ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ

Απόστολος: Πραξ. ε΄ 12-20

Ευαγγέλιον: Ιωαν. κ΄ 19-31

19 Απριλίου 2026

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν. 20, 28)

Ο Απόστολος Θωμάς, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ένας χαρακτήρας συναισθηματικός, ευαίσθητος και μελαγχολικός. Ο θάνατος του αγαπημένου του Διδασκάλου τον έχει βυθίσει σε κατάσταση απογοήτευσης και μελαγχολίας. Βυθισμένος στις απαισιόδοξες σκέψεις του, αρνείται να πιστέψει, αν δεν δει με τα μάτια του κι αν δεν ψηλαφήσει με τα χέρια του το Σώμα του Κυρίου.

Ζητά αποδείξεις για το θαύμα και βεβαιότητες για την Ανάσταση. Και μέσα στην απογοήτευση του κάνει και το τραγικό λάθος: απομονώνεται από τους άλλους Μαθητές. Ενώ οι άλλοι Μαθητές πανηγυρίζουν, αυτός υποφέρει. Δεν είναι βέβαια άπιστος, αλλά βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.

Κι αυτή του η απιστία γίνεται αφορμή να οδηγηθεί σε βέβαιη, ακλόνητη πίστη και να ομολογήσει τη θαυμαστή αυτή φράση: «ο Κύριος μου και ο Θεός μου».

Σε αυτή τη σημαντική φράση θα ήθελα να μείνουμε κι εμείς σήμερα, για να δούμε τι σημαίνει η ομολογία του Θωμά και τι συνέπειες έχει αυτή η ομολογία στην προσωπική μας ζωή.

Μια ολόκληρη εβδομάδα ταλαιπωρείται ο Απόστολος Θωμάς με τις σκέψεις της απιστίας, που σαν ισχυρός ανεμοστρόβιλος αναστατώνουν το εσωτερικό του κόσμου. Κι είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευσή του, ώστε η βεβαίωση από τους Μαθητές, ότι είδαν αναστημένο τον Κύριο, δεν ρίχνει κανένα φως στην ψυχή του.

«Αν», λέει, «δεν δω στα χέρια του τα σημάδια από τα καρφιά, κι αν δεν βάλω το δάχτυλό μου στα σημάδια από τα καρφιά κι αν δεν βάλω το χέρι μου στην λογχισμένη πλευρά Του, δεν θα πιστέψω».

Κι ο Κύριος, που γνωρίζει το βάθος της καρδιάς του Μαθητή του, δεν τον αφήνει περισσότερο να βασανίζεται με τις αμφιβολίες του. Συγκαταβατικός πάντοτε στις ανθρώπινες αδυναμίες και γεμάτη αγάπη προς τους κλονιζόμενους και απογοητευμένους, συγκαταβαίνει και στην περίπτωση του απιστού Μαθητή Του.

Εμφανίζεται πάλι μπροστά στους Μαθητές και τους μεταδίδει την ειρήνη Του. Και, στραφόμενος προς τον Θωμά, του λέει:

«Έλα, Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου εδώ και ψηλάφησε τα τρυπημένα από τα καρφιά μου χέρια. Άπλωσέ το ακόμη και φέρε το χέρι σου στην πλευρά μου και μην αμφιβάλλεις, αλλά πίστεψε. Διώξε από μέσα σου τους λογισμούς της απιστίας, που ταράζουν την ψυχή σου, και γίνε πιστός».

Κι ο Θωμάς, χωρίς να φτάσει τελικά να αγγίξει το Θεϊκό Σώμα, με φωνή που βγαίνει από τα τρίσβαθα της ψυχής του, λέει: «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Είναι πράγματι μεγάλη και θαυμαστή η ομολογία του Αποστόλου Θωμά. Πώς όμως σε μια στιγμή έγινε αυτή η απότομη μεταστροφή; Πώς την κατάσταση της απιστίας τη διαδέχθηκε μια τόσο θερμή πίστη;

Η ευαίσθητη καρδιά του Θωμά άσκησε πολύ δυνατή, από τη μια, η λαμπρή και αστραφτερή μορφή του Αναστημένου Κυρίου και, από την άλλη, η επανάληψη των λόγων που είχε πει ο ίδιος ο Θωμάς, όταν αρνιόταν να πιστέψει στη μαρτυρία των άλλων Μαθητών. Αυτούς ακριβώς τους λόγους τούς ακούει τώρα από το στόμα του Διδασκάλου.

Αυτά τα δύο γκρεμίζουν τα τείχη που είχε υψώσει στην καρδιά του η απιστία και όχι μόνο αναγνωρίζει τον Αναστημένο, αλλά Τον αναγνωρίζει και ως Κύριο και ως Θεό του.

