ΜΗΝΥΜΑ

ΓΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ, ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

«Την υψηλοτέραν των ουρανών και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών … ύμνοις τιμήσωμεν»

«Την υψηλοτέραν των ουρανών και καθαρωτέραν
λαμπηδόνων ηλιακών … ύμνοις τιμήσωμεν»
(Μεγαλυνάριον).

Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί,
Σήμερα τιμούμε και υμνούμε την Παναγία μας, αυτή την εορτή της Κοιμήσεως και Μεταστάσεώς της. Με τα ιδιαίτερα εγκώμιά της, με τις λαμπρές λατρευτικές εκδηλώσεις η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει, υμνεί και δοξάζει την αειπάρθενο Μητέρα του Κυρίου μας «επί τη Κοιμήσει της».
Δύο λόγια για την Παναγία που τιμούμε σήμερα

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Είναι πολλά όσα μπορεί κάποιος να πει για την Παναγία. Ταυτόχρονα όμως όσα και να πεις για το τίμιο Πρόσωπό της είναι λίγα και πενιχρά. Η Εκκλησία τής προσέφερε τιμητικά όλον τον μήνα Αυγούστου γι’ αυτό και ονομάζεται «ο μήνας της Παναγίας». Έτσι έχουμε την ευκαιρία να καταθέτουμε σε Αυτή ευχές και ύμνους στην λατρεία, τραγούδια και χορούς στις παραδόσεις μας, που μιλούν για εκείνη και τα μεγαλεία που μας προσέφερε. Ποιός να διηγηθεί αλήθεια επαρκώς και επάξια όλα αυτά που μας δώρισε με την καταφατική της απάντηση στον αρχαγγελικό χαιρετισμό; Είπε «γένοιτο» και όλος ο κόσμος άλλαξε!
Χαίρε Παρθένε Χριστιανών το καύχημα, χαρά και σκέπη και σωτηρία των ψυχών ημών

Ραφαήλ Χ. Μισιαούλης

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει περίλαμπρα και πανηγυρίζει χαρμόσυνα την λαμπρότερη Θεομητορική του Χριστιανισμού, την Κοίμηση, αλλά και την Ανάσταση και Μετάστασή της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Μητέρας του Θεού και όλης της ανθρωπότητος,  εις τους ουρανούς. Τέτοια είναι η εορτή που έχουμε σήμερα.  Με την Κοίμηση της Παναγίας μας ανασταίνεται η ζωή και εδραιώνεται στην καρδιά μας η ελπίδα της αεννάου προστασίας της.
Από τον θάνατο στην «κοίμηση»

Ιωάννου Αν. Γκιάφη, Θεολόγου-Πολιτικού επιστήμονος

Το πιο αδυσώπητο πρόβλημα του κάθε ανθρώπου ίσως είναι αυτό του «θανάτου». Δύσκολα δύναται κάποιος να διαχειριστεί έναν αποχωρισμό, μια ξαφνική απώλεια, πόσο μάλλον τη δική του αναμέτρηση με τον θάνατο. Στην καθημερινότητά μας το φαινόμενο του αποχωρισμού γνωστών και συγγενικών προσώπων μας είναι σύνηθες, όταν πάσης ηλικίας άνθρωποι φεύγουν από τον παρόντα κόσμο. Η κοσμική αντίληψη και η ουμανιστική θεώρηση οδηγείται στο συμπέρασμα της νομοτελειακής πράξης. Τα κάθε είδους φιλοσοφικά ρεύματα συγκλίνουν στην άποψη του αρχαίου φιλοσόφου Πυθαγόρα: «πως σε όλους είναι γραφτό να πεθάνουν». Η Αγία μας Εκκλησία το ενστερνίζεται αυτό;
«Ω Υπεράγιε θησαυρέ παντός αγιασμού»

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ

Η λαμπρότητα, με την οποία εορτάζει και πανηγυρίζει σήμερα η Αγία μας Εκκλησία, την πανένδοξη κοίμηση και την εις ουρανούς μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου, αποτελεί έκφραση ευγνωμοσύνης στο πανάγιο πρόσωπό της και στη διακονία της που συνεχίζεται αδιάκοπη για το ανθρώπινο γένος. Είναι μία πανήγυρη ζυμωμένη με τις παραδόσεις του ορθοδόξου λαού μας που γνωρίζει να τιμά και να μακαρίζει «την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών».

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Κυριακή Ι’ Ματθαίου: Η δύναμη της πίστης (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. ιζ 14-23)

Από τη δημιουργία του κόσμου και του χρόνου όλοι οι λαοί της γης πίστευαν πως υπάρχει πνευματικός κόσμος, αόρατα πνεύματα. Πολ­λοί άνθρωποι όμως απομακρύνθηκαν από τη θεωρία αυτή κι αποδίδουν μεγαλύτερη δύναμη στα πονηρά πνεύματα, παρά στα αγαθά. Με την πάροδο του χρό­νου θεοποίησαν τα πονηρά πνεύματα, έχτισαν ναούς προς τιμή τους, προσέφεραν θυσίες και προσευχές και κατέφευγαν σ' αυτά για κάθε πρόβλημά τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια πολλοί άνθρωποι εγκατέλειψαν τελείως την πίστη τους στα αγαθά πνεύματα κι αφέ­θηκαν να πιστεύουν μόνο στα πονηρά, στους «κακούς θεούς», όπως τα ονόμαζαν. Ο κόσμος αυτός έμοιαζε πια με στάδιο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασάνιζαν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο, τους τύφλωναν πνευματικά, μόνο και μόνο για να σβήσουν από τη μνήμη τους την ιδέα του καλού Θεού και της μέγιστης και θεόσδοτης δύναμης των αγαθών πνευ­μάτων.
Κυριακή Ι΄Ματθαίου. Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Κυριακή Ι΄Ματθαίου (Ματθ.ιζ΄14-23)
Ὑπόμνημα εἰς τὸν Ἅγιον Ματθαῖον τὸν Εὐαγγελιστὴν
ὁμιλίαν νζ΄

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

α΄. Δὲν τὸ γνώριζαν ἀσφαλῶς ἀπὸ τὶς Γραφὲς, ἀλλὰ ἦταν ἑρμηνεία δική τους καὶ κυκλοφοροῦσε ὁ λόγος αὐτὸς ἀνάμεσα στὸν ἄπειρο λαό, ὅπως καὶ σχετικὰ μὲ τὸ Χριστό. Γι’ αὐτὸ ἔλεγε ἡ Σαμαρείτισσα· Ἔρχεται ὁ Μεσσίας. Ὅταν ἔρθη ἐκεῖνος θὰ μᾶς τὰ ἀναγγείλη ὅλα. Κι ἐκεῖνοι ρωτοῦσαν τὸν Ἰωάννη· Ὁ Ἠλίας εἶσαι ἤ ὁ προφήτης; Ὅπως εἶπα ὑπῆρχε καὶ ὁ λόγος γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ ὁ λόγος γιὰ τὸν Ἠλία, ἀλλὰ δὲν τὸν ἐξηγοῦσαν ὅπως ἔπρεπε.
Κυριακή Ι Ματθαίου – η Ευαγγελική Περικοπή της Θ. Λ., λόγος του Αγίου Μακαρίου του Πατμίου. «Θεραπεία του σελυνιαζομένου νέου.»

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον Κεφ. Ιζ. 14 – 23

Επιμέλεια κειμένου, Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη.

Ομιλία του Αγίου Μακαρίου του Πατμίου, σχετικά με το ότι το να σεληνιάζεται κανείς και να πάσχει από τον δαίμονα, σημαίνει την υποδούλωση στα θελήματα της σαρκός, όπως κυρίως η πορνεία.

Άξιος αληθώς πολλών επαίνων είναι ο σημερινός πατέρας —αν και ολιγόπιστος κατά έναν τρόπον— διότι εσυμπόνεσε τη δυστυχία του υιού του, δεν υπέφερε άλλο τα βάσανα, τους κινδύνους και τους πειρασμούς τους οποίους καθημερινώς του προξενούσε ο κοινός και αδιάλλακτος εχθρός. Είναι και κατ’ άλλον τρόπον επαινετός, για το ότι δεν προσέτρεξε σε ανθρώπινα νοσοκομεία, αλλά σε Αυτόν τον άμισθον ιατρόν των ψυχών και των σωμάτων.
Ἡ κλωστή! «Καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης».
Κυριακή Ι΄ Ματθαίου. (Ματθ. ιζ΄ 14-23)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μὲ καρδιὰ ματωμένη καὶ ψυχὴ τραυματισμένη ἀπὸ τὰ ἀδυσώπητο μαχαίρι τοῦ πόνου ἔρχεται ὁ δυστυχισμένος πατέρας πρὸς τὸν Κύριον.  Σέρνει ἀπὸ τὸ χέρι ἕνα παιδί. Εἶναι ἀξιολύπητο. Μόνον γονεῖς, ποὺ εἶχαν τὴν πικρίαν νὰ κρατοῦν στὴν ἀγκαλιὰ των ἀτυχῆ καὶ ἀνάπηρα πλάσματα, μόνον αὐτοὶ ἠμποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ἀκριβῶς τὸ ψυχικὸν δρᾶμα αὐτοῦ τοῦ πατέρα, ποὺ εἶναι ἀναγκασμένος νὰ ἀντικρύζῃ κάθε ἡμέραν τὸ κωφὸν, τὸ ἄλαλον, τὸ ἀφρίζον, τὸ συναταρασσόμενον σπλάχνον του, χωρὶς νὰ ἠμπορῇ νὰ τὸ ἀνακουφίσῃ, νὰ τὸ σώσῃ.
Ἡ θεραπεία τοῦ σεληνιαζομένου

Εὐαγγέλιον Κυριακῆς 13 Αὐγούστου 2017, Ι΄ Ματθαίου (Ματθ. ιζ΄ 14-23)

1. Γενεὰ ἄπιστος

Μόλις κατέβηκε ὁ Κύριος ἀπὸ τὸ ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως, ἀντίκρυσε μέσα στὸν ὄχλο ἕνα δυστυχισμένο πατέρα, ποὺ ἔπεσε γονατιστὸς στὰ πόδια του καὶ Τοῦ εἶπε:

–Κύριε, λυπήσου τὸ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ὑποφέρει φοβερά. Κινδυνεύει! Πολλὲς φορὲς πέφτει στὴ φωτιὰ ἢ στὸ νερό. Τὸν ἔφερα στοὺς μαθητάς σου, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν.

