ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 8η Νοεμβρίου 2026

Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ.

(Λκ. 8, 41 – 56).

Περί τῶν Ἀγγέλων.

Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει μία μεγάλη γιορτή. Ἑορτάζει τή σύναξη τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί ὅλων τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων.

Πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου καί τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος ὁ Θεός δημιούργησε τόν νοερό κόσμο. Εἶναι ὁ κόσμος τῶν ἀγγέλων. Εἶναι τό σύνολο τῶν νοερῶν καί ἀῢλων πνευμάτων. Τά πνεύματα αὐτά ὁ Θεός τά δημιούργησε ἐκ τοῦ μή ὄντος. Τά ἔπλασε ὡς ἀσώματες φύσεις, σάν ἄνεμο καί σάν φωτιά, ὅπως λέγει ὁ Δαβίδ: «ὁ ποιῶν τούς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καί τούς λειτουργούς αὐτοῦ πυρός φλόγα». Οἱ ἄγγελοι εἶναι φύσεις πού ἔχουν λάβει κατά χάριν την ἀθανασία. Οἱ ἄγγελοι εἶναι ἀσώματοι καί ἄυλοι σέ σχέση μέ μᾶς, διότι συγκρινόμενοι μέ τόν Θεό εἶναι ὑλικοί, ἀφοῦ μόνον Ἐκεῖνος εἶναι ἀληθινά καί ἀπόλυτα ἀσώματος καί ἄυλος.

Πλάστηκαν ἀρχικά σέ δέκα ὁμάδες, σέ δέκα τάγματα. Οἱ ἄγγελοι ὡς πλάσματα λογικά καί πνευματικά ἔχουν τήν ἐλευθερία νά διαλέξουν τήν πρόοδο στό ἀγαθό ἤ τήν κατεύθυνση πρός τό κακό. Αὐτή τήν κακή ἐπιλογή τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό ἔκανε ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀρχάγγελος, ὁ Ἑωσφόρος, παρασύροντας μαζί του πρός τά βάθη τῆς κακίας καί τούς ἀγγέλους τοῦ τάγματός του, πού ἔγιναν δαίμονες. Ἔτσι ἔμειναν ἐννέα τά τάγματα τῶν ἀγγέλων.

Οἱ ἀγγελικές δυνάμεις ἐπιτελοῦν ἕνα τριπλό ἔργο. Πρῶτον, λατρεύουν καί δοξολογοῦν ἀκατάπαυστα τήν Ἁγία Τριάδα. Δεύτερον, κάνουν ὑπακοή στό θεϊκό θέλημα. Τρίτον, ἐργάζονται ὡς φύλακες καί ὁδηγοί τῶν ἀνθρώπων μέ σκοπό τή σωτηρία.

