ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΤΗΣ

Μετά τό ὑπερφυές γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου, ὁ Κύριος εἰσέρχεται στά Ἱεροσόλυμα. Ἐκεῖ τόν ὑποδέχονται πλήθη ἀνθρώπων πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ γιά τήν ἑορτή τοῦ Πάσχα, ἀλλά καί γιά νά δοῦν τόν προφήτη, τόν παράδοξο αὐτό ἄνθρωπο, τόν Μεσσία πού ἀνέστησε ἕνα νεκρό.

Μέ τήν διήγηση τῆς εἰσόδου τοῦ Χριστοῦ στήν Ἁγία Πόλη εἰσάγει καί ἐμᾶς ἡ Ἐκκλησία στήν Μεγάλη Ἑβδομάδα, στά ἄχραντα Πάθη καί τήν ζωηφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Ὁ Χριστός εἰσέρχεται στά Ἱεροσόλυμα γιά νά θυσιασθεῖ ἑκουσίως ὑπέρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, αὐτῶν πού ἔζησαν, ζοῦν καί θά ζήσουν ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Ἔτσι, βεβαιώνει κάθε ἄνθρωπο πού τόν ἀποδέχεται ὡς Σωτῆρα καί Λυτρωτή ὅτι Αὐτός ἀναλαμβάνει τίς δικές μας ἁμαρτίες καί ἀδυναμίες, τά λάθη καί τίς παραλείψεις, τήν ἀπιστία ἤ τήν ὀλιγοπιστία μας καί τά προσηλώνει στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ· γιά νά θανατωθεῖ ὁ θάνατος, νά καταργηθεῖ ἡ ἁμαρτία καί νά ἀνατείλει ἀπό τήν δική Του ζωή καί δόξα ἡ ἀληθινή ζωή καί δόξα τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ ἀληθινή δόξα στό μεγαλεῖο τῆς ταπεινώσεως

Ὁ Κύριος στόν 23ο Ψαλμό ὀνομάζεται «Βασιλεύς τῆς Δόξης»· καί δοξάζεται ὅταν φανερώνει τήν ἄπειρη ἀγάπη καί ταπείνωσή Του, τήν ἀκατάληπτη στοργή καί καλοσύνη Του πρός κάθε ἄνθρωπο, καθότι «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. 2,4).

Δόξα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Σταυρός Του, ἡ δύναμη τῆς θυσίας καί τῆς συγχωρητικότητάς Του.

Μετέχοντας ὁ πιστός στό ἦθος τοῦ Χριστοῦ καί ἀποκτώντας «ὁμοήθειαν Θεοῦ», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, διδάσκεται ὅτι ἡ ἀληθινή δόξα δέν βρίσκεται στήν αὐτοπροβολή, τήν οἰκονομική καί κοινωνική καταξίωση, τήν ἐπίδειξη καί αὐταρέσκεια, ἀλλά στήν βίωση τοῦ πνεύματος τῆς ταπεινώσεως τοῦ Χριστοῦ, τῆς διακονίας, τῆς θυσίας, τῆς συναλληλίας.

Δέν μπορεῖς νά συνδοξάζεσαι μέ τόν Χριστό, ἐάν δέν ζεῖς τήν ζωή Ἐκείνου πού εἶναι ζωή κενώσεως, καταβάσεως· ἐάν δέν περιζώνεσαι, ὅπως ὁ Κύριος, τό λέντιον, τήν ποδιά τοῦ ὑπηρέτη, γιά νά διακονήσεις τόν Θεό στό πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου.

«Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»

Στήν θεία Λειτουργία βιώνουμε μυστηριακά τό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὅλα τά γεγονότα πού ἐργάσθηκε ὁ Θεός γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, σέ ἕνα αἰώνιο παρόν.

Μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τήν μετοχή μας στήν θεία Εὐχαριστία ἀνταποκρινόμαστε καί ἀποδεχόμαστε «τό σωτήριον» (Ψαλμ. 95,2) τοῦ Θεοῦ καί γινόμαστε κοινωνοί τῆς ἀθανάτου ζωῆς Του καί μέλη τῆς Βασιλείας Του.

Γι’ αὐτό καί ψάλλουμε σήμερα στήν θεία Λειτουργία: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»· ἄς εἶναι δοξασμένος Αὐτός πού ἔρχεται πάντοτε σταλμένος ἀπό τόν Θεό, γιά νά μᾶς σώσει, νά μᾶς ἁγιάσει, νά μᾶς θεώσει.

«Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν». Ὁμολογοῦμε, δηλαδή, ὅτι ὄντως «ἐπέφανεν», φανερώθηκε, ἀποκαλύφθηκε, ἐνηνθρώπησε ὁ Υἱός τοῦ ζῶντος Θεοῦ γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο υἱό Θεοῦ κατά χάρι καί νά τόν ἀξιώσει τῆς αἰωνίου ζωῆς καί βασιλείας.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, Σωτήρ τῶν ἀνθρώπων

Τά πλήθη τῶν ἀνθρώπων πού ὑποδέχθηκαν τόν Χριστό στά Ἱεροσόλυμα τόν ἀποκαλοῦσαν «Βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ». Τουλάχιστον σέ ἐκείνη τήν περίσταση ὁμολογοῦσαν ὅτι δέν ἦταν ἕνας κοινός ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ Μεσσίας, δηλαδή ὁ Χριστός, ὁ Λυτρωτής.

Τί σημαίνει ὅμως γιά ἐμᾶς ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας μας;

Ἡ ὁμολογία μας ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Βασιλεύς, ὁ Λυτρωτής καί Κύριός μας σημαίνει ὅτι ἀποδεχόμαστε τόν λόγο Του ὡς τό ὕψιστο κριτήριο τῆς συνειδήσεώς μας καί διαμορφώνουμε τό ἦθος μας ἀναλόγως πρός τό Εὐαγγέλιό Του.

Σημαίνει ὅτι πιστεύουμε πώς Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ἡ πίστη αὐτή γίνεται ζωή, τροφή, φῶς, πνοή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Σημαίνει ὅτι καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια νά ἀγαπήσουμε, νά συγχωρήσουμε, νά «προσλάβουμε» ἐν Χριστῷ κάθε ἄνθρωπο, ἀκόμη καί τόν ἐχθρό μας, γιατί δέν μπορεῖς νά ἰσχυρίζεσαι ὅτι ἀγαπᾶς τόν Θεό, ἐάν δέν ἀγαπᾶς τόν συνάνθρωπο.

Σημαίνει, τέλος, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό κέντρο τῆς ζωῆς μας, ἡ πηγή ἐμπνεύσεως, ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια, ἡ Ἄμπελος ἡ ἀληθινή μέ τήν ὁποία, ἐάν παραμείνουμε ἑνωμένοι, θά παράξουμε καρπούς ἀθανασίας.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