Καὶ ὁ Κύριος μὲ παράπονο λέγει: Ὦ γενεὰ ἄπιστη, ποὺ τόσα θαύματα εἶδες καὶ ἀπὸ τὴν κακία σου εἶσαι διεστραμμένη! Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι;
Ὁ πνευματικός μας πατέρας

Ἀπόστολος Κυριακῆς 13 Αὐγούστου 2017, ι΄ ἐπιστολῶν (Α΄ Κορ. δ΄ 9-16)

«Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα»

Μιὰ διαφορετικὴ συγγένεια μᾶς παρουσιάζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Μὲ πατρικὴ στοργὴ συμβουλεύει καὶ νουθετεῖ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου κι ἔπειτα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Ἐ­­­­ὰν μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χρι­στῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα». 

Ἐὰν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους ἐν Χριστῷ, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρες. ­Διότι ἐ-­γὼ μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου σᾶς γέν­­­νησα πνευματικὰ μὲ τὴ χάρη ποὺ μοῦ ἔδωσε ἡ κοινωνία καὶ ἡ σχέση μου μὲ τὸν Χριστό. 
ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017 – Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

                                          (Ματθ. ιζ΄ 14-23) (Α΄ Κορ. δ΄ 9-16)

Παιδαγωγίας ενατενίσεις

                                                          «πολλάκις πίπτει εις το πυρ, και πολλάκις εις το ύδωρ»

Τη θεραπεία του παιδιού του ζητούσε απεγνωσμένα ο  τραγικός πατέρας. Με πόνο ψυχής το έβλεπε να ταλαιπωρείται από ακάθαρτο πνεύμα. Η περιγραφή που ο ίδιος δίνει, αποκαλύπτει το μέγεθος της τραγωδίας που βίωνε: “πολλάκις πίπτει εις το πύρ, και πολλάκις εις το ύδωρ”. Η σκηνή που ξεδιπλώνει μπροστά μας ο Ευαγγελιστής Ματθαίος  δίνει το στίγμα της δουλείας στην οποία περιέρχεται ο άνθρωπος από τις δυνάμεις του κακού, όταν παραλείπει να ακολουθεί το δρόμο που μας υποδεικνύει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Πραγματικά, ο νέος εκείνος από μικρό παιδί είχε παγιδευτεί στα πλοκάμια του διαβόλου και κάτω από τη σκοτεινή εξουσία του είχε καταντήσει τραγική ύπαρξη.

Η ευθύνη των γονέων
``ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ``

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι` ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κυριακή 13 Αυγούστου 2017

Είναι αδελφοί μου τραγική η εικόνα που καταθέτει σήμερα ο  Ιερός Ευαγγελιστής Ματθαίος στην λατρευτική μας σύναξη. O Κύριος κατεβαίνει με τους μαθητές του από το Θαβώρ μετά το γεγονός της Μεταμορφώσεως και συναντά μέσα στον όχλο που τον περιμένει, ένα δυστυχισμένο πατέρα ο οποίος γονατιστός προσφέρει στο Χριστό, την κατάσταση του δαιμονόπληκτου παιδιού του και την απογοήτευση του αφού οι μαθητές του δεν μπόρεσαν να το θεραπευόσουν.  Ο Κύριος ελευθερώνει το παιδί από την τυραννική παρουσία του διαβόλου, ελέγχει την απιστία των μαθητών του και τονίζει τα δύο μεγάλα πνευματικά εφόδια που ενισχύουν την πίστη και τον πιστό, την προσευχή και την νηστεία.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Μθ. 17, 14-23)

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀναφέρεται στὸ περιστατικό, ὅπου ἕνας πατέρας μὲ πενιχρὴ πίστη πλησιάζει τὸν Χριστὸ καὶ τὸν παρακαλεῖ «ἐὰν καὶ ἐφόσον μπορεῖ», ὅπως χαρακτηριστικὰ τοῦ λέει, νὰ θεραπεύσει τὸν υἱό του ποὺ «σεληνιάζεται» καὶ ταλαιπωρεῖται τόσο, ὥστε νὰ κινδυνεύει ἡ ἴδια ἡ ζωή του. Ἐπισημαίνεται στὴ συνέχεια τόσο ἡ ἀδυναμία τῶν μαθητῶν νὰ θεραπεύσουν τὸν δαιμονισμένο υἱό, ὅσο καὶ ὁ ἔλεγχος ἀπὸ τὸν Χριστὸ τῆς ἀπιστίας, πρῶτα τῶν μαθητῶν καὶ ἔπειτα ὅλων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. ΄ 9 – 16
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιζ΄ 14 – 23
13 Αυγούστου 2017
«Τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία»
Η κατάσταση του νέου, για τον οποίο μας μίλησε σήμερα το ιερό
Ευαγγέλιο, ήταν αξιολύπητη. Το δαιμόνιο από το οποίο βασανιζόταν τον
ταλαιπωρούσε αφάνταστα, τον έριχνε στη φωτιά και στο νερό για να τον εξοντώσει.
Κανείς δεν μπορούσε να τον απαλλάξει από το τρομερό αυτό μαρτύριο παρά μόνο
ο Θεός. Γι’ αυτό όταν ο πονεμένος πατέρας πληροφορήθηκε την παρουσία του
Θεανθρώπου στην περιοχή του, πήρε το άρρωστο παιδί του, ήλθε στο Χριστό και
έπεσε γονατιστός μπροστά του παρακαλώντας να τον ελεήσει «Κύριε, ελέησον μου
τον υιόν ότι σεληνιάζεται και κακώς πάσχει». Ο εύσπλαχνος Κύριος συμπόνεσε το
τυραννισμένο πλάσμα του και επετίμησε το δαιμόνιο, το οποίο με το θεϊκό
πρόσταγμα βγήκε από το παιδί την ίδια στιγμή.
Κυριακή 13 Αὐγούστου (Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) (Ματθ. ιζ’ 14-23)

Ὁ δυστυχισμένος πατέρας τοῦ ση­μερινοῦ Εὐαγγελίου πολύ ἀπογοητευμένος εἶχε ὁδηγήσει τὸ δαιμο­νισμένο παιδί του στοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ τὸ θεραπεύσουν, ἀλλά ἐκεῖνοι δὲν τὸ κατόρθωσαν. Ποῦ ἦταν στὸ διάστημα αὐτὸ ὁ Κύριος; Ἦταν ἐπά­νω στὸ Θαβὼρ μὲ τρεῖς ἀπὸ τοὺς Μαθη­τές Του, ἐνώπιον τῶν ὁποίων ἔλαβε χώ­ραν ἡ Μεταμόρφωσή Του.
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017-  Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 
ΛΟΙΔΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΕΥΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ ΑΝΕΧΟΜΕΘΑ, ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΜΕΝΟΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ

Μια στάση ζωής καθόλου εύκολη, αγαπητοί μου αδελφοί, περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή του, αναφερόμενος στο πώς αντιμετωπίζουν οι απόστολοι την εχθρική συμπεριφορά όχι μόνο των μη χριστιανών αλλά και των άλλων μελών της Εκκλησίας: «λοιδορούμενοι ευλογούμεν,διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν» (Α’ Κορ. 4, 12-13). Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Μία τέτοια στάση ζωής δεν έρχεται ως αποτέλεσμα γενναιόδωρης και μακρόθυμης καρδιάς. Αποτελεί το συστατικό στοιχείο της μίμησης του Χριστού, της παρουσίας εντός της καρδιάς της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και την ίδια στιγμή είναι σημείο μοναδικής σε έκταση και ένταση πίστης.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017

(Μτθ. ιζ΄, 14-23)

Τὸ γεγονὸς ποὺ μᾶς περιγράφει τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τοποθετεῖται χρονολογικὰ ἀμέσως μετὰ τὴ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου στὸ Ὅρος Θαβώρ, τὴ μεγάλη αὐτὴ Δεσποτικὴ γιορτή, ποὺ γιορτάσαμε τὴν προηγούμενη Κυριακή. Κατεβαίνει ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ Ὅρος Θαβὼρ μαζὶ μὲ τοὺς προκρίτους τῶν μαθητῶν του. Τὸ πρόσωπό του ἀκτινοβολεῖ ἀκόμη τὸ φῶς τῆς θείας φύσεώς του. Συναντοῦν τοὺς ὑπόλοιπους μαθητὲς καὶ πλῆθος κόσμου νὰ συζητοῦν μεταξύ τους.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ»

Ἡ διήγηση τῆς θεραπείας τοῦ ἐπιληπτικοῦ νέου συγκεντρώνει τήν προσοχή μας σέ δύο κυρίως σημεῖα, στήν ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ κατά τῶν δαιμόνων καί στή συζήτησή του μέ τούς μαθητές περί τῆς ἀπιστίας ὡς αἰτίας τῆς ἀδυναμίας τους νά ἐπιτελέσουν τή θεραπεία καί περί τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως.

«Σᾶς βεβαιώνω πώς, ἄν ἔχετε πίστη ἔστω καί σάν κόκκο σιναπιοῦ, θά λέτε σ’ αὐτό τό βουνό «πήγαινε ἀπό δῶ ἐκεῖ, καί θά πηγαίνει καί κανένα πράγμα δέ θά ναι ἀδύνατο γιά σᾶς». Ἡ παράδοξη εἰκόνα πού χρησιμοποιεῖται στή φράση αὐτή τοῦ Κυρίου ἔχει τήν ἔννοια ὅτι ἡ πίστη κάνει θαύματα, ἐπιτελεῖ ἔργα καταπληκτικά, ἀκόμη καί ἔργα τά ὁποῖα φαίνονται λογικά ἀκατόρθωτα.

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Μία από τις μεγάλες Δεσποτικές εορτές είναι η Μεταμόρφωση του Κυρίου: εκεί που στο όρος Θαβώρ ο Κύριος, έχοντας πάρει μαζί Του τους «προκρίτους των μαθητών», τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», δηλαδή το πρόσωπό Του έλαμψε σαν τον ήλιο, τα ενδύματά Του έγιναν λευκά σαν το φως, δίπλα Του φάνηκαν οι προφήτες Μωϋσής και Ηλίας, ενώ ακούστηκε άνωθεν, από τον ουρανό, η φωνή του Θεού Πατέρα, η οποία έλεγε «Ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε». Όλη αυτή η θεοφάνεια, η οποία βεβαίως θυμίζει και το «σκηνικό» της Βάπτισης του Κυρίου, πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα νέφος το οποίο περιέλαμψε τους μαθητές, οι οποίοι μη αντέχοντας το θέαμα έπεσαν πρηνείς, ενώ κάποια στιγμή ο Πέτρος, «μη ειδώς ο ελάλει», βλέποντας και τους Μωϋσή και Ηλία να συνομιλούν με τον Κύριο, είπε σ’ Αυτόν: «Κύριε, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι».
Μεταμόρφωση

Εν Πειραιεί τη 5η Αυγούστου 2017
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου.
Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς.