Κατ’ ἀρχήν ἔργο τῶν Ἀγγέλων πρός τόν Θεό εἶναι ἡ λατρεία καί ἡ ἀκατάπαυστη δοξολογία Του. Αὐτό τό ἔργο τό ἐπιτελοῦν ἀπό ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη πρός Ἐκεῖνον πού τούς ἔφερε στήν ὕπαρξη. Ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ζωή, ἡ τροφή, ἡ χαρά καί ἡ δόξα τῶν Ἀγγέλων. Ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ τούς κάνει νά συνθέτουν ἀδιάκοπα μία οὐράνια ὑμνωδία, πού δέν μπορεῖ νά ἐκφραστεῖ εὔκολα μέ ἀνθρώπινα λόγια. Εἶναι ἕνα ἀτέλειωτο γλέντι, ἕνα λαμπρό πανηγύρι, ἕνα νηφάλιο μεθύσι, πού συνεχίζεται στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων καί δέν θά σταματήσει ποτέ. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ γιά τούς Ἀγγέλους εἶναι δομικό στοιχεῖο τῆς φύσης τους, ἀφοῦ χωρίς αὐτή δέν μποροῦν νά ὑπάρχουν. Αὐτό τό πρῶτο στοιχεῖο τῆς ἀγγελικῆς ἐργασίας εἶναι κάτι πού περνάει ὡς παράδειγμα καί σ’ ἐμᾶς. Ἐμεῖς ὡς πλάσματα τοῦ Θεοῦ ὑλικοπνευματικά καλούμαστε νά εὐχαριστοῦμε, νά δοξολογοῦμε καί νά λατρεύουμε τόν Πλάστη καί Πατέρα μας ἀκούραστα καί χαρούμενα. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ θησαυρός, ἡ τροφή, ἡ χαρά, ἡ παρηγοριά, ἡ δύναμη, τό ἀκαταμάχητο ὅπλο κατά τῆς ἁμαρτίας. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ πρόγευση τῆς αἰωνιότητας. Ἡ προσευχή, ἡ εὐχαριστία καί ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι θρησκευτικό καθῆκον γιά ἐμᾶς, διότι οὔτε ἡ πίστη μας εἶναι θρησκεία οὔτε ἡ σχέση μας μέ τόν Θεό ἔχει καθήκοντα. Ἡ ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό εἶναι προνόμιο, δικαίωμα καί ἀνάγκη. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι καρπός τῆς ἀγάπης καί τῆς εὐγνωμοσύνης μας πρός Ἐκεῖνον. Ὅποιος ἀγαπάει ἕνα πρόσωπο, δέν χορταίνει νά μιλάει μαζί του. Ἡ ἀγάπη σημαίνει κοινωνία καί ἀλληλοπεριχώρηση. Ἐάν δέν μᾶς ἀρέσει ἡ προσευχή, ἐάν δέν λαχταρᾶμε νά τρέξουμε στή λατρεία τοῦ Θεοῦ, ἐάν μᾶς κουράζουν οἱ ἀκολουθίες καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἐάν δέν βρίσκουμε κάποιο λόγο νά συνομιλήσουμε μέ τόν Θεό, νά Τόν εὐχαριστήσουμε, νά Τόν δοξολογήσουμε, νά Τόν ὑμνήσουμε, τότε πρέπει νά ἀναλογιστοῦμε σοβαρά πόσο Τόν ἀγαπᾶμε. Ἐάν λέμε ὅτι εἴμαστε χριστιανοί καί δέν ἀγαπᾶμε τόν Θεό, τότε ἔχουμε σοβαρό ἐσωτερικό πρόβλημα. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ αὐξάνει τήν ἀγάπη γιά Ἐκεῖνον. Μπορεῖ νά ξεκινάει ὑπό πίεση λόγῳ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπό κοντά Του ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά, ὅσο ἐπιμένουμε, τόσο γίνεται ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τοῦ προσώπου μας καί εὐλογημένος τρόπος ζωῆς.

Τό δεύτερο στοιχεῖο τῆς ἀγγελικῆς διακονίας εἶναι ἡ ὑπακοή. Οἱ Ἄγγελοι ζοῦν καί ὑπάρχουν γιά νά ὑπηρετοῦν τό θεϊκό θέλημα. Ἡ ὑπακοή τους στόν Θεό εἶναι ἐλεύθερη, ἀβίαστη καί ὁλοκληρωτική. Αὐτή ἡ ὑπακοή ἐπισφραγίζει τήν ἐλευθερία τους. Εἶναι μία ὑπακοή πού τούς κρατάει συνδεδεμένους μέ τόν Κύριο. Εἶναι ὁ τρόπος μέσ’ ἀπό τόν ὁποῖο ἐρευνοῦν τό θεῖο θέλημα καί προάγονται στή γνώση τοῦ Θεοῦ. Ὅσο περισσότερο ὑπακούουν στόν Θεό, τόσο περισσότερο Τόν γνωρίζουν. Αὐτή ἡ γνώση εἶναι ἡ χαρά, ἡ καταξίωση, ἡ δόξα καί ἡ ἀέναη πορεία τους. Τήν ἀγγελική ὑπακοή πρός τόν Θεό καλούμαστε καί ἐμεῖς νά ἔχουμε στή ζωή μας. Ἡ ὑπακοή εἶναι πράξη ἐλευθερίας καί δέν ἔχει ἀξία, ἐάν εἶναι προϊόν καταπίεσης. Μέ τήν ὑπακοή στό θεῖο θέλημα παραδίδουμε τόν ἑαυτό μας στήν πρόνοια καί στή φροντίδα τοῦ Θεοῦ. Παραιτούμαστε ἀπό τήν ψευδαίσθηση τῆς αὐτάρκειας καί ἀναγνωρίζουμε τό θεϊκό καί παραδίνουμε τόν ἑαυτό μας στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία μας. Βαδίζουμε κάτω ἀπό τό θεϊκό βλέμμα μέ ἀσφάλεια καί μέ τή σιγουριά πώς ὅσο ζοῦμε, ὅπως θέλει Ἐκεῖνος, δέν θά ζημιωθοῦμε. Ἡ ὑπακοή πρός τόν Θεό ἐκφράζεται πρακτικά μέσ’ ἀπό τήν ὑπακοή πού κάνουμε στόν πνευματικό μας. Ἐπειδή στήν καθημερινότητα δέν μποροῦμε νά λαμβάνουμε αἰσθητά ὁδηγίες ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, ἀφοῦ δέν ἔχουμε τήν καθαρότητα νά ἐπικοινωνοῦμε μαζί του, ὅπως οἱ Ἄγγελοι, παίρνουμε αὐτές τίς ὁδηγίες ἀπό τόν πνευματικό μας. Αὐτός γίνεται τό στόμα τοῦ Θεοῦ γιά κάθε πιστό πού θέλει νά προκόψει καί νά προχωρήσει στή ζωή του μέ ἀσφάλεια.

