ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 5η Ἰουλίου 2026

Κυριακή Ε΄ Ματθαίου.

(Μτθ. 8, 28 – 9, 1).

«χαλεποί λίαν» (Μτθ. 8, 28).

Κατά τή σημερινή Κυριακή βλέπουμε στό κείμενο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς τόν Ἰησοῦ νά δίνει ἕνα δεῖγμα τῆς θεϊκῆς δύναμης πού διαθέτει ὡς Θεάνθρωπος, διαχειριζόμενος τήν περίπτωση τῶν δαιμονισμένων στήν περιοχή τῶν Γεργεσηνῶν. Μόλις πρίν ἀπό λίγο εἶχε ξαναδείξει τή θεϊκή Του δύναμη γαληνεύοντας τόν ἄνεμο καί τή θάλασσα. Μετά τά στοιχεῖα τῆς φύσης ἔρχεται τώρα νά φανερώσει πώς δέν εἶναι μόνον κυρίαρχος τῶν φυσικῶν φαινομένων, ἀλλά εἶναι κυρίαρχος καί τῶν δαιμόνων.

Δυό ταλαίπωροι ἄνθρωποι Τόν ὑποδέχονται στά ὅρια τῆς περιοχῆς τῶν Γεργεσηνῶν. Δύο ἄνθρωποι πού βασανίζονται ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ σατανᾶ στήν ὕπαρξή τους. Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος τούς περιγράφει λακωνικά καί εὔστοχα: «χαλεποί λίαν».

Τί σημαίνει ἡ λέξη «χαλεπός»; Σημαίνει δύσκολος καί περίπλοκος. Ὅταν ὁ Ματθαῖος λέγει πώς αὐτοί οἱ δύο δαιμονισμένοι ἦταν «χαλεποί λίαν», θέλει νά μᾶς πεῖ ὅτι αὐτοί οἱ δύο ἄνθρωποι ἦταν δύσκολοι καί περίπλοκοι στή διαχείρισή τους. Ἦταν δύσκολοι καί περίπλοκοι, ἐπειδή ἦταν ἄγριοι, ἐπιθετικοί καί ἐπικίνδυνοι γιά τούς συνανθρώπους τους καί γιά τούς περαστικούς ἀπό τήν περιοχή ἐκείνη. Βεβαίως, οἱ δαιμονισμένοι τῆς χώρας τῶν Γεργεσηνῶν δέν εἶναι οἱ μοναδικοί μέσα στήν ἀνθρωπότητα. Αὐτοί ἦταν φανερά δαιμονισμένοι. Ὑπάρχουν, ὅμως, καί οἱ κρυφοί δαιμονισμένοι. Εἶναι ἐκεῖνοι πού κυριαρχοῦνται ἀπό τόν σατανά μέ τρόπο ἀθόρυβο καί ὕπουλο. Ἐντούτοις εἶναι καί αὐτοί «χαλεποί λίαν», σάν τούς φανερά δαιμονισμένους.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παραδοθεῖ στή δύναμη τοῦ διαβόλου, γίνεται χαλεπός. Γίνεται δύσκολος καί περίπλοκος. Ἐάν δέν μετανοήσει ἔγκαιρα καί ἐπιμείνει κάτω ἀπό τή δαιμονική ἐπίδραση, τότε γίνεται ἐπιθετικός καί ἐπικίνδυνος. Σήμερα, πού οἱ ἄνθρωποι ξέχασαν τόν Θεό, ἄνοιξαν τόν δρόμο στόν σατανά, γιά νά τούς κατακτήσει καί νά τούς κυριεύσει. Καθώς ἡ ψυχή χάνει τόν Θεό, προσπαθεῖ νά γεμίσει τό κενό της. Τότε ἔρχεται ὁ μισάνθρωπος διάβολος, γεμίζει αὐτό τό κενό καί κυριαρχεῖ στόν πλανεμένο ἄνθρωπο. Ὁ νοῦς, ἡ ψυχή καί ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου ὑποτάσσονται στίς δαιμονικές δολοπλοκίες καί γεμίζουν ἀπό σκοτάδι. Τά γνωρίσματα τοῦ ὑποταγμένου στόν σατανά ἀνθρώπου εἶναι ἡ περιπλοκότητα, ἡ ἀναισθησία καί ἡ αὐτοκαταστροφή.

