ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (26-07-2026)

ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

«Πάντες υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς Πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3, 26)

Ἐάν κάποιος κατάγεται ἀπό εὐγενές γένος ἤ ἄν προέρχεται ἀπό οἰκογένεια πού ἀνέθρεψε κάποια σπουδαία προσωπικότητα, θέλει νά καυχιέται γι’ αὐτό. Πόσο περισσότερο ἄξιο καυχήσεως εἶναι κάποιος νά προέρχεται ἀπό τόν Θεό, νά εἶναι παιδί τοῦ Θεοῦ; «Πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς Πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», ἀκούσαμε νά μᾶς διδάσκει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό σημερινό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Μέ τήν Πίστη, δηλαδή, στόν Ἰησοῦ Χριστό ὅλοι γίνατε καί εἶστε υἱοί Θεοῦ. Καί πράγματι ὁ ἄνθρωπος, πού προσέρχεται στό ἅγιο Βάπτισμα, ἀναδεικνύεται υἱός Θεοῦ κατά χάρη.

Ἐπειδή, ὅμως, ὁ Ἀπόστολος εἶπε πράγμα μεγάλο καί θαυμαστό, εἶπε καί τόν τρόπο τῆς υἱοθεσίας, τόν τρόπο πού γίνεται κάποιος υἱός Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι νά ἐνδυθεῖ ὁ βαπτιζόμενος τόν Χριστό· «ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε». Ἑρμηνεύοντας ὁ ἱερός Χρυσόστομος τά λόγια αὐτά, λέγει: «ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ καί σύ τόν ἔχεις ἐνδυθεῖ, ἔχοντας μέσα σου τόν Υἱό καί ἔχοντας ὁμοιωθεῖ πρός ἐκεῖνον, ἔχεις φθάσει σέ συγγένεια καί ἔγινες μιά εἰκόνα μέ τόν Χριστό». Ἡ ἔνδυση, ἑπομένως, τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ὁμοίωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό. «Διότι αὐτό σημαίνει ἐνδύομαι τόν Χριστό: νά μήν τόν ἐγκαταλείψω ποτέ. Μέ τήν ἁγιότητα καί ἀγαθότητά μου νά φαίνεται ὁ Χριστός ἀπό παντοῦ μέσα μου» (ἱ. Χρυσόστομος).

Εἴδατε, λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ὅτι δέν ἰσχύει αὐτό πού λέγεται ἀπό πολλούς ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι παιδιά τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἶναι δυνάμει παιδιά τοῦ Θεοῦ. Παιδιά τοῦ Θεοῦ εἶναι μόνον ἐκεῖνοι πού ὁμοίασαν στόν Χριστό καί πορεύονται τόν δρόμο τῆς ἁγιότητος. Αὐτή εἶναι καί ἡ υἱοθεσία ἀπό τόν Θεό: ἡ ἁγιότητα, ἡ θέωση, ἡ δικαίωση, ὅπως τήν ὀνομάζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Καί, ἐπειδή δέν πρέπει νά ἑρμηνεύουμε τήν Ἁγία Γραφή ἀποσπασματικά, ἀλλά στό σύνολό της, καθότι «ἡ Γραφή ἑρμηνεύει τή Γραφή», ἄς ἀκούσουμε τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη πού λέγει: «ὅσοι ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι». Σέ ὅσους, δηλαδή, ἐπίστευσαν στόν Χριστό καί τόν ὁμολόγησαν ὡς Θεό, ὁ Χριστός τούς «ἔδωκεν ἐξουσίαν» (δυνατότητα) διά τοῦ Βαπτίσματος «τέκνα Θεοῦ γενέσθαι». «Ὅπως τό νεογέννητο», γράφει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «ἔχει δυνάμει ἀπό τή φύση τή δυνατότητα νά γίνει σοφό καί καθώς προχωρεῖ στήν ἡλικία, ἐάν ἐπιδοθεῖ καί σέ ὅσα συντελοῦν στήν ἐπιστήμη, θά γίνει καί ἐνεργείᾳ σοφό, κατά τόν ἴδιο τρόπο καί αὐτός πού ἀναγεννήθηκε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα...». Ἐάν μετά τό Βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος ἐργασθεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἡ δυνατότητα αὐτή μεταβάλλεται σέ πραγματικότητα.