Για μια ακόμη φορά, αγαπητοί μου αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει και πανηγυρίζει την μεγάλη Δεσποτική Εορτή της θείας του Κυρίου μας Μεταμορφώσεως και καλεί όλους εμάς τα πιστά τέκνα της να προσεγγίσουμε το νόημα κα το περιεχόμενό της. Μέσα στο γεγονός του υπερφυούς αυτού θαύματος βλέπουμε και πάλι την αμαυρωθείσα, λόγω της πτώσεως των πρωτοπλάστων, φύσιν του Αδάμ να λάμπει στο «αρχέτυπον κάλλος» της και στη θεία δόξα της στο πρόσωπο του μεταμορφωθέντος Χριστού. Μέσα στη Μεταμόρφωση του Χριστού βλέπει ο κάθε πιστός, όχι μόνον την θέωση της ανθρωπίνης φύσεως, αλλά και την δυνατότητα της ιδικής του προσωπικής θεώσεως. Με τα εμπνευσμένα και θεοφώτιστα τροπάρια, τους ύμνους και τα αναγνώσματα, με την συμμετοχή μας στην ευχαριστιακή σύναξη και με την όλη εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών αυτών, επιθυμεί να μας χειραγωγήσει και να μας καταστήσει κοινωνούς της θείας δόξης του μεταμορφωθέντος Κυρίου.
Η Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν τω όρει τω Θαβώρ

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος έχει κεντρική θέση στην Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία. Δεν είναι ένα γεγονός, μια συνηθισμένη εορτή. Είναι ένα γεγονός που έχει την ίδια σημασία για την σωτηρία μας με την ενσάρκωση και την Ανάστασή Του. Όσο μεγάλη και βασική εορτή είναι για την σωτηρία μας τα Χριστούγεννα και η Ανάσταση, τόσο σημαντική είναι και η εορτή αυτή.
''Σήμερον φωτός απροσίτου άβυσσος''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

«Σήμερα η άβυσσος του απροσίτου φωτός, σήμερα η απέραντη έκχυση της θείας αίγλης πάνω στο όρος Θαβώρ σκορπά τη λάμψη της μπροστά στα μάτια των Αποστόλων. Σήμερα φανερώνεται Κύριος της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης ο Ιησούς Χριστός, το πρόσωπο και το όνομα που αγαπώ, το γλυκύτατο αληθινά και ποθεινότατο και που υπερβαίνει κάθε έννοια γλυκύτητας»1.

Με αυτούς τους λόγους ο μεγάλος δογματολόγος της Εκκλησίας, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, καταγράφει τη θεολογική του εμπειρία για το μεγάλο γεγονός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού στο όρος Θαβώρ.
«Δεύτε αναβώμεν εις το όρος Κυρίου, και εις τον οίκον του Θεού ημών»

Του Τρυφωνόπουλου Γεώργιου, Θεολόγου για την Romfea.gr

Στην λογική του κόσμου, όπου καταβάζει κάθε άνθρωπο, μειώνοντας τον, με σκοπό να τον καταστήσει μέσο για να δοξασθεί, κάνοντας την ζωή του κόλαση, παραλαμβάνει ο Χριστός τους τρεις μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιώαννη για να τους ανεβάσει στο όρος Θαβώρ, χαρίζοντας τους την δόξα Του, κοινωνώντας τον παράδεισο Του μαζί τους. 

Μέσα στην απόλυτη ηρεμία, όπου δεσπόζει η σιγή, σε μια στιγμή τυλίγεται μέσα στο Φως της δόξας Του, εμφανίζονται δίπλα του, δεξιά και αριστερά ο Μωυσής και ο Ηλίας αντίστοιχα.

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Κυριακή Η΄Ματθαίου. Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου
Κυριακή Η΄Ματθαίου Ματθ. ιδ΄, 14-22
Ὑπόμνημα εἰς τὸν Ἅγιον Ματθαῖον τὸν Εὑαγγελιστὴν ὁμιλίαν μθ΄
 Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

α΄. Προσέξετε ὅτι πάντοτε φεύγει· καὶ ὅταν ἔπιασαν τὸν Ἰωάννη κι ὅταν τὸν ἐσκότωσαν κι ὅταν ἔμαθαν οἱ Ἰουδαῖοι ὅτι ἀπόκτησε περισσότερους μαθητάς. Τὶς πιὸ  πολλὲς φορὲς θέλει νὰ φέρεται σὰν ἄνθρωπος, ἐπειδὴ δὲν ἐπέτρεπε ὁ καιρὸς ἀκόμα νὰ δείξη ὁλότελα γυμνὴ τὴ θεότητά του. Γι’ αὐτὸ ἔλεγε στοὺς μαθητὰς του, νὰ μὴ φανερώσουν σὲ κανένα ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. Ἤθελε νὰ γίνη γνωστὸ μετὰ τὴν ἀνάστασή του. Γι’ αὐτὸ ὄχι μόνο δὲν ὠργίστηκε πολὺ μὲ ὅσους Ἰουδαίου ἔδειξαν ἀπιστία ἀλλὰ καὶ τοὺς συγχώρησε.  Κι ὅταν ἔφυγε δὲν πῆγε σὲ πόλη ἀλλὰ στὴν ἔρημο, καὶ μὲ τὸ πλοῖο, ὥστε νὰ μὴν τὸν ἀκολουθήση κανένας.
Κυριακή Η' Ματθαίου: Λόγος εις τους εκ πέντε άρτων τραφέντας πεντακισχιλίους (Όσιος Βασίλειος επίσκ. Σελευκείας)

Ομιλία του Οσίου πατρός ημών Βασιλείου Επισκόπου Σελευκείας, με θέμα τους εκ των πέντε άρτων τραφέντας πεντακισχιλίους.
Επαινώ μεν τον πόθο της φιλομαθείας, αποδέχομαι δε τον βαθμόν της φιλοθεΐας. Και γνωρίζω ποιος σας εμφύτευσε τον εξαίρετον αυτόν ζήλο. Γνωρίζω τον εκπαιδευτή της αρετής σας, τον πατέρα και συγχρόνως ποιμένα και ιατρόν και κυβερνήτην. Αυτόν που διαπρέπει στην ευαγγελική ζωή, και πνέει χάριν αποστολικήν. Αυτόν ο οποίος σας χειραγωγεί προς τους ουρανίους λειμώνες με πνευματικά σαλπίσματα, ως θησαυρός πνευματικών εννοιών που είναι. Την έμψυχον εικόνα της φιλανθρωπίας, αυτόν που υπερέβη την πραότητα του νόμου και είναι ανίκητος από τον θυμόν, λάμπει δε από σοφία, και στεφανώνεται με αρετές.
Ἡ καρφίτσα! Κυριακή Η΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Ἡ καρφίτσα!
«Καὶ ἦραν περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πήρεις»
 Κυριακή Η΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Τὸ μεγάλο θαῦμα, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, εἶχε γίνει.  Πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς νὰ ὑπολογισθοῦν αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ, ἔφαγαν καὶ ἐχόρτασαν μὲ πέντε μόνον ψωμιὰ καὶ δυὸ ψάρια. Εὐλογημένα ἀπὸ τὸ παντοδύναμο χέρι τοῦ αἰωνίου τροφοδότου τοῦ κόσμου, ἐπολλαπλασιάσθησαν, ὥστε νὰ φθάσουν καὶ νὰ περισσεύσουν!
Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ 1 «Γιατί ἆραγε ὁ Κύριος δὲν μετέτρεψε τὶς πέτρες σὲ ψωμιά, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησε ὁ σατανᾶς, ἀλλὰ ἀργότερα πολλαπλασίασε τὸ λίγο ψωμὶ σὲ μία τεράστια ποσότητα;»

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἄρτων  (Κυριακὴ Η´Ματθαίου, Ματθ.  ιδ´ 14-22) [1]

 (Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 «Ὁμιλίες Δ´ – Κυριακοδρόμιο», ἐκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

.         Ὅλα ὅσα κάνει ὁ Ὕψιστος, εἶναι ἀπαραίτητα. Δὲν κάνει τίποτα ἄσκοπο, τίποτα ὑπερβολικό, τίποτα ποὺ νὰ μὴ χρειάζεται. Γιατί μερικοὶ ἄνθρωποι περιφέρονται τόσο ἄσκοπα καὶ κάνουν τόσο ἀδιάφορα πράγματα; Ἐπειδὴ δὲν εἶναι βέβαιοι γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς τους, γιὰ τὸν προορισμὸ τοῦ ἐπίγειου ταξιδιοῦ τους. Γιατί μερικοὶ ἄνθρωποι ὑπερφορτώνονται μὲ ἄσκοπες ὑποχρεώσεις, προβαίνουν σὲ ὑπερβολικὲς ἐνέργειες, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ μὴν μποροῦν νὰ κινοῦνται ἐλεύθερα κάτω ἀπὸ τέτοιο βάρος ὑποχρεώσεων; Ἐπειδὴ δὲν γνωρίζουν τὸ ἕνα πράγμα, «οὗ ἐστι χρεία».
Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ 2 «Μόνο οἱ δαίμονες κι οἱ ἁμαρτωλοὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν Χριστὸ θαύματα ποὺ εἶναι ὑπερβολικὰ κι ἀχρείαστα, ὄχι ἀπαραίτητα»

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἄρτων  (Κυριακὴ Η´Ματθαίου, Ματθ.  ιδ´ 14-22) [2]

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ὁμιλίες Δ´ – Κυριακοδρόμιο», ἐκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

.         Γιατί ὁ Κύριος δὲν μετακίνησε ὄρη ἀπὸ ἕνα σημεῖο σὲ ἄλλο ἢ δὲν τὰ ἔριξε στὴν θάλασσα; Θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει κι αὐτό, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία. Γιατί λοιπὸν δὲν τὸ ἔκανε; Ἐκεῖνος ποὺ μποροῦσε νὰ διατάξει τὴν τρικυμισμένη θάλασσα καὶ νὰ γαληνέψει, τοὺς ἀνέμους καὶ νὰ ἠρεμήσουν, σίγουρα θὰ μποροῦσε νὰ μετακινήσει ὄρη καὶ νὰ τὰ ρίξει στὴν θάλασσα. Ποιό σκοπὸ ὅμως θὰ εἶχε ὑπηρετήσει ἔτσι; Κανέναν. Γι᾽ αὐτὸ κι ὁ Κύριος δὲν ἔκανε τέτοιο θαῦμα. Ὑπῆρχε ὅμως μεγάλη ἀνάγκη νὰ γαληνέψει ἡ θάλασσα καὶ νὰ ἠρεμήσει ὁ ἄνεμος, γιατί ὑπῆρχαν ἄνθρωποι ποὺ ἔκραζαν γιὰ βοήθεια, ἐπειδὴ κινδύνευαν νὰ πνιγοῦν.
Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ 3 «Τότε καὶ μόνο τότε ἦρθε ἡ δική Του ὥρα. Τὸ κλίμα ἦταν ὥριμο γιὰ νὰ γίνει τὸ θαῦμα».

