ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ὁ Κύριος, καθώς ἱστορεῖ ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, διέπλεε μαζί μέ τούς Μαθητές Του τήν τρικυμισμένη θάλασσα τῆς Τιβεριάδος. Οἱ Μαθητές ἔμφοβοι τοῦ ζητοῦν νά τούς σώσει ἀπό τόν ἐπαπειλούμενο καταποντισμό. Καί Ἐκεῖνος διά τοῦ λόγου Του γαλήνευσε τήν θάλασσα! Μετά τό θαυμαστό αὐτό γεγονός προσωρμίσθηκαν στήν ἀπέναντι ὄχθη, στήν χώρα τῶν Γαδαρηνῶν· καί τοῦτο, γιατί ὁ Χριστός ἤθελε αὐτή τήν φορά νά γαληνεύσει τήν τρικυμία τῆς ψυχῆς ἑνός ἀνθρώπου πού ζοῦσε ἐκεῖ καί ταλαιπωροῦνταν σέ ἀφάνταστο βαθμό ἀπό τήν ἐπήρεια τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων.

Τά ἀκάθαρτα πνεύματα

Σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως, τά ἀκάθαρτα πνεύματα εἶναι προσωπικές ὑπάρξεις τοῦ πνευματικοῦ κόσμου μέ αὐτεπίγνωση, δική τους θέληση καί ἐλευθερία. Δημιουργήθηκαν ἀπό τόν Θεό, ὅπως καί οἱ λοιπές ἀγγελικές δυνάμεις. Ἐξέπεσαν, ὅμως, ἀπό τό ὕψος τῆς θείας Δόξης καί τῆς μετά τοῦ Θεοῦ κοινωνίας, ἐξαιτίας τῆς αὐτονομήσεως, τῆς κακῆς προαιρέσεως καί τοῦ ἐγωισμοῦ. 

Ὁ διάβολος δέν θέλησε νά ἐννοήσει ὅτι ὁ Θρόνος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη καί ἡ ἄκρα Ταπείνωση καί, παρότι μισεῖ ἀσύλληπτα τόν Χριστό, γνωρίζει ὅτι Ἐκεῖνος ἐξακολουθεῖ νά τοῦ προσφέρει ἀπροσωπόληπτα τήν ἀγάπη Του.

Καί σέ αὐτό ἀκριβῶς συνίσταται ὁ «βασανισμός», ἀπό τόν ὁποῖο ζητοῦν τά ἀκάθαρτα πνεύματα νά ἀπαλλαγοῦν, ὅπως λέει ἡ περικοπή μας. Γιατί εἶναι πράγματι φοβερό νά μισεῖς κάποιον καί ἐκεῖνος νά μή παύει νά σέ ἀγαπᾶ. 

Ὁ δαιμονιζόμενος τῶν Γαδαρηνῶν

Ὁ Χριστός συναντᾶται μέ τόν δαιμονιζόμενο τῶν Γαδαρηνῶν. Ἡ θέα αὐτοῦ τοῦ δυστυχοῦς ἀνθρώπου εἶναι ἀξιολύπητη καί τραγική. Τό ἀκάθαρτο πνεῦμα τόν εἶχε κυριεύσει ἐπί πολλά χρόνια, γιά λόγους πού μόνον ὁ Θεός γνωρίζει. Ὁ Κύριος τόν ἐλευθερώνει καί τόν θεραπεύει.

Ἄλλωστε, στήν Ἁγία Γραφή τονίζεται ὅλως ἰδιαιτέρως ἡ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Λόγου χάριν, στίς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» διαβάζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐχρίσθη ὑπό τοῦ Θεοῦ μέ Πνεῦμα Ἅγιο καί δύναμη καί «διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος πάντας τούς καταδυναστευομένους ὑπό τοῦ διαβόλου, ὅτι ὁ Θεός ἦν μετ’ αὐτοῦ» (Πράξ. 10,38). Καί στήν Α΄ Καθολική Ἐπιστολή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου ἐπισημαίνεται ὅτι «εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α΄ Ἰωάν. 3,8).

Τό ψυχοσωματικό ἄλγος τοῦ ἀνθρώπου

Ἄς ἀναφέρουμε, ὅμως, κάποια δείγματα ψυχικοῦ καί σωματικοῦ ἄλγους τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν, ὅπως αὐτά περιγράφονται στήν περικοπή μας. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, λόγῳ τῆς καταστάσεώς του, εἶχε παύσει νά ἀναζητεῖ τόν Θεό. Ὁ Θεός, ὅμως, δέν ἔπαυσε νά τόν ἀναζητεῖ. Δέν μποροῦσε νά ἐπικοινωνήσει μέ τούς συνανθρώπους του· ἦταν κλεισμένος στόν ἑαυτό του. Δέν φοροῦσε ἐνδύματα καί, συνεπῶς, παρουσίαζε πρόσθετα στοιχεῖα ἀντικοινωνικότητας. Δέν ἔμενε σέ σπίτι, ἀλλά στά μνήματα.

Τά ὡς ἄνω φαινόμενα, δυστυχῶς, παρατηροῦνται καί στήν ζωή πολλῶν συνανθρώπων μας. Ἄραγε, ἔχει ὁ ἄνθρωπος σήμερα τόν πόθο νά ἀναζητήσει τόν Θεό, νά Τόν γνωρίσει καί νά Τόν ἀγαπήσει; Ἐπιδιώκει νά μάθει τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ κόσμου, ὅπως τήν παρέδωσε ὁ Κύριος, οἱ θεοκήρυκες Ἀπόστολοι, οἱ θεοφόροι Πατέρες; Καί ἔπειτα, ποιό εἶναι τό ἐπίπεδο τῶν διαπροσωπικῶν μας σχέσεων; Ὑπάρχει ἀλήθεια, ἀλληλεγγύη, ἀνιδιοτέλεια, ἀληθινή ἀγάπη; Καί ἄν ὄχι, τί κάνουμε γιά τήν βελτίωση τῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν συνάνθρωπο;

Ἡ ἀκόλουθη φράση τῶν «Πράξεων τῶν Ἀποστόλων» γιά τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί ἑνότητα τῶν πρώτων χριστιανῶν πρέπει νά ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα γιά τόν πνευματικό ἀγῶνα κάθε πιστοῦ: «Τοῦ δέ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καί ἡ ψυχή μία» (Πράξ. 4,32). Ὁ Ἰησοῦς συνδέει τίς καρδιές τῶν πιστῶν «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰωάν. 17,21). Τέλος, καθώς ἀλληγορικά ἑρμηνεύουν Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τό ἔνδυμα πού δέν ἐπιθυμεῖ νά φορέσει ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἡ Χάρις καί τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ πού καλύπτει κάθε ὑπαρξιακό κενό καί δίνει ἀληθινό νόημα στήν ζωή. Καί, βεβαίως, στήν ἄρνηση τοῦ Γαδαρηνοῦ νά μείνει σέ οἰκία ὑπονοεῖται ἡ τάση τοῦ ἀνθρώπου νά ἀπορρίπτει μέ εὐκολία τήν Ἐκκλησία καί νά ἐπιλέγει χώρους διαμονῆς, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν στόν θάνατο. Ὁ Χριστός μᾶς περιμένει στήν Ἐκκλησία Του, γιά νά μᾶς κάνει ἀδελφούς καί συγκληρονόμους Του. Ἄς ἀνταποκριθοῦμε στό κάλεσμά Του.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