ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΩΝ

Στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος διηγεῖται τήν θεραπεία ἑνός δαιμονιζομένου νέου, ἐπισημαίνοντας δύο κυρίως σημεῖα· τήν ἐξουσία τοῦ Κυρίου κατά τῶν δαιμόνων καί ἀκολούθως τόν διάλογό Του μέ τούς Μαθητές περί τῆς ἀπιστίας, ὡς αἰτίας γιά τήν ἀδυναμία τους νά ἐπιτελέσουν τήν θεραπεία, καί περί τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως. Ὁ Χριστός εἶχε δώσει στούς Μαθητές Του τήν ἐξουσία νά κυριαρχοῦν ἐπάνω σέ ὅλη τήν δύναμη τοῦ ἐχθροῦ (Λουκ. 10,19), νά ἐπιτελοῦν θαυμαστές θεραπεῖες μέ τήν Χάρι τοῦ Ὀνόματός Του. Καί ὅμως, σέ αὐτή τήν περίπτωση δέν μπόρεσαν νά θεραπεύσουν τόν βασανισμένο νέο, πού ταλαιπωρεῖτο ἀπό τήν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ. Στό ἐρώτημα πού ὑπέβαλαν οἱ Μαθητές στόν Κύριο, γιά ποιόν λόγο δέν μπόρεσαν νά βγάλουν τό δαιμόνιο αὐτό, ἔλαβαν τήν ἑξῆς ἀπάντηση: «διά τήν ἀπιστίαν ὑμῶν».

Ἡ πίστη ὡς δύναμη θεραπευτική

Ἑπομένως, τό ἔργο τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ διώξη τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων, ἡ ἀπαλλαγή τῶν ἀνθρώπων ἀπό τό σκότος τῆς ἁμαρτίας, τῶν παθῶν, τοῦ διαβόλου ἑδράζεται ἐπάνω στήν ἀκλόνητη

πέτρα τῆς πίστεως πού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὅσο περισσότερο ἀληθινή, φωτεινή, ἐκκλησιαστική, δηλαδή ἀποστολική, πατερική, ὀρθόδοξη εἶναι ἡ πίστη μας τόσο πιό πολύ ἀκτινοβολεῖ ἀγάπη καί δύναμη θεϊκή, πού κάνει τά ἀδύνατα δυνατά καί μετακινεῖ ἀκόμη καί τά ὄρη τῶν παθῶν, τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς φιλαυτίας καί ἰδιοτέλειας.

Ἄρα οἱ Μαθητές τοῦ Χριστοῦ εἶχαν ἀνάγκη ἀπό περισσότερη πίστη· γι’ αὐτό κάποτε μέ αὐτογνωσία Τοῦ ζήτησαν νά αὐξήσει τήν πίστη τους· «πρόσθες ἡμῖν πίστιν» (Λουκ. 17,5). Ὑπ’ αὐτή τήν ἔννοια ἡ πίστη δέν εἶναι κάτι δεδομένο, στατικό, παρελθοντικό, ἀλλά εἶναι τό διαρκῶς ἐπιζητούμενο πού ἔχει τήν δύναμη νά μεταποιεῖ, νά μεταβάλλει τά πάντα· τήν ἐσωτερική καί ἐξωτερική κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, τόν κόσμο ὁλόκληρο, καί νά θεραπεύει ὁτιδήποτε ἔχει ἀνάγκη θεραπείας, ἰάσεως, ἀποκαταστάσεως. 

Οἱ διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας

Οἱ λειτουργοί τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐλεήθηκαν νά διακονοῦν στό ἅγιο Θυσιαστήριο, νά κηρύσσουν τόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα Χριστό, νά συμβάλλουν στήν θεραπεία τῶν ἀνθρώπων, ὀφείλουν μέ καθαρή καί ἀκατάκριτη συνείδηση, μέ λευκό τόν χιτώνα τῆς ψυχῆς τους, μέ θυσιαστικό φρόνημα καί ἀγάπη Χριστοῦ νά γίνονται μάρτυρες τῆς Ἀληθείας πού παραδίδει ἡ Ἐκκλησία ὡς καινούργιο τρόπο ζωῆς καί νά συνεχίζουν μέ συνέπεια τό ἀποστολικό ἔργο. Ὁ πατέρας τῆς περικοπῆς μας, ἐάν ζοῦσε σήμερα, θά ἐξέφραζε καί πάλι αὐτό τό παράπονο πρός τόν Χριστό· οἱ Μαθητές σου δέν μπόρεσαν νά θεραπεύσουν τό παιδί μου.

Ὅμως, ὁ Κύριος, σέ κάθε ἐποχή, ζητεῖ ἀπό τούς Μαθητές Του νά καλλιεργοῦν μιά δυνατή καί ζωντανή πίστη, πού νά συνδυάζεται μέ προσευχή καί νηστεία. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ διάκονος τοῦ Θεοῦ ὡριμάζει πνευματικά, βιώνει τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ὕπαρξή του, γίνεται ἱκανός νά βοηθήσει καί τούς ἀδελφούς του να γνωρίσουν τόν Χριστό καί νά γίνουν συνειδητά μέλη τοῦ Σώματός Του, τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, τῆς κιβωτοῦ τῆς σωτηρίας. Καί αὐτό εἶναι τό μεγαλύτερο θαῦμα, ἡ πηγή καί τῶν ἄλλων θαυμάτων.

Αὐτοπαράδοση στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ 

Οἱ ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ, βεβαίως, δέν ἔρχονται σέ αὐτή τήν γῆ ἀπό κάποιον ἄλλο πλανήτη. Μέσα ἀπό τίς συνθῆκες τῆς οἰκογενειακῆς, μαθητικῆς, κοινωνικῆς, ἐπαγγελματικῆς ζωῆς τους πρίν ἀπό τήν χειροτονία τους, διαμορφώνουν τό ἦθος τους καί θεμελιώνουν τήν προσωπικότητά τους. Καί ἐδῶ ἔχει καθοριστική σημασία ἡ ἀγωγή πού προσφέρεται σέ νέους μέ κλίση γιά τήν Ἱερωσύνη ἀπό τούς γονεῖς, τούς πνευματικούς πατέρες, τήν ἐνορία, τόν Ἐπίσκοπο, προκειμένου νά ἀγαπήσουν ἀληθινά τόν Χριστό καί νά θεωρήσουν τήν Ἱερωσύνη ὡς θυσία, γιά νά μπορέσουν ἀργότερα ὡς Ἱερεῖς καί ποιμένες νά διακονήσουν σωστά τόν συνάνθρωπο καί τό Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας.

Βεβαίως, ὁ ἄνθρωπος μέ τίς δικές του δυνάμεις εἶναι ἀδύνατον νά φανεῖ ἀντάξιος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί νά ὑπηρετήσει μέ ἀποστολική πιστότητα τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τούτου, ὁ λειτουργός τοῦ Θεοῦ ὀφείλει μέ βαθειά ταπεινοφροσύνη νά καταθέτει ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ τήν ἀδυναμία, τίς παραλείψεις, τίς ἁμαρτίες, τήν ὀλιγοπιστία του καί νά ζητεῖ ἀπό Ἐκεῖνον τήν ἀναπλήρωση τῶν ἐλλείψεών του. Μέ τήν προσευχή νά γεμίζει τήν ὕπαρξή του μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα· μέ τήν νηστεία νά παραδίδεται χωρίς ὅρους καί ὅρια στήν θεία Ἀγάπη.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