ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

Απόστολος: Γαλ. β΄ 16-20

Ευαγγέλιο: Λκ. η΄26-39

25 Οκτωβρίου 2026

«Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκον σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός».

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει ενώπιόν μας ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Κυρίου: τη θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών. Δεν είναι απλώς μια ιστορία για έναν άνθρωπο που βασανιζόταν από δαιμόνια. Είναι η εικόνα κάθε ανθρώπου που ζει μακριά από τον Θεό και η αποκάλυψη της απέραντης δύναμης και αγάπης του Χριστού.

Ο ευαγγελιστής περιγράφει έναν άνθρωπο που είχε χάσει κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δεν κατοικούσε σε σπίτι αλλά στα μνήματα. Δεν φορούσε ρούχα. Δεν μπορούσε να συγκρατηθεί ούτε με αλυσίδες. Ήταν δούλος μιας δύναμης που τον κατέστρεφε. Πόσο τραγική εικόνα! Και όμως, αν κοιτάξουμε βαθύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι αυτή η εικόνα δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.

Κάθε πάθος που κυριεύει τον άνθρωπο λειτουργεί σαν αλυσίδα. Η φιλαργυρία, η υπερηφάνεια, η φιληδονία, η οργή, η ζήλια, η εξάρτηση από ουσίες ή από κάθε μορφή αμαρτίας στερούν την ελευθερία. Σήμερα πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι είναι ελεύθεροι επειδή μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Όμως αληθινά ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να κάνει το καλό και να νικήσει το κακό μέσα του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι χειρότερη από κάθε εξωτερική σκλαβιά είναι η δουλεία της αμαρτίας.

Αξίζει όμως να προσέξουμε κάτι πολύ σημαντικό. Ο Χριστός πέρασε τη λίμνη μόνο και μόνο για να συναντήσει αυτόν τον δυστυχισμένο άνθρωπο. Δεν περίμενε να πάει ο δαιμονισμένος στον Χριστό. Ο Χριστός πήγε προς αυτόν. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο, «Ἡμεῖς ἀγαπῶμεν αὐτόν, ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς» (Α΄ Ιω. 4,19). Πόσες φορές κι εμείς αισθανόμαστε ότι έχουμε απομακρυνθεί από τον Θεό. 

Ίσως από αμέλεια, από αμαρτίες, από απογοήτευση ή από πίκρα. Και όμως, ο Θεός δεν παύει να μας αναζητεί. Μας συναντά μέσα σε μια δοκιμασία. Μέσα σε μια ασθένεια. Μέσα σε έναν λόγο της Αγίας Γραφής. Μέσα στη Θεία Λειτουργία. Μέσα στην εξομολόγηση. Δεν εγκαταλείπει ποτέ το παιδί Του.

Μόλις εμφανίζεται ο Χριστός, τα δαιμόνια τρέμουν. Δεν γίνεται καμία μάχη. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιος είναι ο νικητής.

Ένας λόγος του Κυρίου αρκεί. «Ἔξελθε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο». Η δύναμη του Χριστού είναι απόλυτη. Αυτό πρέπει να μας γεμίζει ελπίδα. Καμία αμαρτία δεν είναι ισχυρότερη από τη χάρη του Θεού. Καμία εξάρτηση δεν είναι ανίκητη όταν ο άνθρωπος συνεργάζεται με τη χάρη. Καμία πληγή της ψυχής δεν είναι αθεράπευτη. Οι άγιοι δεν γεννήθηκαν άγιοι. 

Έγιναν άγιοι επειδή άφησαν τον Χριστό να ενεργήσει μέσα τους.

Μετά το θαύμα όμως συμβαίνει κάτι παράδοξο. Οι κάτοικοι βλέπουν τον άνθρωπο θεραπευμένο, ντυμένο και φρόνιμο. Και αντί να χαρούν... Φοβούνται. Και ζητούν από τον Χριστό να φύγει. Γιατί; Επειδή η οικονομική ζημιά από τους χοίρους τούς φάνηκε μεγαλύτερη από τη σωτηρία ενός ανθρώπου. Τι φοβερή αντιστροφή αξιών!

Πόσες φορές και στη δική μας ζωή συμβαίνει το ίδιο. Βάζουμε πάνω από τον Θεό: την εργασία, τα χρήματα, την καριέρα, την άνεση, την κοινωνική προβολή.

