ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 19η Άπριλίου 2026

Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Ἀντίπασχα).

(Ιω. 20, 19 – 31).

«φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου» (Ιω. 20, 27).

Χριστός Ἀνέστη! Αὐτή ἡ κρουγή εἶναι ἡ ἐλπίδα, ἡ χαρά καί ἡ δύναμή μας. Αὐτό εἶναι τό ἀδιαμφισβήτητο γεγονός, πάνω στό ὁποῖο στηρίζεται ἡ Ἐκκλησία. Ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, κατατρόπωσε τόν θάνατο, ἀνέτειλε ἀπό τόν Τάφο σάν Ἀρχηγός τῆς Ζωῆς. Ἀναστημένος παρουσιάζεται στούς φοβισμένους μαθητές Του. Χαρίζει τήν εἰρήνη στήν ταραγμένη καρδιά τους. Ἀποκαλύπτεται ὡς ὁ ἀληθινός Θεός, ὡς ἡ πηγή τῆς ζωῆς. Κατά τήν ἀποκάλυψή Του, ὅμως, ἕνας ἀπό τούς μαθητές ἀπουσιάζει. Εἶναι ὁ Θωμᾶς. Ἀδυνατεῖ ὁ Θωμᾶς νά προσεγγίσει τό μεγάλο μυστήριο τῆς Ἀνάστασης. Ὁ Χριστός τόν ἀφήνει ὀκτώ ἡμέρες νά ὡριμάσει. Δίνει τό περιθώριο γιά ὀκτώ ἡμέρες μέσα στήν ψυχή τοῦ Θωμᾶ νά γιγαντωθεῖ ὁ πόθος γιά τόν Διδάσκαλό του.

Ὅταν πλέον ὁ Θωμᾶς εἶναι ἔτοιμος ἐσωτερικά, ὁ Ἀναστημένος Ἱησοῦς ἀποκαλύπτεται καί σ’ ἐκεῖνον. Τόν φωνάζει κοντά Του καί τοῦ λέγει: «φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου».

Ἡ συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία εἶναι πέρα ἀπό κάθε μέτρο καί ἀπό κάθε ὅριο! Δέν θίγεται ὁ Χριστός ἀπό τήν ἀπροθυμία τοῦ Θωμᾶ νά δεχτεῖ τήν Ἀνάσταση. Γιά κανέναν ἄνθρωπο δέν εἶναι εὔκολο νά δεχτεῖ τό γεγονός τῆς συντριβῆς τοῦ θανάτου. Ὁ θάνατος εἶναι πανανθρώπινη κληρονομιά. Εἶναι γεγονός ἀναπόδραστο. Γιά τούς περισσότερους ἀνθρώπους εἶναι ἕνα τέλος. Μόνο γιά τούς ἀληθινά πιστούς εἶναι μία ἀφετηρία. Ὁ Κύριος καλεῖ ὄχι μόνο τόν Θωμᾶ ἀλλά καί κάθε ἄνθρωπο νά Τόν ψηλαφήσει. Στόν καθένα λέγει: «φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου».

Ὁ Χριστός δέχεται νά ἀπλώσουμε τά βρώμικα χέρια μας στήν πανάχραντη πλευρά Του πρῶτον, διότι χαίρεται ὅταν Τόν ἐρευνοῦμε. Δέν φοβᾶται ὁ Θεός τήν ἀνθρώπινη ἀμφισβήτηση. Μέσα στήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχουν θέσφατα καί ἀπολυτότητες. Ὅλα μέσα στό ἱερό Εὐαγγέλιο ἔχουν μία λογική συνέχεια καί ἐπιδέχονται μία ἐξήγηση. Ὁ Κύριος, βεβαίως, ἀποκαλύπτεται συνεχῶς, ἀλλά ἡ ἀποκάλυψή Του γίνεται στά μέτρα πού μπορεί ὁ πιστός νά τή σηκώσει καί νά τή δεχτεῖ. Ὁ Θεός φανερώνεται γιά νά Τόν προσεγγίσουμε, νά Τόν ψάξουμε, νά Τόν ψηλαφήσουμε, νά Τόν μελετήσουμε καί νά Τόν ἐρευνήσουμε. Δέν ἔρχεται ἀνάμεσά μας σάν ἕνα πρόσωπο ἀπόμακρο. Ἐπιδέχεται καί ἐπιθυμεῖ τή σχέση μαζί μας. Θέλει νά Τόν γνωρίζουμε ὄχι σάν μία ἀκόμη πληροφορία, ἀνάμεσα στίς δισεκατομμύρια ἄλλες πού παίρνουμε, ἀλλά νά Τόν γνωρίζουμε μέσα ἀπό μία ζωντανή ἐπαφή. Θέλει, δηλαδή, νά γνωριζόμαστε μαζί Του στενά καί ἀληθινά. Θέλει νά Τοῦ μιλάμε, νά Τόν ἀγγίζουμε μέ τήν ἀφοσίωσή μας, νά Τόν προσλαμβάνουμε μέσα μας μέ τή θεία Εὐχαριστία. Λέγει τό «φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου», διότι εἶναι προοπελάσιμος καί προσεγγίσιμος.