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἄρτων  (Κυριακὴ Η´Ματθαίου,
Ματθ.  ιδ´ 14-22) [3]
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
«Ὁμιλίες Δ´ – Κυριακοδρόμιο», ἐκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)
. «Ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε» (Ματθ. ιδ´ 18). Τώρα εἶχε ἔρθει ἡ δική Του ὥρα. Οἱ ὄχλοι δὲν μποροῦσαν νὰ βροῦν τρόφιμα γιὰ νὰ φᾶνε. Οἱ ἀπόστολοι ὁμολόγησαν τὴν ἀδυναμία τους, δὲν μποροῦσαν νὰ τοὺς βοηθήσουν. Τότε καὶ μόνο τότε ἦρθε ἡ δική Του ὥρα. Τὸ κλίμα ἦταν ὥριμο γιὰ νὰ γίνει τὸ θαῦμα.
Ποιοὺς χορταίνει ὁ Θεὸς

Εὐαγγέλιον Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2017, Η΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

«Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν»

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀ­κούσαμε ὅτι ὁ Κύριος μὲ πέν­τε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια ἔθρεψε πλῆθος ἀνθρώπων, ἀ­πὸ τοὺς ὁποίους μόνο οἱ ἄνδρες ἦταν πέν­τε χιλιάδες! Ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν καὶ μάλιστα περίσσεψαν δώδεκα κοφίνι­α γεμάτα μέχρι πάνω! Ἡ περικοπὴ αὐτὴ εἶναι κατ᾿ ἐξοχὴν ἐπίκαιρη στὴν ἐποχή μας, ἐποχὴ οἰκονομικῆς κρίσεως, κατὰ τὴν ὁποία πολλοὶ συνάνθρωποί μας στεροῦνται ἀκόμη καὶ τὰ ἀναγκαῖα. Ὡστόσο, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ θαῦμα, θὰ πρέπει νὰ δοῦμε ποιὰ ἦταν ἡ περίσταση στὴν ὁποία ὁ Κύριος τὸ ἐνήργησε, καὶ κατόπιν τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας.

1. Προνοεῖ ἰδιαιτέρως γιὰ ὅσους ἐπίμονα Τὸν ἀναζητοῦν
Πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας

Ἀπόστολος Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2017, Κυρ. η΄ ἐπιστολῶν (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)

«Παρακαλῶ ὑμᾶς, ἀδελφοί... ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα»

Εἶχαν χωριστεῖ σὲ φατρίες οἱ Χριστια­νοὶ τῆς Κορίνθου καὶ βρίσκονταν σὲ διαρκὴ διαμάχη καὶ διαφωνία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ πόνο ψυ­χῆς τοὺς γράφει: «Παρακαλῶ ὑμᾶς, ἀ­­­­δελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ ­Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα». Σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφοί, στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ ὁμολογεῖτε ὅλοι τὴν ἴδια πίστη καὶ νὰ μὴν ὑπάρχουν μεταξύ σας διαφωνίες καὶ διαιρέσεις.
Η Παραβολή του κόκκου του σινάπεως
(Ματθ. 13, 31-32)
Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη
(1940-2009)
Ο Χριστός καθόταν σε πλοίο, και ο κόσμος στην παραλία, και μιλούσε από τον πρωτότυπο αυτό άμβωνα για την βασιλεία των ουρανών. Ο λόγος επλέκετο από διάφορες παραβολές. Ανάμεσα σ’ αυτές ακούσθηκε και εκείνη του κόκκου του σινάπεως:

«Η βασιλεία των ουρανών είναι όμοια με σπόρο σιναπιού, που τον πήρε κάποιος άνθρωπος και τον έσπειρε στο χωράφι του. Αυτός ο σπόρος, αν και μικρότερος από όλα τα σπέρματα, όταν βλαστήση και μεγαλώση γίνεται φυτό μεγαλύτερο από όλα τα λαχανικά, σωστό δένδρο, όπου μπορούν να έρχωνται τα πτηνά του ουρανού και να κατοικούν στα κλαδιά του» (Ματθ. 13, 31).
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

30 Ἰουλίου 2017                                            

Ένα από τα πολλά θαύματα που επιτέλεσε ο Κύριος στην τρίχρονη κηρυκτική Του δράση είναι και το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και ο χορτασμός των πέντε χιλιάδων ανδρών χωρίς να υπολογίζεται και ο αριθμός των γυναικόπαιδων. Αυτό το θαύμα μας διηγείται η σημερινή ευαγγελική περικοπή από το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο. Το θαύμα αυτό το περιγράφουν και οι άλλοι ευαγγελιστές. Στους ευαγγελιστές Ματθαίο και Μάρκο αναφέρεται και δεύτερο θαύμα πολλαπλασιασμού των επτά άρτων και το χορτασμό τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων. Η αναφορά στο θαύμα αυτό από όλους τους ευαγγελιστές φανερώνει τη σημασία που δίνει η Εκκλησία μας εκτός από την σωτηρία της ψυχής και το ενδιαφέρον που δείχνει και για την υλική υπόσταση του ανθρώπου. Σύμφωνα με τον εκκλησιαστικό συγγραφέα Ωριγένη τονίζει ο ευαγγελιστής τον αριθμό των ανδρών σε πέντε χιλιάδες αποκλείοντας τον αριθμό των γυναικόπαιδων, διότι προτυπώνει το πλήθος των ενηλίκων Ισραηλιτών που απέγραψε ο Μωυσής κατόπιν εντολής του Θεού στην έρημο του Σινά μετά την έξοδο τους από την δουλεία της Αιγύπτου.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Μθ. 14, 14-22)

Ὁ Θεὸς ἡμῶν τῶν χριστιανῶν, ὁ Θεὸς ποὺ λατρεύουμε καὶ προσκυνοῦμε, εἶναι Θεὸς παντοδύναμος, εἶναι Θεὸς πατέρας καὶ ἐμεῖς λαός του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε ἢ νὰ ὀλιγοπιστοῦμε. Ὅ,τι καὶ νὰ συμβαίνει καὶ ὅποια κατάσταση συναντήσουμε, ὁ Χριστὸς εἶναι πάντα ἐκεῖ, μᾶς ἁπλώνει τὸ χέρι καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ χαθοῦμε.

Ἡ πρόνοιά του δὲν ἐγκαταλείπει τὸ πλάσμα του, ὄχι μόνο στὰ μεγάλα καὶ σημαντικά, ὅπως τὴ σωτηρία, ἀλλὰ καὶ στὰ μικρὰ καὶ καθημερινά, αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἐπίγεια ζωὴ καὶ ἐπιβίωσή μας. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Θεὸς φροντίζει καὶ γιὰ τὴν τροφή μας.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. α΄ 10-17
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιδ΄ 14-22
30 Ιουλίου 2017
«Δότε αυτοίς υμείς φαγείν» (Ματθ. ιδ΄ 16)
Οι Απόστολοι, αφού ολοκλήρωσαν την αποστολή που τους είχε αναθέσει ο Ιησούς, επέστρεψαν κοντά του και του διηγήθηκαν όλα όσα έκαναν κι όσα εδίδαξαν. Μετά από την ενημέρωση, ο Ιησούς προέτρεψε τους Μαθητές του να μεταβούν με πλοίο σε μια ερημική τοποθεσία, προκειμένου να ξεκουραστούν για λίγο. Έτσι έφυγαν με το πλοιάριο χωρίς τον κόσμο σε ερημικό μέρος. Πολλοί όμως τους είδαν να φεύγουν και τους αναγνώρισαν, κι έτσι απ’ όλα τα μέρη έτρεξαν με τα πόδια προς τα κει κι έφτασαν πριν απ’ αυτούς και μαζεύτηκαν γύρω του. Όταν βγήκε ο Ιησούς στη στεριά, είδε πολύ κόσμο και τους σπλαχνίστηκε, γιατί ήταν σαν πρόβατα που δεν έχουν βοσκό και κατά την περιγραφή του Ευαγγελιστή Μάρκου (στ΄ 30-34).
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017 – Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. ιδ΄ 14-22) (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)

Ο Άρτος της ζωής

«Έφαγαν πάντες και εχορτάσθησαν»

Μπροστά από ένα άλλο σημαντικό θαύμα του Κυρίου μάς φέρνει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Πρόκειται για τον πολλαπλασιασμό των άρτων, με τους οποίους μπόρεσαν να χορτάσουν πέντε χιλιάδες άνθρωποι.

Πλησίαζε το ηλιοβασίλεμα. Όταν οι μαθητές αντιλήφθηκαν ότι η ώρα ήταν περασμένη, και τον κόσμο ήδη άρχισε να τον καταλαμβάνει η πείνα, θεώρησαν φρόνιμο να απευθυνθούν στο Διδάσκαλό τους. Ήταν σίγουροι ότι όπως πάντα θα έδινε και εδώ λύση. Γνώριζαν πολύ καλά ότι εκεί που σταματά η ανθρώπινη δύναμη, επενεργεί η παντοδυναμία του Θεού, όταν υπάρχει η απαιτούμενη πίστη. Και δεν υπολόγισαν λάθος. Με τη θαυματουργική ενέργεια του Κυρίου, αποδείχθηκαν αρκετά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια για να χορτάσουν πέντε χιλιάδες άντρες, χωρίς να υπολογίζονται οι γυναίκες και τα παιδιά. «Έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν, και ήραν το περισσεύον των κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις».
ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ

Κυριακή 30 Ἰουλίου 2017

Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Α΄Κορ. α΄10-17)

Ὅλοι μας, ἀδελφοί μου, ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί, κάθε φορά πού συμμετέχομε στήν Θείαν Λειτουργίαν, ἀκοῦμε πρός τό τέλος τῆς ὅλης ἱερᾶς ἀλοκολουθίας τόν διάκονον ἤ, μή ὑπάρχοντος αὐτοῦ, τόν Ἱερέαν νά παρακαλῇ τόν Θεόν γιά τήν ἑνότητα τῆς πίστεως. Ἡ σχετική δέησις εἶναι ἡ ἑξῆς: «Τήν ἑνότητα τῆς πίστεως, καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αἰτησάμενοι, ἑαυτούς καί ἀλλήλους, καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
ΟΥ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΟΥΣΙΝ ΑΠΕΛΘΕΙΝ  

Ο χορτασμός περισσότερων από πέντε χιλιάδες ανθρώπων με πέντε άρτους και δύο ψάρια αποτελεί, αγαπητοί μου αδελφοί, το θαύμα εκείνο δια του οποίου ο Χριστός έδωσε ορατό σημείο της θεϊκής Του δύναμης σε μαζικό επίπεδο. Συνήθως τα θαύματα του Χριστού είναι προσωπικά. Απευθύνονται σε ένα ή δύο ανθρώπους κάθε φορά. Εδώ πρόκειται για ένα θαύμα το οποίο προκαλεί απεριόριστο θαυμασμό και στη συνέχεια ενθουσιασμό τέτοιο, που οι άνθρωποι θα επιχειρήσουν να ανακηρύξουν τον Χριστό ως τον επίγειο βασιλιά τους. Τους έδωσε τη δυνατότητα να έχουν, έστω και για μία ημέρα, την επίγεια τροφή τους, άκοπα, άφθονα, αναπάντεχα. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι η επιβίωση κοντά στον Χριστό είναι εξασφαλισμένη.
Κυριακή 30 Ἰουλίου (Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) (Ματθ. ιδ’ 14-22)

Ὁ τόπος ἦταν ἐρημικός, ἀλλά τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἔγινε πολυάνθρωπος περισσότερο καὶ ἀπὸ τὴ μεγαλύ­τερη κοντινὴ πόλη. Τὰ πλήθη τῶν ἀν­θρώπων, διψασμένα γιὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔτρεξαν ἐκεῖ ὅπου ἔμαθαν ὅτι βρίσκεται ὁ Κύριος. Καὶ Ἐκεῖνος, ὅταν εἶδε  τόσο πλῆθος λαοῦ, «εὐσπλαγ­χνίσθη ἐπ' αὐτοῖς», τοὺς συμπόνεσε πο­λὺ «καὶ θεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν».
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»

Ὁ χορτασμός τοῦ πεινασμένου λαοῦ στήν Παλαιστίνη ἀποτελοῦσε σημάδι μεσσιανικό: Αὐτός πού δίνει τροφή στά πλήθη καί μάλιστα μέ τρόπο ὑπερφυσικό δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας. Γι’ αὐτό καί τή στιγμή τοῦ συγκλονιστικοῦ πειρασμοῦ μετά τή βάπτιση λέγει ὁ σατανᾶς στό Χριστό: «»Ἄν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ, πές νά γίνουν αὐτές οἱ πέτρες ψωμιά», γιά νά λάβει τήν ἀπάντηση: «Ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ τό ψωμί ἀλλά μέ κάθε λόγο πού βγαίνει ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ».
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

(Ματθ. ιδ΄, 14-22)

Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μᾶς διηγεῖται τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ἰχθύων, ὥστε νά χορτάσουν πέντε χιλιάδες ἄνδρες χωρίς τίς γυναῖκες καί τά παιδιά.

Γιά πολλούς ἀνθρώπους τό θαῦμα εἶναι ἕνας μαγικός τρόπος, μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τίς δυσάρεστες συνέπειες τῆς «παρά φύσιν» ζωῆς μας, χωρίς ὅμως νά σταματήσουμε νά ζοῦμε αὐτή τήν «παρά φύσιν» ζωή. Ὅμως, τό θαῦμα εἶναι ἕνα ἄνοιγμα ἀπό τόν «παρά φύσιν» κόσμο, στόν «κατά φύσιν». Εἶναι μία μετάβαση ἀπό τήν κίβδηλη, τήν παραχαραγμένη πραγματικότητα, στήν ὄντως πραγματικότητα. Αὐτή δέν γνωρίζει τήν ἀνεπάρκεια καί τήν ἔλλειψη, οὔτε τήν ἀρρώστια, τή φθορά καί τό θάνατο.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Κυριακη Ζ’ Ματθαιου: Η θεραπεια των δυο τυφλων

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο πρωτόπλαστος άνθρωπος ζούσε όπως οι άγγε­λοι, με τη θεωρία τού Θεού. Μετά την πτώση, οι απόγονοί του ζούσαν με την πίστη στο Θεό. Εκείνοι που δε θεωρούσαν το Θεό κι η πίστη τους είχε εκλείψει, δεν μπορούσαν να συναριθμηθούν με τους ζωντανούς, αφού δεν είχαν επαφή με τη Ζωή. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσαν να ζουν;

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Ἄνοιξε τὴν καρδιά σου στὸ Χριστό

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Ἰουλίου 2017, Ζ΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 27-35)

«Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν»

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα παρακολουθήσαμε δύο θαύματα τοῦ Κυρίου: τὸ ἕνα ἡ θεραπεία δύο τυφλῶν, καὶ τὸ ἄλλο ἡ ἀπελευθέρωση ἑνὸς δαιμονισμένου κωφαλάλου ἀπὸ τὸ δαιμόνιο ποὺ τὸν κατεῖχε καὶ τοῦ προκαλοῦσε τὴν ἀναπηρία αὐτή. Οἱ τυφλοὶ μάλιστα ἐπίμονα Τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς θεραπεύσει. Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ρώτησε: «Πιστεύετε ὅτι μπορῶ νὰ τὸ κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητᾶτε;». «Ναί, Κύριε», Τοῦ ἀπάντησαν ἐκεῖνοι. Τότε ἄγγιξε τὰ μάτια τους λέγοντας: «Ἂς γίνει αὐτὸ ποὺ ζητᾶτε, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη σας». Καὶ θεραπεύθηκαν ἀμέσως. Γιατί ὅμως ὁ Κύριος ζήτησε τὴν πίστη τῶν τυφλῶν καὶ τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας;

1. Ἀπαραίτητη ἡ ἀνθρώπινη συμμετοχὴ σὲ κάθε θαῦμα
Γιὰ νὰ διατηροῦμε ζωντανὴ τὴν ἐλπίδα

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Ἰουλίου 2017, ζ΄ ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ιε΄ 1-7)

«Ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν»

Πολλὲς φορὲς στὶς Ἐπιστολές του ὁ ἀ­­­­­πό­­­στολος Παῦλος χρησιμοποιεῖ ἁγιο­­­­­γρα­φικὰ χωρία προκειμένου νὰ διδάξει καὶ νὰ στηρίξει τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν. Ὁ ἴ­­­διος εἶχε σπουδάσει σὲ βάθος τὶς θεό­πνευστες Γραφὲς καὶ γνώριζε καλὰ τὴν πολλαπλὴ ὠφέλειά τους. 

Στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὑπογραμμίζει ἰδιαιτέρως τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς μεταδίδει δύναμη κι ἐλπίδα. Λέγει: Ὅσα γράφηκαν στὸ παρελθὸν ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους ἄνδρες, γράφηκαν γιὰ τὴ δική μας διδασκαλία, «ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν», δηλαδὴ γιὰ νὰ κρατοῦμε στερεὰ τὴν ἐλπίδα μὲ τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴν ἐνίσχυση ποὺ δίνουν οἱ Ἅγιες Γραφές. 
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

ΕΝ ΤΩ ΑΡΧΟΝΤΙ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΕΚΒΑΛΛΕΙ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ 

Μονίμως αμφισβητούνταν και αμφισβητείται, αγαπητοί μου αδελφοί,  ο Χριστός. Η ελευθερία, με την οποία προίκισε τον κόσμο, τόσο τον ουράνιο, όσο και τον επίγειο, δεν θα μπορούσε να έχει άλλο αποτέλεσμα, από τη στιγμή που το κτίσμα θέλει να εξυψωθεί ως τον Κτίστη και να Του δείξει ότι είναι ανώτερο από Αυτόν. Προαιώνια η αποστασία του διαβόλου και των δαιμόνων, η οποία έλαβε διάρκεια, παγιώθηκε και είναι μη αναστρέψιμη, γιατί είναι ο μοναδικός λόγος ύπαρξης αυτών των πνευμάτων. Οι άγγελοι υπάρχουν για να λατρεύουν το Θεό και να χαίρονται με την κοινωνία μαζί Του και τον κόσμο που Εκείνος δημιούργησε. Ο διάβολος και οι δαίμονες μισούν το Θεό και βάζουν τον εαυτό τους συνεχώς στη θέση Του, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να υπάρξουν διαφορετικά. Πυρ έχει ετοιμασθεί γι’ αυτούς, μετά τη Δευτέρα Παρουσία, το οποίο όμως το βιώνουν ήδη οντολογικά, από τη στιγμή που η αγάπη που έλαβαν από το Θεό μετεστράφη σε μίσος και κακία.
Κυριακή 23 Ἰουλίου (Ζ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) (Ματθ. θ’ 27-35)

Δύο τυφλοί παρουσιάζονται, ἀδελφοί, στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή τῶν ὁποίων οἱ φωνές ἀντηχοῦν ἐπίμονες: «Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυιδ». Λυπή­σου μας, θεράπευσέ μας, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ. Ἀλλὰ τί περίεργο! Ὁ Κύριος δὲν φαίνεται νὰ δίνει σημασία στὶς φωνὲς τῶν πονεμένων ἀνθρώπων. Φτάνει τώρα στὸ σπίτι ποὺ ἔμενε καὶ ἐκεῖ ἡ συμπεριφορὰ Του ἀλλάζει. Δέχεται κοντά Του τοὺς τυφλοὺς καὶ τοὺς ρωτᾶ: -Πιστεύετε ὅτι αὐτὸ πού ζητᾶτε μπορῶ νὰ τὸ κάνω; -Ναὶ Κύριε, ἀπαντοῦν ἀμέσως οἱ τυφλοί. Καὶ ὁ Κύριος ἀγγίζοντας τὰ μάτια τους λέει: -Ἂς γίνει λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὴν πίστη σας! «Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν». Καὶ ἀμέσως τὰ μάτια τους ἄνοιξαν. Ξαφνικὰ ὅμως τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου γίνεται αὐστηρὸ καὶ σοβαρό. Προσ­έξτε, λέει στοὺς δυὸ τυφλοὺς ἔντονα, καν­είς νὰ μὴ μάθει τὸ θαῦμα αὐτὸ πού σᾶς ἔκανα.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

Στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα γίνεται λόγος γιὰ δύο θαύματα τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴ θεραπεία δύο τυφλῶν καὶ ἑνὸς κωφοῦ δαιμονιζομένου.