Πόσος ἀγώνας χρειάζεται, γιά νά φθάσουμε σ’ αὐτή τήν υἱοθεσία ἀπό τόν Θεό... Γι’ αὐτό εἶναι ἀπαραίτητο νά μήν ἐπαναπαυόμαστε στό βάπτισμά μας καί νομίζουμε ὅτι χάριν ἐκείνου εἴμαστε ἤδη σεσωσμένοι. Μήν ξεχνοῦμε ὅτι ἔχουμε τή δυνατότητα νά γίνουμε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί ἑπομένως κληρονόμοι τοῦ Θεοῦ καί συγκληρονόμοι τοῦ Χριστοῦ. Τή δυνατότητα ὅμως, πού πρέπει νά γίνη καί πραγματικότητα. Θά γίνουμε ὅμως κληρονόμοι μόνον ὅταν φτάσουμε στήν υἱοθεσία. Καί τί σημαίνει υἱοθεσία; Γράφει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «ἡ χάρη τῆς υἱοθεσίας εἶναι τό φῶς τῆς ὑπεραρρήτου δόξης τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο βλέπουν οἱ Ἅγιοι». Υἱοθεσία δηλαδή εἶναι νά βλέπουμε τό ἄκτιστο φῶς τοῦ Θεοῦ, ὅπως τό βλέπουν οἱ Ἅγιοι.

Πόσος ἀγώνας χρειάζεται, γιά νά φθάσουμε σ’ αὐτή τήν υἱοθεσία ἀπό τόν Θεό... Γι’ αὐτό νά ἔχουμε τή ζωή τοῦ Κυρίου ὡς ὁδηγό μας καί νά προσπαθοῦμε νά διαβιοῦμε κατά τό θεῖο ἐκείνου παράδειγμα καί τίς σωτήριες ἐντολές, προσέχοντας «νά μή μᾶς διαφύγει τίποτε ἀπό ὅσα ἔχουν διαταχθεῖ» καθότι γνωρίζουμε ὅτι «οὔτε εἶναι δυνατόν νά σωθεῖ κανείς χωρίς νά πράττει τά ἔργα πού εἶναι σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, οὔτε καί τό νά παραβλέψει κάποιος κάτι ἀπό ὅσα ἔχουν προσταχθεῖ εἶναι ἀκίνδυνο», ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος.

Πόση τιμή καί εὐχαριστία θά πρέπει νά ἀποδίδουμε στόν Θεό, λοιπόν, πού μᾶς ἔδωσε τή δυνατότητα, διά τοῦ Βαπτίσματος, νά γίνουμε παιδιά τοῦ Θεοῦ... Πόση δόξα καί εὐχαριστία τοῦ ἀνήκει πού μᾶς ἀξίωσε νά διαφέρουμε ἀπό τόν μακράν τοῦ Θεοῦ κόσμο. Διότι ἄλλο βαπτισμένος καί ἄλλο ἀβάπτιστος. Κοινωνικά μπορεῖ ὅλοι νά εἶναι ἴσοι, ἀλλά πνευματικά διαφέρουν. Ὁ βαπτισμένος πνευματικά ὑπερέχει τοῦ ἀβάπτιστου, γιατί ἔχει τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς προϋποθέσεις νά πραγματώσει τό «καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ». Ὁ ἀβάπτιστος οὔτε τή Χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχει, οὔτε τίς προϋποθέσεις νά ὁμοιάσει στόν Θεό.

Εἴθε ὁ Κύριος νά μᾶς ἀξιώσει νά ἐπιτύχουμε τῆς υἱοθεσίας καί ἑπομένως τῆς σωτηρίας!

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος

ΠΗΓΗ