Δεύτερον, καλεῖ τόν Θωμᾶ καί μαζί του ὅλους ἐμᾶς νά Τόν ψηλαφήσουμε μέ τό: «φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου», διότι ἀπό τήν πλευρά Του γεννιέται ἡ κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ πλάστηκε ἡ Εὔα, ἔτσι καί ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἱησοῦ πλάστηκε ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ καί τρέφεται μέ τό νερό καί τό αἷμα πού ἔτρεξαν ἀπό τήν πλευρά τοῦ σταυρωμένου Λυτρωτῆ. Ὅταν τρυπήθηκε ἡ πλευρά τοῦ Ἐσταυρωμένου οἱ μέν ἄπιστοι πιστοποίησαν τόν θάνατό Του, οἱ δέ πιστοί ἔλαβαν τήν πηγή τῆς ζωῆς. Μέσα στούς κρουνούς τοῦ ὕδατος καί τοῦ αἵματος, πού τρέχουν ἀπό τήν πλευρά τοῦ Σωτήρα, βαπτίζονται καί τρέφονται οἱ πιστοί ὅλων τῶν ἐποχῶν. Μέσα στό νερό τῆς κεντημένης πλευρᾶς τελεῖται ἡ Βάπτιση τῶν χριστιανῶν. Μέσα στό αἷμα τῆς πληγωμένης πλευρᾶς γίνεται ἡ μυσταγωγία τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Μ’ αὐτά τά δύο μυστήρια ξεκινάει καί προκόπτει ἡ πνευματική πορεία κάθε πιστοῦ. Κάθε προσπάθεια νά προσεγγίσουμε τήν τραυματισμένη πλευρά τοῦ Ἱησοῦ ἀνανεώνει τή σχέση μας μαζί Του. Μία σχέση πού ξεκίνησε μέ τό Ἱερὸ Βάπτισμα καί συνεχίζεται μέ τή Θεία Κοινωνία. Ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἀναπλάθονται ἀπό τήν πλευρά τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό λέμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία γεννήθηκε καί ἀναγεννιέται ἀπό τή ζωηφόρο πλευρά τοῦ Κυρίου.

Τέλος, ὁ Ἱησοῦς λέγει στόν Θωμᾶ ἀλλά καί σ’ ἐμᾶς: «φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου», διότι θέλει νά δείξει ὅτι στόν Σταυρό καί στόν θάνατο δέν τελείωσε κάτι. Ἀντίθετα ὁ θάνατος εἶναι ἡ ἀρχή τῆς αἰωνιότητας. Ἡ τραυματισμένη πλευρά τοῦ Ἐσταυρωμένου μπορεί νά εἶναι ἡ ἀπόδειξη τοῦ θανάτου Του, ἀλλά ταυτόχρονα εἶναι ἡ ἔναρξη τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ὁ ὀλετήρας τοῦ θανάτου Χριστός μέ τόν θάνατό Του νίκησε τόν θάνατο. Κράτησε ἀνοικτή τήν πληγή στήν πλευρά Του μετά τήν Ἀνάσταση, γιά νά μᾶς δείχνει ὅτι πράγματι πέθανε. Πέθανε μέν, ἀλλά δέν χάθηκε. Πέθανε, γιά νά συντρίψει τόν Ἅδη. Πέθανε, γιά νά ζήσουμε ἐμεῖς. Πέθανε, γιά νά ἀναστηθεῖ ὡς πρωτότοκος ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι, μετά ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ πρωτότοκου, ἀκολουθεῖ καί ἡ ἀνάσταση τῶν δευτερότοκων, δηλαδή ἡ δική μας ἀνάσταση καί ζωή. Ἡ τρυπημένη πλευρά τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι τό τραῦμα ἑνός νεκροῦ. Εἶναι τό σημάδι καί ἡ ἀπόδειξη ὅτι ἡ ζωή συνεχίζεται μετά τόν θάνατο. Ἡ ζωή μας δέν τελειώνει στόν τάφο, ὅπως δέν τέλειωσε ἡ ζωή τοῦ Κυρίου στόν τάφο. Πέρα ἀπό τόν τάφο ὑπάρχει ἡ ἀτέλειωτη καί αἰώνια ζωή τῆς ὄγδοης ἡμέρας. Στή σημαδεμένη πλευρά τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ βλέπουμε τήν ἀπόδειξη τῆς αἰώνιας ζωῆς. Δέν εἶναι προορισμός μας ὁ τάφος. Ὁ τάφος εἶναι ἕνα πέρασμα στήν πραγματικότητα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

«Φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου» λέγει ὁ Ἀναστημένος Θεός στόν ἀγαπημένο Του Θωμᾶ. Χρωστᾶμε μεγάλη εὐγνωμοσύνη στόν Θωμᾶ, διότι μέ τή δική του πνευματική δοκιμασία ὠφελούμαστε ἐμεῖς στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Μαζί μ’ ἐκεῖνον δεχόμαστε κι ἐμεῖς τήν πρόσκληση νά προσεγγίσουμε τήν πλευρά τοῦ Σωτήρα. Τολμᾶμε νά προσεγγίσουμε τόν Θεό μέ μία εὐλογημένη περιέργεια ἤ καί μέ δυσπιστία, διότι ὁ Θεός χαίρεται ἐρευνώμενος. Ἀρδεύουμε ἀπό τήν πλευρά Του τό αἷμα καί τό ὕδωρ, διότι ἔτσι συγκροτοῦμε τήν Ἐκκλησία. Παρηγορούμαστε ἀπό τό ἄγγιγμα τῆς πληγωμένης πλευρᾶς, διότι ξέρουμε ὅτι αὐτή ἀποτελεῖ τήν ἀπόδειξη τῆς αἰώνιας ζωῆς. Αὐτή τή ζωή μακάρι νά τήν ἀπολαύσουμε μέσα στό φῶς τῆς Ἀνάστασης. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