Ὁ Χριστός, ποὺ διακηρύσσει ὅτι εἶναι «τὸ φῶς τοῦ κόσμου», ἐγγίζει τὰ κλειστὰ μάτια τῶν δύο τυφλῶν ποὺ ζητοῦν ἔλεος καὶ βοήθεια καί τοὺς λέγει: «Κατὰ τὴν πίστιν ἡμῶν γενηθήτω ὑμῖν». Κι αὐτὸ τὸ «γενηθήτω» δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ μᾶς φέρει στὸ νοῦ τὴ δημιουργικὴ προσταγὴ τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου, ὅπως τὴν περιγράφει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως.
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017 – Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. θ΄ 27-35) (Ρωμ. ιε΄ 1-7)

Στις συχνότητες της ελευθερίας

«Και ανεώχθησαν αυτών οι οφθαλμοί»

Απελευθερωτικά μηνύματα εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Αναφέρεται σε θαύματα που επιτέλεσε ο Κύριος και ειδικότερα στη θεραπεία δύο τυφλών και ενός κωφού δαιμονιζόμενου. Δεν είναι τυχαίο που οι ευαγγελιστές καταφεύγουν πολύ συχνά στην περιγραφή περιστατικών με θαύματα του Χριστού. Θέλουν ακριβώς να τονίσουν την απελευθερωτική δύναμή τους και να αναδείξουν το βαθύτερο νόημά τους για την ύπαρξη του ανθρώπου. Τονίζουν ότι στο πρόσωπο του Χριστού αποκαλύπτεται ο καινούργιος κόσμος της Βασιλείας του Θεού, απαλλαγμένος από την αμαρτία και τις συνέπειές της. Τα θαύματα είναι τα παράθυρα που ανοίγουν στη νέα εποχή που προανήγγειλαν οι Προφήτες. Είναι οι «δυνάμεις» και τα «σημεία» που υποδηλώνουν ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μια στατική και αφηρημένη κατάσταση, αλλά μια πραγματικότητα ζωής, στην προοπτική της οποίας κινούνται και αναφέρονται τα πάντα στη ζωή του ανθρώπου.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

(Ματθ. θ΄, 27-35)

Ἀδελφοὶ μου χριστιανοί,

Εἶναι πολὺ συνηθισμένο οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ νὰ ὁμιλοῦμε συχνὰ γιὰ τὴν πίστη. Αὐτός, λέμε, ἔχει πίστη, ἐνῶ ὁ ἄλλος δὲν ἔχει πίστη. Ἐμεῖς, λέμε, κρατοῦμε τὴν πίστη τῶν πατέρων μας καὶ δὲν τὴν ἀλλάζουμε. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ μεγάλος διδάσκαλος τοῦ σκλαβωμένου Γένους τῶν Ἑλλήνων, μαρτυρεῖ ὅτι «ὅλες αἱ πίστες εἶναι ψεύτικες· τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθινόν, ὅτι μόνον ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν εἶναι καλὴ καὶ ἁγία» (Α΄ Διδαχή). Μέσα στὰ ἐκκλησιαστικὰ βιβλία, ὅπως εἶναι ἡ Παρακλητική, τὸ Τριώδιο, τὸ Πεντηκοστάριο, τὰ Μηναῖα, γίνεται πολλὲς φορὲς ἀναφορὰ στὴν πίστη, ποὺ εἶχαν οἱ δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ἀπόστολοι τῆς Καινῆς Διαθήκης, οἱ μάρτυρες, οἱ ἀσκηταί, οἱ ἄγιοι ὅλων τῶν ἐποχῶν.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Μθ. 9, 27-35)

Ἡ ση­με­ρι­νὴ εὐ­αγ­γε­λι­κὴ πε­ρι­κο­πὴ κάνει λόγο γιὰ συγ­κε­κρι­μέ­να θαύ­μα­τα τοῦ Χριστοῦ, προ­ϋ­πό­θε­ση τῶν ὁ­ποί­ων εἶ­ναι ἡ πί­στη τῶν ἀν­θρώ­πων στὸ πρό­σω­πό του. Οἱ δύ­ο τυ­φλοὶ ὁ­μο­λο­γοῦν τὴν πί­στη τους σὲ αὐ­τόν, ἐ­νῷ γιὰ τὸν κω­φὸ καὶ δαι­μο­νι­ζό­με­νο, ἕ­νε­κα τῆς τρα­γι­κῆς κα­τά­στα­σής του, ἡ πί­στη στὸ πρό­σω­πο τοῦ Χρι­στοῦ ἐκ­φρά­ζε­ται ἀ­πὸ αὐ­τοὺς ποὺ τὸν ἔ­φε­ραν γιὰ θε­ρα­πεί­α.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. ιε΄ 1-7
Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄ 27-35
23 Ιουλίου 2017
Είναι Κυριακή εβδόμη Ματθαίου σήμερα και όπως οι περισσότερες Eυαγγελικές περικοπές που ακούμε αυτή την περίοδο αναφέρονται σε κάποιο από τα θαύματα του Χριστού. Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος θέλει με το Ευαγγέλιο του να φανερώσει μέσα από τα σημεία και τα θαύματα του Χριστού την Θεότητά Του στηρίζοντας έτσι την πίστη μας στο πρόσωπό Του.
Η σημερινή περικοπή που ακούσαμε αναφέρεται σε δύο θεραπείες εκ μέρους του Χριστού: των δύο τυφλών και ενός δαιμονιζόμενου κωφάλαλου. 

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Μέτρο σκληρό, ἀλλὰ σωτἠριο

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 16 Ἰουλίου 2017, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμ. Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15)

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»

Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν 630 ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ποὺ συγκρότησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Χαλκηδόνα τὸ 451 μ.Χ. καὶ κατεδίκασαν τὴν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. 

Ἡ καταδίκη αὐτὴ ἦταν κάτι τὸ ἐπιβεβλημένο. Ἄλλωστε, ὅπως ­διαβάζουμε καὶ στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνω­σμα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυ­νόμενος στὸ μαθητή του Τίτο, ποὺ ἦ­­­­­­­­­­ταν ἐπίσκοπος στὴν Κρήτη, συμβου­­λεύει: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ», δηλα­δή, αἱρετικὸ ἄνθρωπο ποὺ ἐπιμένει νὰ δημιουργεῖ σκάνδαλα καὶ ­διαιρέσεις στὴν Ἐκκλησία, μολονότι τὸν ­συμ­βούλευσες γιὰ πρώτη καὶ δεύτερη φορά, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝ.
Απόστολος: Τιτ. γ΄ 8-15
Ευαγγέλιο: Ματθ. ε΄ 14-19
16 Ιουλίου 2017
«Υμείς έστε το φως του κόσμου»
Η τέταρτη Οικουμενική Σύνοδος, συνεκλήθη από τους αυτοκράτορες Μαρκιανό και Πουλχερία στη Χαλκηδόνα, εναντίον του αιρεσιάρχου Ευτυχούς. Οι εργασίες της διήρκησαν από την 8η Οκτωβρίου εώς την 1η Νοεμβρίου του 451 και παραβρέθηκαν σ’ αυτήν 630 Πατέρες. Κατεδίκασε τον Μονοφυσιτισμό και τον Νεστοριανισμό και διετύπωσε το Χριστολογικό δόγμα, κατά το οποίο στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού υπάρχουν δυο φύσεις, η Θεία και η ανθρώπινη, ενωμένες «ασυγχύτως και αδιαιρέτως». Όσοι δεν δέχθηκαν αυτό το δόγμα της Χαλκηδόνος απεσχίσθησαν από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και συνεκρότησαν τις «Αντιχαλκηδόνειες Εκκλησίες», την Αρμενική, Κοπτική, Αιθιοπική, Συροϊακωβιτική και του Μαλαμπάρ στην Ινδία.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

(Τίτ. 3, 8-15)

Ἡ εὐσπλαχνία καὶ ἡ φιλανθρωπία εἶναι ἀρετὲς μέγιστης σημασίας στὴ χριστιανικὴ ζωή. Ἡ φροντίδα γιὰ τοὺς ἀδυνάτους εἶναι τὸ βασικὸ γνώρισμα τοῦ Χριστιανοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς νουθετεῖ καὶ μᾶς λέει πὼς δὲν εἶναι ἀρκετὴ ἡ πίστη γιὰ τὴ σωτηρία καὶ οἱ Χριστιανοὶ ὠφείλουν νὰ ἐπιτελοῦν καὶ καλὰ ἔργα. Τὰ καλὰ ἔργα, τὸ ἔλεος δηλαδὴ πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀνάγκη, εἶναι ὁ καθρέπτης τῆς χριστιανικῆς μας ποιότητας καὶ ὁ δείκτης γιὰ τὸ πόσο κοντὰ ἢ μακριὰ βρισκόμαστε ἀπὸ τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης.
ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

ΑΓ. 630 ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(Ματθ. ε΄ 14-19) (Τίτ. γ΄ 8-15)

 Το αληθινό φως  

“Υμείς εστέ το φως  του κόσμου”

Η Εκκλησία μας, τιμά σήμερα, τη μνήμη των αγίων 630 Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε το 451 μ.Χ.  στην Χαλκηδόνα για να διατυπώσει το Χριστολογικό δόγμα. Συγκεκριμένα, με αφορμή τις διάφορες αιρέσεις που διαστρέβλωναν την αλήθεια της Εκκλησίας μας γύρω από το πρόσωπο του Κυρίου, η Σύνοδος της Χαλκηδόνας διατύπωσε το δόγμα περί του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος και διατράνωσε την πίστη της Ορθοδοξίας ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ – 16 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(Μτθ. ε΄, 14-19)

Οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου, περιφρονῶντας τὰ βασανιστήρια καὶ αὐτὸ τὸν θάνατο, ἔδωσαν τὴ μαρτυρία τῆς ἀτεμάχιστης καὶ ἀλώβητης πίστεως καὶ ἑδραίωσαν στὴν ἀλήθεια τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Μὲ τὸν ζωντανὸ λόγο καὶ τὴν ἁγία τους ζωὴ ἐστερέωσαν τὴν κλονισμένη πίστη τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ἀπεδίωξαν τοὺς βαρεῖς λύκους, οἱ ὁποῖοι μὲ μανία καὶ ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια προσπαθοῦσαν νὰ διασπάσουν τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως. Συγκαταβατικοὶ στὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ἀλλὰ ἀσυμβίβαστοι στὰ θέματα τῆς πίστεως διεκήρυξαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ διακηρύττουν ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι ἐφεύρεση τοῦ διαβόλου καὶ συνεπῶς πρέπει νὰ προκαλεῖ τὴν ἀποστροφὴ κάθε χριστιανοῦ. «Φεύγετε τὰς αἱρέσεις· τοῦ διαβόλου γὰρ ἐφευρέσεις εἰσὶν τοῦ ἀρχέκακου ὄφεως» ἔγραφε πολὺ νωρίτερα στοὺς Τραλλιανοὺς ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος.
ΑΓΑΠΗ ΘΕΟΥ

