ΜΗΝΥΜΑ

ΓΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ, ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2025

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

Ἡ ἀνωτερότητα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔναντι τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἰουδαϊκῆς θρησκείας ἐπισημαίνεται στό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Μάλιστα, στηρίζεται σέ συγκεκριμένα δεδομένα πού χαρακτηρίζουν τήν Ἀρχιερωσύνη του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, γεννημένος ἀχρόνως ἀπό τόν Θεό Πατέρα· διαπέρασε τούς οὐρανούς γιά νά ἐνδυθεῖ τήν ἀνθρώπινη φύση, γι’ αὐτό καί μπορεῖ νά σταθεῖ μέ συμπάθεια ἀπέναντι στόν πειραζόμενο ἄνθρωπο, καθότι καί ὁ Ἴδιος ὑπέστη τούς ἴδιους πειρασμούς, μέ μιά σημαντική διαφορά: δέν ὑπέπεσε στήν ἁμαρτία. Αὐτό συνέβη, διότι ἦταν ἐκ φύσεως ἀναμάρτητος, πράγμα πού σημαίνει ὅτι δέν μποροῦσε νά ἁμαρτήσει, ἀφοῦ ἡ θεότητά του δέν ἐπέτρεπε τήν ἐκτροπή στήν ἁμαρτία.

Ὁ Θεός προσφέρει τή σωτηρία

Ἡ περί τῆς ἀναμαρτησίας τοῦ Κυρίου διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι βασικότατη, θεμελιωμένη στή Γραφή καί στήν Πατερική διδασκαλία. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος τή συνδέει ἄμεσα μέ τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί ἐπισημαίνει: «Πῶς καθ’ ὁλοκληρίαν πέθανε ὑπέρ τῶν ἁμαρτωλῶν, ἄν αὐτός βρισκόταν σέ ἁμαρτία; Διότι αὐτός πού πεθαίνει ὑπέρ ἁμαρτωλῶν, πρέπει ὁ ἴδιος νά εἶναι ἀναμάρτητος. Καθ’ ὅσον, ἄν ἁμαρτήσει καί αὐτός, πῶς θά πεθάνει ὑπέρ ἄλλων ἁμαρτωλῶν; Ἄν δέν πέθανε ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν ὅλων τῶν ἀνθρώπων, πέθανε ἀναμάρτητος».

Ὀφείλουμε νά κατανοήσουμε ὅτι ἡ διδασκαλία αὐτή τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι κομβικῆς σημασίας, γιατί πάνω της στηρίζεται ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὁ ἄνθρωπος προσδοκᾶ τή σωτηρία του ἀπό τόν Θεό, γιατί μόνον Αὐτός μπορεῖ νά τήν προσφέρει. Ἐπενδύοντας, ὅμως, τόν Χριστό μέ τή φθαρτότητα καί τήν ἁμαρτωλότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἀναγνωρίζοντας δηλ. στό πρόσωπό του ἕναν κοινό ἄνθρωπο, ὅπως ὅλοι ἐμεῖς, τότε τό οἰκοδόμημα τῆς σωτηρίας γκρεμίζεται καί μετατρέπεται σέ οὐτοπία.

Διαχρονική πολεμική

Γι’ αὐτό καί οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας διαχρονικά πολέμησαν αὐτήν ἀκριβῶς τήν πτυχή τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, χρησιμοποιώντας κοινούς καί συνηθισμένους τρόπους, ἀκριβῶς γιά νά πλανήσουν καί τούς ἐκλεκτούς. Ἐπιστράτευσαν τήν τέχνη, τή λογοτεχνία, τό θέατρο, τόν κινηματογράφο, γιά νά παρουσιάσουν ἕναν καθαρά ἀνθρώπινο Χριστό, πού μετέχει σέ ὅλο τό εὖρος τῆς ἀνθρώπινης φύσης, χωρίς ἐξαιρέσεις.

Ἕναν Χριστό πού συνάπτει σαρκικές σχέσεις, παρουσιάζει τή σύζυγό του, ἀποκτᾶ παιδιά, δημιουργεῖ οἰκογένεια καί ἐνταφιάζεται σέ οἰκογενειακό τάφο!

Οἱ ἀπόψεις αὐτές, ὅσο κι ἄν κρύβονται πίσω ἀπό τό πέπλο τῆς καλλιτεχνικῆς ἐλευθερίας, ἀποσκοποῦν συνειδητά στήν καταρράκωση τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, κατά τήν ὁποία ὁ Χριστός ὑπῆρξε καί εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, κατά πάντα, ἐκτός ἁμαρτίας.

Ὁ Χριστός ὡς θεμέλιο τῆς πίστεως

Γι’ αὐτό, εἶναι ἀπολύτως δικαιολογημένη ἡ ἀντίδραση τῶν ἐπίσημων ὀργάνων τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι σέ τέτοιου εἴδους παρακμιακά, δῆθεν καλλιτεχνικά φαινόμενα, ὄχι γιατί ὁ Χριστός ἔχει ἀνάγκη προστασίας, ἀλλά γιατί ἡ ἀσθενής συνείδηση τῶν ἀνθρώπων ἔχει ἀνάγκη στήριξης καί βοήθειας. Στό πλαίσιο αὐτό κινούμενη ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου, πρό ἐτῶν, ν’ ἀντιμετωπίσει ἀνάλογα φαινόμενα, ἀπευθύνθηκε στόν λαό ἐξηγώντας τή στάση Της: «Βασική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεάνθρωπος, δηλ. τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. Αὐτή ἡ πίστη εἶναι τό θεμέλιο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς. Δέν πρόκειται γιά μία λεπτομέρεια πού, ἄν κλονισθεῖ, δέν ἐπιφέρει καμία ἀλλοίωση στόν ἐκκλησιαστικό ὀργανισμό, ἀλλά γιά κεντρικό θεμέλιο τῆς πίστεως. Γιατί, ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, αὐτό σημαίνει ὅτι, ἄν κλονισθεῖ αὐτή ἡ διδασκαλία, τότε, αὐτομάτως καί ἡ Ἐκκλησία συγκαταλέγεται μεταξύ τῶν ἀνθρωποκεντρικῶν συστημάτων καί, ἑπομένως, ὁ ἄνθρωπος παραμένει αἰωνίως ἀλύτρωτος».

Αὐτή εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας περί τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Ὀφείλουμε νά ἀποδεχόμαστε καί νά υἱοθετοῦμε αὐτήν τήν πίστη, χωρίς ὅρους καί προϋποθέσεις. Ὀφείλουμε, ὅμως καί νά καταδικάζουμε μέσα μας κάθε προσπάθεια σπιλώσεως τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου, συνδεόμενοι, ἀκόμη περισσότερο, μέ τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἐκεῖ ὅπου ὁ Ἀναμάρτητος ἐξακολουθεῖ νά θυσιάζεται γιά τίς δικές μας ἁμαρτίες.

Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου