ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Απόστολος: Γαλ. γ΄ 23-δ΄5

Ευαγγέλιον: Ματθ. ιδ΄ 14-22

26 Ιουλίου 2026

Αδελφοί, σε πραγματική αδυναμία και ιδιαίτερη αμηχανία βρίσκονται σήμερα οι μαθητές του Χριστού. Ενώ βρίσκονται μέσα σε τόπο ερημικό και σε προχωρημένη ώρα, καλούνται από τον Χριστό να προσφέρουν τροφή σε ανθρώπους που ξεπερνούσαν τις πέντε χιλιάδες με τα γυναικόπαιδα.

Φαίνεται καθαρά ότι μέτρο και κριτήριο είχαν μόνο τις δικές τους, τις ανθρώπινες δυνατότητες. Παράβλεψαν απόλυτα την παρουσία αλλά και την παντοδυναμία του Θεού. Αγνόησαν τον Θεό και στηρίχτηκαν στον άνθρωπο, για τούτο και βρέθηκαν σε απόγνωση. Αγνόησαν τα λόγια του Θεού ότι «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν». Έτσι για μιαν ακόμα φορά ο Κύριος και Θεός θα δώσει δυναμικά το παρόν του.

Αμέσως μετά τον θάνατο του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο Κύριος πηγαίνει μόνος στην έρημο. Όταν το πληροφορήθηκε το πλήθος, τον ακολούθησαν πεζοπορώντας από τις διάφορες πόλεις. Και όταν ο Κύριος είδε τόσο πολύ κόσμο, τους σπλαχνίστηκε και γιάτρεψε τους αρρώστους τους. Η στάση αυτή του Κυρίου είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί δεν ενεργεί μόνο ως Θεός, αλλά μας δίνει και ένα τέλειο πρότυπο ανθρώπου. Ξεχνά τη δική του «θλίψη» που ένιωσε με τον θάνατο του Ιωάννη. Ξεχνά ότι έχει ανάγκη από ξεκούραση.

Μπροστά στον πόνο των άλλων μας υποδεικνύει στην πράξη ότι πρέπει να ξεχνούμε τα δικά μας προβλήματα και τον δικό μας πόνο. Πλησιάζει, λοιπόν, τους πονεμένους και αρρώστους ανθρώπους. Με στοργή σκύβει πάνω από το πρόβλημα του καθενός. Θεραπεύει την ψυχή με τον λόγο του και γιατρεύει το σώμα με τη θαυματουργική δύναμη του.

Πολύς ο κόσμος, πολύς και ο ανθρώπινος πόνος. Ανεξάντλητη όμως η αγάπη, και όταν αυτή προσφέρεται ολόψυχα, ο χρόνος φεύγει γρήγορα.

«Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.». Ο τόπος είναι ερημικός, και η ώρα είναι περασμένη. Διώξε τον κόσμο να πάνε στα χωριά για να αγοράσουν φαγητά να φάνε. Αλήθεια, πόσο διαφορετικοί είμαστε οι άνθρωποι όταν μας λείπει η αγάπη! Όταν το πρόβλημα είναι των άλλων, δική τους παραμένει η φροντίδα και η ευθύνη για να το λύσουν. Εμάς μας αρκεί ότι τους σκεφθήκαμε έστω και για λίγο! Τα υπόλοιπα είναι δική τους δουλειά. Οι σκέψεις αλλά και οι «συστάσεις» των μαθητών βρίσκουν τον Κύριο διαμετρικά αντίθετο. Στο «ἀπόλυσον», απαντά με το «οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.» Δώστε τους εσείς να φάνε. Μοιραστείτε μαζί τους το δικό σας φαγητό, όσο λιγοστό και να είναι. Μοιραστείτε τα, και εκεί όπου η δική σας αγάπη αδυνατεί να προχωρήσει, τότε αποταθείτε στον Θεό. Προσευχηθείτε. Παρακαλέστε τον Θεό, με όλη τη δύναμη της ψυχής σας και θα σας έρθει απάντηση «ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε».

Δυστυχώς όμως, οι μαθητές όπως άλλωστε και εμείς σήμερα, αγνόησαν και αγνοούμε τον Θεό. Βασιζόμαστε μόνο στις δυνάμεις μας ή και τις δυνατότητες των άλλων ανθρώπων. Και όταν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της αδυναμίας μας τότε μας πιάνει κυριολεκτικά ίλιγγος. Παντού ερημιά και απόγνωση. Ξεχνούμε ότι μέσα σε μιαν άλλη έρημο, για σαράντα ολόκληρα χρόνια, συντηρούσε ο Θεός ένα ολόκληρο λαό, τον Ιουδαϊκό. Αυτά που έχουμε είναι λίγα, λέμε αυθόρμητα και απερίσκεπτα. Αυτά που έχουμε μόλις που φτάνουν για μας. Είπαν σήμερα οι Απόστολοι «οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας». Στον οποιοδήποτε πιθανό ατομικισμό, στην οποιαδήποτε βέβαιη ανθρώπινη αδυναμία, αντιπροβάλλει ο Κύριος τη Χάρη και τη δύναμη του Θεού. Με τη θαυμαστή επέμβασή Του τα λίγα θα γίνουν πολλά και όσα δεν έφταναν για τους λίγους τώρα με τους πολλούς θα περισσεύουν. Αυτή είναι η δύναμη και η δυναμική του θαύματος. Να ξεπερνά την ανθρώπινη αδυναμία, να γίνεται, αντίθετα προς τους φυσικούς νόμους, με τη θαυμαστή επέμβαση του Θεού, ανεξήγητη πραγματικότητα.

Οι μαθητές ξεχνούν ότι μαζί τους είναι «ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς», «ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος», η ανεξάντλητη πηγή ζωής και αθανασίας. Ξεχνούν ότι ο Ιησούς είναι ο ΙΧΘΥΣ της σωτηρίας τους. Πολύ εύστοχα οι πρώτοι Χριστιανοί απεικόνισαν με το ψάρι το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Πολύ εύστοχα πάλι, ερμήνευσαν τα γράμματα της λέξης ΙΧΘΥΣ ως ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ. «Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας», λέγοντας τους ο Κύριος «φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε», με το κύρος του Διδασκάλου και την εξουσία του Θεού. Τα πήρε και αφού έστρεψε το βλέμμα στον ουρανό, τα ευλόγησε, έκοψε τα ψωμιά και τα ψάρια σε κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές, και οι μαθητές στο πλήθος. Έτσι οι μαθητές έγιναν τα όργανα μέσω των οποίων προσφέρθηκε και μοιράστηκε εξίσου η χάρη του Θεού. Όταν οι Απόστολοι εφαρμόζουν την εντολή του Χριστού «δότε ὑμεῖς φαγεῖν» αυτό είναι το μεγαλύτερο φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας. Ο Χριστός είναι η κεφαλή και οι Απόστολοι η Εκκλησία, η κεφαλή δίνει εντολή στην Εκκλησία για να παρέχει στα μέλη της πνευματική και υλική τροφή, για διακονία και έργο έτσι με τέτοιο τρόπο να διαδοθεί ευρέως το κήρυγμα της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός στον άνθρωπο.

Αδελφοί, στη ζωή μας πολλές φορές βρισκόμαστε μπροστά σε δυσκολίες. Τα εμπόδια πολλά και κάποτε αξεπέραστα. Παντού μοναξιά.

Τριγύρω μας ερημιά. Στη δύσκολη εκείνη ώρα ας μην αποκάμουμε. Ας μη στεκόμαστε εγωιστικά στις δικές μας δυνάμεις. Ας υψώσουμε βλέμμα ικεσίας προς τον ουρανό. Να θεωρούμε τον εαυτό μας πλούσιο, όταν αρκούμαστε στα αναγκαία και έχουμε τον Χριστό επιούσιο άρτο στη ζωή μας. Τότε όντως είμαστε πλούσιοι. Ας μην πτοούμαστε από τις όποιες δυσκολίες της καθημερινότητας. Ο Θεός Πατέρας, παρά την πολλή των ανθρώπων ανομία, δεν θα μας αφήσει χωρίς προστασία. Ούτε εμάς, ούτε τον τόπο μας. Αρκεί να τον ακολουθούμε με αφοσίωση και να εμπιστευόμαστε την αγαθή Πρόνοιά Του.

† Αρχιμανδρίτης Λάμπρος Στυλιανού

ΠΗΓΗ