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀφέθηκε στή δαιμονική παρουσία γίνεται περίπλοκος. Χάνει τήν ἁπλότητα τῆς ψυχῆς. Ὁ νοῦς σκοτίζεται καί μπερδεύεται ἀκόμη καί γιά τίς πιό εὔκολες ὑποθέσεις. Καθετί πού ἀκούει, πού βλέπει ἤ πού συμβαίνει τό παρεξηγεῖ. Διαστρέφει τά πάντα πρός τό χειρότερο δυνατό. Τίποτε δέν δέχεται, ὅπως εἶναι. Προσπαθεῖ νά βρεῖ κρυμμένα νοήματα ἀκόμη καί στά πιό καθημερινά γεγονότα. Ἡ καρδιά, ἐπίσης, ἀποκτάει μία περιπλοκότητα. Ἀναμειγνύει τά συναισθήματα καί μεταπηδάει ἀπό τό ἕνα στό ἄλλο. Νιώθει ταυτόχρονα μίσος καί ἀγάπη, ἕλξη καί ἀντιπάθεια, χαρά καί θλίψη, ἐπιθυμία καί ἀποστροφή, ἐλπίδα γιά κάτι καλύτερο καί ἀπελπισία γιά τά πάντα. Ὅλ’ αὐτά, πού τά αἰσθάνεται τήν ἴδια στιγμή, δημιουργοῦν μία ἐσωτερική θύελλα, μία ὁμίχλη, ἕνα βαθύ καί ἀπύθμενο σκοτάδι. Ἡ ψυχή ἔχει μία ὁρμητικότητα, ἀλλά βιώνει καί μία ἀναβλητικότητα. Δέν ξέρει τί θέλει. Δέν ξέρει γιατί τό θέλει. Ξέρει, ὅμως, ὅτι θέλει καί αὐτή ἡ θέληση γίνεται πηγή ἄγχους καί ἀγωνίας. Ὁ ἄνθρωπος πού βασανίζεται ἀπό τή δαιμονική ἐπίδραση εἶναι χαλεπός, δηλαδή εἶναι δύσκολος καί περίπλοκος, ἀφοῦ δέν κατασταλάζει πουθενά. Δέν ἀνοίγεται σ᾿ αὐτούς πού τόν ἀγαποῦν καί ἀνοίγεται σέ πρόσωπα πού τόν ἐκμεταλλεύονται. Δέν ἔχει εὐθυκρισία, εἰλικρίνεια, παιδικότητα. Ξεχνάει αὐτά πού ἔπρεπε νά θυμᾶται καί θυμᾶται αὐτά πού τόν βλάπτουν. Δέν εἶναι προσεγγίσιμος καί γι᾿ αὐτό μένει μόνος.

Ἐπίσης, ὁ ἄνθρωπος πού ὑποφέρει ἀπό τή μυστική καί ἀθόρυβη παρουσία τοῦ διαβόλου γίνεται ἀναίσθητος καί ἀδιάφορος. Σήμερα αὐτό τό διαπιστώνουμε κατά κόρον. Ὅσοι ἔβαλαν τόν Θεό στό περιθώριο, ζοῦν χωρίς νά ἐνδιαφέρονται γιά τούς διπλανούς τους. Στήν ἴδια πολυκατοικία, ἀκόμη καί στόν ἴδιο ὄροφο, δέν συμμετέχει ὁ ἕνας στίς χαρές καί στίς λύπες τοῦ ἄλλου. Μπορεῖ ἀπό περιέργεια νά προσπαθοῦν νά ἐνημερωθοῦν γιά τά πάντα. Ὅταν, ὅμως, μάθουν τί συμβαίνει, ἀδιαφοροῦν. Ἀμέτρητοι πονεμένοι ἀναστενάζουν στά κρεβάτια τῶν νοσοκομείων ἐγκαταλελειμμένοι καί μόνοι. Ἀμέτρητοι γέροντες καί γερόντισσες ἀνεβαίνουν τή δύσκολη ἀνηφόρα τῆς δύσης τοῦ βίου σέ κλινικές, γηροκομεῖα, μοναχικά δωμάτια καί ξεχασμένα διαμερίσματα, χωρίς κάποιος νά τούς χτυπήσει τήν πλάτη, νά τούς φτιάξει ἕνα νόστιμο φαγητό, νά ἐπιμεληθεῖ ἀκόμη καί τά φάρμακά τους. Ἀμέτρητα μικρά παιδιά παρκάρονται σέ κέντρα μάθησης, σέ μικρές καί μεγάλες ὀθόνες, στή φροντίδα πληρωμένων νταντάδων, ἐπειδή οἱ γονεῖς τους εἶναι ἀναίσθητοι καί ἀδιάφοροι. Ἡ δαιμονική κυριαρχία στόν κόσμο ἔκανε τούς ἀνθρώπους νά βλέπουν δράματα καί νά γελοῦν, νά βλέπουν σκηνές πολέμου καί νά τρῶνε μεζεδάκια στό σαλόνι τους, νά συναντοῦν τόν ἀνθρώπινο πόνο καί ἐξευτελισμό καί νά συνεχίζουν ἀσυγκίνητοι τήν πορεία τους.