Τί μπορεῖ νά πεῖ κανείς περί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ! Πῶς νά κινήσει τήν πήλινη γλῶσσα του καί νά σύρει τήν γραφίδα του; Θά ἦταν ἴσως προτιμώτερο ν᾽ ἄρχιζε νά βιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μέσα στό μυστήριο τῆς ἁγίας Σιωπῆς, πού τελεῖται στούς καθαρούς τῇ καρδίᾳ. Ὅμως, αὐτή ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη κάνει τόν ἄνθρωπο, ἀκόμη καί ὅταν λίγο τήν γευθεῖ, νά βγαίνει ἀπό τά ὅριά του, καί τό λιγώτερο πού ἔχει τότε νά κάνει εἶναι νά διαλαλεῖ στά πέρατα τῆς οἰκουμένης αὐτήν τήν Θεϊκή Ἀγάπη, «ἥν ἠγάπησεν ἡμᾶς», ὁ Θεός, «διά τήν πολλήν ἀγάπην αὐτοῦ» (Ἐφεσ. β´, 4).
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
ΤΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΣ  

Μία πιο τις πιο ωραίες εικόνες του Ευαγγελίου, αγαπητοί μου αδελφοί,  είναι και αυτή στην οποία ο Χριστός παρομοιάζει τον χριστιανό άνθρωπο με πόλη που είναι χτισμένη ψηλά στο βουνό και η οποία δεν μπορεί να κρυφτεί. Ο Χριστός αφορμάται από την Ιερουσαλήμ, η οποία είναι χτισμένη επάνω σε λόφους και ξεχωρίζει από όποιο σημείο και να την ατενίσει κάποιος. Έτσι και ο χριστιανός, καλείται να είναι «πόλις επάνω όρους κειμένη, ήτις ου δύναται κρυβήναι» (Ματθ. 5, 14). Δεν έχει όμως μόνο σημασία η έννοια της πόλεως. Βάση της, θεμέλιό της είναι το όρος. Το όρος συμβολίζει τη σταθερότητα. Το ύψος στο οποίο το όρος ανέρχεται συμβολίζει τον ουρανό. Και οι ανάσες τις οποίες ο άνθρωπος παίρνει όταν είναι ψηλά στο βουνό, δείχνουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να έχει καθαρή καρδιά, καθαρές αισθήσεις. Αυτά τα στοιχεία τα οποία συνδυάζονται με το όρος καθιστούν την πόλη, τον χριστιανό, αληθινό άνθρωπο του Θεού  και την ίδια στιγμή δείχνουν πάνω σε ποια στοιχεία στηρίζεται η χριστιανική ταυτότητα.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Σήμερα Κυριακή τῶν Ἁγίων 630 Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία συνῆλθε τό 451 στή Χαλκηδόνα γιά νά διατυπώσει τό χριστιανικό δόγμα ἐξ ἀφορμῆς τῆς αἴρεσης τοῦ μονοφυσιτῶν καί νά διατρανώσει τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τέλειος Θεός ἀλλά καί τέλειος ἄνθρωπος, ὁ Χριστός στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα χαρακτηρίζει ὡς «Φῶς» αὐτούς πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν.
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
16 Ἰουλίου 2017

Η Εκκλησία μας τη σημερινή Κυριακή τιμά την μνήμη των 630 θεοφόρων, οι οποίοι συγκρότησαν την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, το 451 μ.Χ., στη Χαλκηδόνα της Μ. Ασίας. Την Σύνοδο συνεκάλεσε ο αυτοκράτορας Μαρκιανός και η σύζυγός του Πουλχερία, οι οποίοι είναι και άγιοι της Εκκλησίας μας, για την αντιμετώπιση των μονοφυσιτικών ερίδων, η οποία απειλούσε εκτός από την ενότητα της Εκκλησίας, και την ενότητα την Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Καθιερώθηκε να εορτάζεται η μνήμη των θεοφόρων πατέρων, που συγκρότησαν την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο λόγω της σπουδαιότητας του Όρου, δηλαδή της απόφαση της συνόδου για το χριστολογικό δόγμα της ορθοδόξου διδασκαλίας σχετικά με την ένωση των δύο φύσεων στο Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού της Θείας και της Ανθρώπινης ατρέπτως, αναλλοιώτως, ασυγχύτως.

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Ἡ ἀδυναμία τῶν πονηρῶν πνευμάτων

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουλίου 2017, Ε΄ Ματθαίου (Ματθ. η΄ 28 - θ΄ 1)

«Ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων»

Ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ὅτι ὁ Κύριος ἐπισκέφθηκε τὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν. Ἐκεῖ Τὸν συνάν­τησαν δύο δαιμονισμένοι πολὺ ἄγριοι καὶ ἐπιθετικοί. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Κύριος θὰ ἐκδίωκε τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους, ἐκεῖνα Τὸν παρακάλεσαν: «Δῶσ᾿ μας τὴν ἄδεια νὰ πᾶμε στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων»· ζήτησαν νὰ κυριεύσουν ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων ποὺ ἔβοσκαν οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς. Πράγματι τοὺς τὸ ἐπέτρεψε. Τότε ὅλο τὸ κοπάδι δαιμονισμένο ὅρμησε στὸν γκρεμὸ καὶ πνίγηκε. Ἡ περικοπὴ αὐτὴ μᾶς δίνει αὐθεντικὲς πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὸν κόσμο τῶν πονηρῶν πνευμάτων, ἐμεῖς ὅμως σήμε­ρα θὰ σταθοῦμε μόνο στὸ τί δηλώνει τὸ αἴτημα αὐτὸ τῶν δαιμόνων, νὰ μποῦν στοὺς χοίρους, καὶ ποιὸ εἶναι τὸ δικό μας καθῆκον.

1. Ἡ ἀδυναμία τῶν δαιμόνων
Ἡ ἀγάπη στὴν πατρίδα μας

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουλίου 2017, ε΄ ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ι΄ 1-10)

«Ἡ εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας... ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν»

Ἀνοίγει τὴν καρδιά του ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος κι ἀφήνει νὰ ξεχυθεῖ ὁ πλούσιος σὲ αἰσθήματα στοργῆς ἐσωτερικός του κόσμος. Ἔκδηλη διακρίνουμε τὴ συγκίνησή του καθὼς ἀναφέρεται στοὺς ὁμοεθνεῖς του Ἰσραηλίτες ποὺ δὲν πίστεψαν στὸν Μεσσία Χριστὸ κι ἔμειναν μακριὰ ἀπὸ τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ πόνο ψυχῆς γράφει: «Ἡ εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν», δηλαδή, ἡ σφοδρὴ ἐπιθυμία καὶ εὐαρέσκεια τῆς καρδιᾶς μου καὶ ἡ προσευχὴ ποὺ ἀπευθύνω στὸν Θεὸ γιὰ τοὺς Ἰσραηλίτες – παρὰ τὴν ἀπιστία ποὺ δείχνουν – εἶναι νὰ σωθοῦν.
Ὁ ἀποκαλυπτικὸς αὐτὸς λόγος τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ δοῦμε πῶς ὁ ἀπόστολος Παῦλος φανέρωνε τὴν ἀγάπη του πρὸς τοὺς συμπατριῶτες του καὶ πῶς καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ ἐκδηλώνουμε τὴν ἀγάπη μας αὐτή.

1. Ἡ ἀγάπη τοῦ ἀπ. Παύλου γιὰ τοὺς συμπατριῶτες του
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017 – Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 (Ματθ. η΄ 28-θ΄1) (Ρωμ. ι΄ 1-10)

Η ελευθερία σε ευλογημένες συχνότητες

«Τί ημίν και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού; »

Η εποχή μας σήμερα χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία του διαβόλου, η οποία εκφράζεται σε όλα σχεδόν τα επίπεδα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Η επήρεια των δυνάμεων του κακού ξεπροβάλλει μέσα από τις ποικίλες δράσεις του ανθρώπου, ο οποίος βιώνει την εκτροπή από την πορεία αγάπης και κοινωνίας του με τον Θεό, σε διαστάσεις που τον αφήνουν να αισθάνεται ως μια τραγική ύπαρξη. Σ’ αυτή, λοιπόν, την φάση της τραγικότητάς του ανθρώπου, ο ευαγγελικός λόγος παρεμβάλλεται θεραπευτικά και τον στηρίζει για να ξαναβρεί τον χαμένο αυθεντικό του εαυτό. Χαρακτηριστική είναι η διήγηση της περικοπής του ευαγγελίου, η οποία αναφέρεται στο περιστατικό της συνάντησης του Κυρίου με δύο δαιμονιζόμενους, οι οποίοι παρουσιάζονται να ζουν υπό την επήρεια των σατανικών δυνάμεων και να διαμένουν σε μνημεία,
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Μθ. 8, 28 - 9, 1)

Παρὰ τὸ ὅτι οἱ ἐπιβουλὲς τῶν δαιμόνων κατὰ τῶν ἀνθρώπων εἶναι πολλές, ὅμως, ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἰσχυρότερη τῆς κακότητάς τους καὶ ἔτσι ἀναιρεῖ τὶς ἐνέργειές τους. Τὸ μῖσος τῶν δαιμόνων ταλαιπωρεῖ τοὺς ἀνθρώπους ἤδη ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ παραδείσου. Ἀφ᾽ ὅτου ὁ Σατανᾶς, ἑκουσίως καὶ ἐλεύθερα, ἀποστάτησε ἀπὸ τὸν Θεό, διακατέχεται πρωτίστως ἀπὸ μῖσος γιὰ τὸν Δημιουργό του. Ἐπειδή, ὅμως, ἀδυνατεῖ γιὰ μία κατὰ μέτωπο πολεμικὴ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, μεθοδεύει ἀλλιῶς τὸν ἀγῶνα του˙ προσπαθεῖ νὰ ἀμαυρώσει τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη τοῦ Θεοῦ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν κακόβουλη συμβουλὴ πρὸς τοὺς πρωτοπλάστους, τοὺς ὁποίους οὐσιαστικὰ ἐνουθέτησε νὰ ἀντιταχθοῦν στὸν Θεό.
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