Ο Χριστός δεν καταδικάζει τα υλικά αγαθά. Καταδικάζει όμως τη στιγμή που αυτά γίνονται είδωλα. Όταν η καρδιά γεμίζει από αυτά, δεν μένει χώρος για τον Θεό.

Ο πρώην δαιμονισμένος ζητά να ακολουθήσει τον Χριστό. Και εδώ συμβαίνει κάτι αναπάντεχο. Ο Χριστός δεν τον παίρνει μαζί Του. Του λέει: «Ἐπέστρεφε εἰς τὸν οἶκον σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός».

Γύρνα στο σπίτι σου. Γίνε μάρτυρας και διάδωσε όσα βίωσες. Δεν καλούνται όλοι να γίνουν μοναχοί ή ιεραπόστολοι. Όλοι όμως καλούμαστε να γίνουμε μάρτυρες. Στην οικογένεια. Στη δουλειά. Στο σχολείο. Στην καθημερινότητα. Το μεγαλύτερο κήρυγμα δεν είναι τα λόγια. Είναι η αλλαγμένη ζωή.

Ένας άνθρωπος που συγχωρεί. Που αγαπά. Που προσεύχεται.

Που έχει ειρήνη. Αυτός γίνεται ζωντανό Ευαγγέλιο. Ίσως σήμερα να μη βλέπουμε συχνά περιπτώσεις σαν του Ευαγγελίου. Υπάρχουν όμως άλλα δεσμά. Η μοναξιά. Η κατάθλιψη. Η απελπισία. Η βία. Η εξάρτηση από τα κοινωνικά δίκτυα. Η εξάρτηση από το χρήμα. Ο εγωισμός. Η αδιαφορία για τον Θεό. Όλα αυτά μπορούν να φυλακίσουν τον άνθρωπο.

Η Εκκλησία όμως εξακολουθεί να προσφέρει την ίδια θεραπεία:

τη μετάνοια, την εξομολόγηση, τη Θεία Ευχαριστία, την προσευχή, τη νηστεία, την αγάπη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άγιοι, ενώ πέρασαν μεγάλες δοκιμασίες, είχαν εσωτερική ελευθερία.

Ο κόσμος ταυτίζει την ελευθερία με την απουσία περιορισμών. Η Εκκλησία τη συνδέει με την απελευθέρωση από την αμαρτία. Ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται στη φυλακή και να είναι ελεύθερος, όπως τόσοι άγιοι μάρτυρες. Και άλλος μπορεί να ζει μέσα σε πολυτέλειες και να είναι σκλάβος των παθών του. Η αληθινή ελευθερία είναι να μπορεί η ψυχή να αγαπά τον Θεό χωρίς εμπόδια.

Αδελφοί μου,

Σήμερα ο Χριστός στέκεται μπροστά στον καθένα μας όπως στάθηκε μπροστά στον δαιμονισμένο των Γαδαρηνών. Δεν μας ρωτά πόσο βαθιά πέσαμε. Δεν μας απορρίπτει. Δεν μας καταδικάζει. Μας καλεί να Του ανοίξουμε την καρδιά. Ίσως έχουμε κι εμείς τις δικές μας αλυσίδες. Ίσως κάποιο πάθος μάς κρατά δεμένους. Ίσως μια πληγή δεν λέει να κλείσει. Ας μην απελπιζόμαστε. Ο ίδιος Χριστός που ελευθέρωσε εκείνον τον άνθρωπο μπορεί να ελευθερώσει και εμάς. Αρκεί να Τον αφήσουμε να μπει στη ζωή μας.Και όταν γευθούμε αυτή την ελευθερία, ας κάνουμε κι εμείς ό,τι έκανε ο θεραπευμένος των Γαδαρηνών: Να επιστρέψουμε στους ανθρώπους μας και να διηγούμαστε, όχι μόνο με λόγια αλλά κυρίως με τη ζωή μας, «όσα εποίησεν ημίν ο Θεός». Είθε ο Κύριος να χαρίσει σε όλους μας την αληθινή ελευθερία, την ειρήνη της καρδιάς και τη σωτηρία της ψυχής μας. Αμήν.

Πρωτοπρεσβύτερος Μάριος Παπαχρυσάνθου

ΠΗΓΗ