Τέλος, ὁ ἄνθρωπος πού βιώνει τή δαιμονική ἡγεμονία στήν ὕπαρξή του, ἀκόμη καί χωρίς νά τό καταλαβαίνει, ἀκολουθεῖ μία διαδρομή αὐτοκαταστροφική. Μέ σκοτισμένη σκέψη, μέ παγωμένη καρδιά, μέ ἀδιάφορη διάθεση γιά τά πάντα, ἀρχίζει νά κάνει ζημιά στόν ἑαυτό του. Χωρίς τόν Θεό μέσα του ρίχνεται στά ὑποκατάστατα τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι οἱ πάσης φύσεως ἐξαρτήσεις. Ἐξαρτήσεις ἀπό θανατηφόρες οὐσίες, ἀπό βλαβερές συνήθειες, ἀπό ἐπικίνδυνα πρόσωπα. Ἐξαρτήσεις πού τόν ἐξευτελίζουν καί τόν κουράζουν. Χωρίς καθαρό μυαλό λαμβάνει λάθος ἀποφάσεις, κάνει ἀνόητες καί ἀνεπιτυχεῖς ἐπιλογές. Χωρίς τόν Θεό μέσα του ὅλα τά βλέπει δύσκολα, ἀκατόρθωτα, ἐχθρικά. Ἀντί νά παλέψει, καταβάλλεται. Νομίζει ὅτι προοδεύει, ἀλλά ὀπισθοχωρεῖ. Ὅταν καταλάβει τή ματαιότητα τῶν πάντων, τότε πέφτει στήν ἔσχατη πτώση, στή ἀπελπισία. Φθείρει τό σῶμα καί τήν ψυχή του. Φθείρει τίς σχέσεις μέ τούς ἄλλους. Διαλύει τή ζωή του. Τό μόνο πού τοῦ ἀπομένει εἶναι τό τέλος. Ἕνα τέλος πού τό φοβᾶται, ἀλλά καί πού τό περιμένει. Ταλαίπωρος καί κουρελιασμένος γίνεται ὁ ἄνθρωπος, ἐάν ἐπιτρέψει στόν διάβολο νά τόν κυβερνήσει.

«Χαλεποί λίαν» ἦταν οἱ δαιμονισμένοι στή χώρα τῶν Γεργεσηνῶν. «Χαλεποί λίαν» εἶναι καί οἱ ἀδιόρατα καί μυστικά δαιμονισμένοι κάθε χώρας καί ἐποχῆς. Νά ὀχυρωθοῦμε, λοιπόν, ἀπέναντι στόν σατανά. Νά τόν ἐκδιώξουμε μέ τήν προσευχή, μέ τή μετάνοια, μέ τήν ἀρετή, μέ τήν ἀγάπη γιά τούς ἄλλους, μέ τή μελέτη τοῦ θείου θελήματος, μέ τή συνειδητή μετοχή στά μυστήρια. Μόνον τότε δέν θά γίνουμε «χαλεποί λίαν». Δέν θά γίνουμε δύσκολοι καί περίπλοκοι ἄνθρωποι, ἀλλά θά εἴμαστε τά πιστά παιδιά τοῦ Θεοῦ, οἱ εὐλογημένοι συνοδοιπόροι Του, οἱ χαρούμενοι ἀγωνιστές τῆς ζωῆς, οἱ κληρονόμοι τῆς μακαριότητας, οἱ μέτοχοι τῆς αἰώνια δόξας τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