπρά και ας ψηλαφήσουμε την όψη αυτών που θεοπρεπώς εκπληρώθηκαν ...