Τό τρίτο ἔργο τῶν Ἀγγέλων εἶναι ἡ συμπαράσταση πρός τούς ἀνθρώπους. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι οἱ προστάτες μας. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει ἕναν φύλακα Ἄγγελο. Οἱ ἀγγελικές δυνάμεις προστατεύουν τούς ἀνθρώπους ἀπό ἀτυχήματα, ἀπό δαιμονικές ἐπιθέσεις, ἀπό πτώσεις καί παγίδες. Φωτίζουν τούς ἀνθρώπους στό νά ξεχωρίζουν τό σωστό ἀπό τό λάθος. Διδάσκουν στούς ἀνθρώπους τήν ὑμνολογία τοῦ Θεοῦ. Σκεπάζουν κάθε πιστό ἀπό τήν καταιγίδα τῆς ἁμαρτίας, ἐφόσον ζητήσει τή συνδρομή τους. Ζοῦμε κάτω ἀπό τά ἀγγελικά βλέμματα. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι μαζί μας ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς σύλληψης στή μήτρα τῆς μάνας μας μέχρι τή στιγμή πού θά παραδώσουν τήν ψυχή μας στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ἀγαποῦν ἀπέραντα. Δέν μᾶς ζηλεύουν, παρότι ἐμεῖς μποροῦμε νά δοξαστοῦμε καί νά προκόψουμε πνευματικά περισσότερο ἀπό ἐκείνους. Χαίρονται γιά μᾶς καί πανηγυρίζουν, ὅταν μετανιώνουμε γιά τίς ἁμαρτίες καί τίς πτώσεις μας. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι τό γρήγορο καταφύγιο σέ κάθε πειρασμό. Αὐτή ἡ ἀγάπη τῶν Ἀγγέλων γιά ἐμᾶς γίνεται παράδειγμα γιά τή δική μας σχέση μέ τούς ἄλλους. Κατά τό εὐαγγελικό ἦθος καλούμαστε κι ἐμεῖς νά γινόμαστε οἱ ἄγγελοι τῶν ἀδελφῶν μας. Ἡ ἀγάπη γιά τόν συνάνθρωπο δέν μπορεῖ νά εἶναι εὐχή, ἰδέα, συναίσθημα ἤ σύνθημα. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἀληθινή, ὅταν ἐκδηλώνεται ὡς συμπαράσταση, ὡς προστασία τοῦ ἄλλου, ὡς θυσία καί προσφορά. Ἀγαπᾶμε μόνον ὅταν αὐτό μᾶς στοιχίζει. Ἡ ἀνέξοδη ἀγάπη εἶναι κάλπικη καί βολική. Ἡ ἀληθινή ἀγάπη ξεβολεύει. Ξοδεύουμε γιά τόν ἄλλο ἀπό τόν χρόνο, ἀπό τήν ψυχή, ἀπό τά ὑπάρχοντα, γιά νά τοῦ δείξουμε ὅτι δέν εἶναι μόνος. Μέσα σ’ αὐτή τήν ἀγάπη γινόμαστε μία κοινότητα, ἕνα εὐλογημένο σῶμα, μία οἰκογένεια δυνατή καί χαρούμενη.

Σήμερα, πού ἔχουμε τή μεγάλη ἑορτή τῶν Ἀγγέλων, ἄς ἀναλογιστοῦμε πόσο θέλουμε νά γίνει ἡ ζωή μας ἀγγελική. Ἐφόσον μιμηθοῦμε τη δική τους τριπλή ἐργασία, δοξολογώντας καί λατρεύοντας τόν Θεό, ὑπακούοντας στό θέλημά Του, καί ἀγαπώντας τούς συνανθρώπους μας, τότε θά γινόμαστε ἐπίγειοι ἄγγελοι, οὐράνιοι ἄνθρωποι, συνοδοιπόροι τῶν ἀγγέλων καί μέτοχοι τῆς κοινῆς αἰώνιας γιορτῆς καί πανήγυρης τοῦ Παραδείσου. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