Το μεγάλο είναι το μάθημα που μας προσφέρει η περίπτωση του Θωμά. Και πολύ αξιόλογο το μήνυμα που, μέσα στους αιώνες, φτάνει ως τις μέρες μας και θα συνεχίσει να φτάνει μέχρι τη συντέλεια του κόσμου.

Γι' αυτό δεν είναι ούτε σπάνιο ούτε παράδοξο ότι στις καρδιές μερικών χριστιανών γεννιούνται αμφιβολίες σχετικά με τη θεότητα του Κυρίου μας, ιδιαίτερα δε για την αλήθεια της τριήμερης εκ νεκρών Αναστάσεως Του. Τόσα, άλλωστε, κηρύγματα απίστων ακούγονται σήμερα. Και τόσα αθεϊστικά βιβλία κυκλοφορούν με σκοπό να γκρεμίσουν την πίστη και να οδηγήσουν σε μια ζωή μακριά από τον Χριστό, σε μια ζωή χωρίς στήριγμα.

Και θα είναι λυπηρό να υπάρξει έστω και ένα ναυάγιο γύρω από την πίστη. Όταν όμως παρουσιαστεί κάτι τέτοιο, ας μην παραδώσει αυτός που αμφιβάλλει τα όπλα, αλλά ας μιμηθεί τον Θωμά.

Γιατί η ομολογία του Θωμά δεν είναι κάτι που έγινε μόνο για τον ίδιο. Η όλη πλοκή των περιστατικών δείχνει ότι ήταν μια οικονομία του Θεού.

Ο Κύριος διάλεξε να εμφανιστεί στους άλλους Μαθητές την ώρα που έλειπε ο Θωμάς, ώστε να εκδηλωθεί η δυσπιστία του και να βεβαιωθεί με αυτόν τον τρόπο η αλήθεια της Αναστάσεως Του.

Και το πρώτο πράγμα που μας προσφέρει, με την ομολογία του, ο Θωμάς είναι αυτή η βεβαιότητα: ότι ο Κύριος πραγματικά αναστήθηκε και ότι δεν είναι μια φαντασία η Ανάσταση Του.

Το αναστημένο Σώμα Του δεν ήταν άυλο, ένα είδος φαντάσματος, όπως κακώς νομίζουν πολλοί, αλλά το ίδιο το Σώμα Του, αναστημένο. Άφθαρτο πλέον και δοξασμένο, αλλά το ίδιο υλικό σώμα, με τα σημάδια από τα τρυπήματα των καρφιών· ένα Σώμα, με λίγα λόγια, που μπορούσε να το αγγίξει κανείς.

Δυστυχώς, χωρίς πίστη, δεν μπορεί να χωρίσει ο νους μας αυτό το μυστήριο: ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, ανάμεσά μας, συναναστράφηκε μαζί μας, προδόθηκε, εξευτελίστηκε, ταπεινώθηκε και σταυρώθηκε για χάρη μας.

Και ότι αυτόν τον άπειρο Θεό, έχουμε τώρα τη δυνατότητα να Τον πλησιάζουμε μέσα στην Εκκλησία, να ενωνόμαστε μαζί Του, να Τον κοινωνούμε και να Τον φέρνουμε μέσα μας.

Είναι ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος και Φιλάνθρωπος, ο μόνος Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου. Είναι ο Θεός της αγάπης, που νοιάζεται για όλα τα δημιουργήματα Του. Καθαρίζει λεπρούς, κάνει τους χωλούς να τρέχουν, τους παραλύτους να θεραπεύονται και να τους σηκώνουν τα κρεβάτια τους, τους τυφλούς να βλέπουν.

Αδελφοί μου! Όπως συνέβη τότε με τον Θωμά, το ίδιο συμβαίνει σήμερα με τον καθένα από μας.

Στις συνταρακτικές στιγμές της ζωής μας, όταν τα κύματα των αμφιβολιών αναστατώνουν ορμητικά την καρδιά μας, ο Κύριος δεν μας αποστρέφεται ούτε αγανακτεί με τις διακυμάνσεις μας. Και ενώ εμείς ζαλισμένοι ταλαντευόμαστε, Εκείνος εμφανίζεται ξαφνικά μέσα στη βαρυχειμωνιά της ταραγμένης ζωής μας και μας φέρνει την άνοιξη της πίστης.

Ως αναζητούμε, λοιπόν, τον Κύριο με την ειλικρινή φορά στην καθημερινή μας ζωή. Κι Εκείνος που μας αποκαλύπτεται με πολλούς τρόπους: με ευεργεσίες και δωρεές, με τη Χάρη Του και την αγάπη Του.

Και η ζωή μας θα πλημμυρίζει από χαρά, καθώς θα ψηλαφούμε την παρουσία Του δίπλα μας. Και τότε θα ξεσπούμε κι εμείς, με ενθουσιασμό, στην ομολογία:

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

ΠΗΓΗ