9 Ἰουλίου 2017

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα παρατηρούμε για άλλη μια φορά την εξουσία που έχει ο Χριστός απέναντι στο διάβολο και στις πονηρές δυνάμεις και ενέργειές του, ώστε να θεραπεύσει τους δύο δαιμονιζόμενους, οι οποίοι ήταν τόσο αξιοθρήνητοι κάτω από την επήρεια του Σατανά. Αποτελούσαν το φόβο και το τρόμο στην πόλη των Γεργεσηνών. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του ευαγγελιστή Ματθαίου ήταν χαλεποί λίαν, δηλαδή πολλοί φοβεροί. Γι’ αυτό ζούσαν έξω από την πόλη, ανάμεσα στα μνήματα. Όταν συνάντησαν τον Ιησού τα δαιμόνια που τους είχαν κυριεύσει αναγνώρισαν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό ως Υιό του Θεού και με τρόμο και δέος Τον παρακάλεσαν να μην τους τιμωρήσει πριν την ημέρα της Κρίσεως, αλλά αφού τους διατάξει να εξέλθουν από τις δύο δυστυχισμένες ψυχές να τους επιτρέψει να εισέλθουν σε ένα κοπάδι χοίρων που ήταν εκεί κοντά.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 9 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

(Μτθ. η΄ 28 – θ΄ 1)

Στὴ σημερινὴ εὐαγγελική περικοπή, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, ὑπάρχουν  δύο  σημεῖα ποὺ πρέπει νά προσέξουμε. Τό πρῶτο εἶναι τό θαῦμα τῆς θεραπείας τῶν δύο δαιμονιζομένων, οἱ ὁποῖοι βασανίζονταν ἀπὸ δαιμόνια χρόνια ὁλόκληρα. Δυστυχισμένοι καὶ σὲ ἀθλία κατάσταση ζοῦσαν μακριὰ ἀπὸ τὶς οἰκογένειες τους καὶ ἀπὸ τήν ὑπόλοιπη κοινωνία. Μὲ πληγωμένα τά σώματα καὶ μὲ τά ροῦχα σχισμένα προέβαιναν σὲ πράξεις ἀντικοινωνικές, προκαλώντας τόν τρόμο σὲ ὅλους τούς κατοίκους τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρινῶν.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. ι' 1 -10
Ευαγγέλιον: Ματθ. η' 28 – θ’ 1
9 Ιουλίου 2017
«Ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι»
Ο Κύριος με τη συνοδεία των μαθητών Του, πλησιάζει στην όχθη, έξω από την πόλη των Γεργεσηνών, για να πάρει το πλοίο που θα τους μεταφέρει στην Καπερναούμ. Εκεί λοιπόν στον ερημικό δρόμο, έξω από ένα νεκροταφείο, Τον συνάντησαν δυο άνθρωποι. Εγκαταλελειμμένοι από τους άλλους, τους υγιείς. Τα σημεία της εγκατάλειψης φαίνονται και από την φοβερή τους εμφάνιση. Το βρωμερό τους σώμα καλύπτουν τα υπολείμματα παλιών ενδυμάτων. Άγριοι στη συμπεριφορά τους, υποδέχονται τον Χριστό με άγριες κραυγές, εμποδίζοντας σχεδόν το πέρασμά Του. «Τί ἡμῖν καί σοί, Ἰησοῦ υἱέ τοῦ Θεοῦ;». Φανερώνουν με τον τρόπο τους, τα δαιμόνια που κυριαρχούν μέσα τους. Με την δύναμη των δαιμονίων, γνωρίζουν και ομολογούν την θεότητα του Ιησού. Γιατί, αγαπητοί μου αδελφοί, «καί τά δαιμόνια πιστεύουσι καί φρίττουσιν» Και απευθυνόμενα στον Ιησού, λέγουν: Ποια σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε μας, και Εσένα, Ιησού γιέ του Θεού; Εκπληκτική η διακήρυξη και αναγνώριση από τους δαίμονες που κυριαρχούν στους δυο δυστυχείς.
Κυριακή 9 Ἰουλίου (Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) (Ματθ. η’ 28-34, θ’ 1)

Παράδοξη, ἀδελφοί μου,  ἦταν ἡ ὑποδοχὴ ποὺ ἐπιφύλαξε στὸν Κύριο ἡ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν. Μόλις ὁ Κύριος ἔφυγε ἀπὸ τὴν Καπερναοὺμ καὶ ἔφτασε μὲ τὸ πλοι­άριο στὴν περιοχὴ αὐτή, τὸν συν­άντησαν δυὸ δαιμονισμένοι, οἱ ὁποῖοι σκόρπιζαν φόβο καὶ τρόμο στὴν πε­ριοχή. Ἦταν «χαλεποὶ λίαν», τονίζει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής· κατοικοῦσαν  στὰ μνήματα καὶ μὲ τὴ φρικτὴ πα­ρουσία τους δὲν ἄφηναν νὰ πλησιά­σει κανεὶς ἄνθρωπος στὸν τόπο ἐκεῖνο.
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ;  

Είναι εμφανές το κακό στη ζωή μας;  Μπορούμε να το εντοπίσουμε, να το αρνηθούμε, να παλέψουμε εναντίον του, να το νικήσουμε τελικά; Δεν είναι εύκολη η απάντηση, αγαπητοί μου αδελφοί. Διότι το κακό άλλοτε φαίνεται καθαρά, καθώς δίνει σημεία της καταστροφικότητας η οποία το συνοδεύει, άλλοτε όμως  βρίσκεται κρυμμένο πίσω από αυτό που ονομάζουμε «δικαίωμα» και καλύπτεται πίσω από την δίψα του ανθρώπου για επιτυχία και ευτυχία με κάθε τρόπο. Ακόμη όμως και να το κατανοήσουμε, η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι δεν είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίσουμε. Το κακό μοιάζει κάποτε ακατανίκητο. Άλλοτε πάλι μας παραπλανά. Μας δίνει την εντύπωση ότι αρκεί η επιθυμία μας, η διάθεσή μας και αυτό θα μπει στο περιθώριο. Είναι ο ανθρώπινος εγωκεντρισμός, ο οποίος δεν αποδέχεται ότι στη ζωή υπάρχει και η οδός της ταπεινοσύνης και της υπομονής έναντι του κακού. Αρκεί να γνωρίζουμε ότι αυτό υπάρχει και ποιο είναι.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΥΕΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ»

Μιὰ ἀπὸ τὶς λίγες φορὲς ποὺ οἱ δαίμονες εἶπαν τὴν ἀλήθεια ἦταν στὴν ἔρημο τῶν Γεργεσηνῶν. Ἐκεῖ τυραννοῦσαν δυὸ δυστυχισμένες ὑπάρξεις. Πραγματικὰ ράκη, εἶχαν ἀπομονωθεῖ ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ ἦταν ὁ φόβος τῆς περιοχῆς.

Μόλις ὁ Κύριος παρουσιάσθηκε, τὰ δαιμόνια ἀναγνώρισαν τὸν Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου καὶ ὁμολόγησαν ὅτι τοὺς χωρίζει ἀγεφύρωτο χάσμα μὲ τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἡ ἀλήθεια, τὸ φῶς καὶ ἡ ἀγάπη.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Κυριακή Ε΄ Ματθαίου. Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Κυριακή Ε΄Ματθαίου Ματθ.η΄, 28,θ΄1

Ὑπόμνημα εἰς τὸν Ἅγιον Ματθαῖον τὸν Εὐαγγελιστὴν

ὁμιλία κη΄

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

α΄. Ὁ Λουκᾶς χωρὶς νὰ φροντίζη γιὰ τὴ σειρὰ τοῦ χρόνου γράφει· Ἔτυχε μιὰ μέρα καὶ μπῆκε σ’ ἕνα πλοῖο αὐτὸς κι οἱ μαθητές του. Ὅμοια κι ὁ Μᾶρκος. Δὲν κάνει τὸ ἴδιο ὁ Ματθαῖος ἀλλὰ κρατεῖ ἐδῶ τὴ σειρά. Δὲν ἔγραφαν ὅλοι ἴδια. Μίλησα γι’ αὐτὸ καὶ πρωτύτερα γιὰ νὰ μὴ νομίζη κανεὶς μὲ τὴν παράλειψη ὅτι ὑπάρχει κάποια διαφωνία. Τὸν κόσμο τὸν ἔστειλε στὰ σπίτια τους, πῆρε ὅμως μαζί τους τοὺς μαθητές. Αὐτὸ βέβαια τὸ λένε καὶ οἱ ἄλλοι.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ματθ. η΄28 – θ΄1 - Λόγος εις τον δαιμονιζόμενον Βασιλείου Επισκόπου Σελευκείας
Πολλές είναι οι επιβουλές των δαιμόνων κατά των ανθρώπων.
Πολλαπλάσια όμως η βοήθεια του Θεού προς τους ανθρώπους. Πράγματι, εάν δεν μας υπερήσπιζε η άνωθεν συμμαχία, θα είχεν εξαφανισθή προ πολλού το γένος μας από τις πολιορκίες των δαιμόνων. Διότι ποία ευκαιρία  η ποίον χρόνον άφησαν χωρίς πειρασμούς; Πότε έπαψαν να ετοιμάζουν  παγίδες στην ανθρώπινη φύση και να σχεδιάζουν τις συμφορές μας;
Μὴ παίζετε μαζὺ της ποτέ!...
«Ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν»
Κυριακὴ Ε΄ Ματθαίου (Ματθ.η΄28-θ΄1)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας
Δραματικὴ ἡ σημερινὴ συνάντησις τοῦ Κυρίου μὲ τοὺς δύο δαιμονιζομένους τῶν Γεργεσηνῶν, ἀγαπητοί. Εἶναι κυριευμένοι ἀπὸ πνεῦμα πονηρόν. Ἔξαλλοι καὶ ἀσυγκράτητοι, σπάζουν τὰ δεσμά, μὲ τὰ ὁποῖα προσπαθοῦν οἱ συγγενεῖς νὰ τοὺς καθηλώσουν εἰς τὸ σπίτι·  γυρίζουν, χωρὶς ἐνδύματα καὶ ἐξηγριωμένοι, εἰς τὰς ἐρήμους καὶ τὰ μνήματα· προκαλοῦν τὸν τρόμον καὶ τὸν φόβον τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς.
Η ελευθερία από τη δύναμη του κακού
του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Ομότ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., 

Κεντρικός στόχος της ευαγγελικής περικοπής που διαβάζεται την Ε' Κυριακή Ματθαίου είναι η ανάδειξη της μεσσιανικής δυνάμεως του Ιησού. Με τη δράση του Ιησού μέσα στον κόσμο, με τη σταύρωση και την ανάστασή του και εν συνεχεία με την ίδρυση της Εκκλησίας καταργείται το καταστροφικό έργο των δαιμόνων, ελευθερώνεται ο άνθρωπος από τήν κυριαρχία τους και αρχίζει μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα.
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ
(Ματθ. 8, 28 – 9,1)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Διασκευή ομιλίας στο Σουμέσι, στις 11/7/1982)

1. Στην άκρη οι παλληκαριές.

Η χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μας έδωσε τον φωτισμό του και μας αξίωσε να έλθουμε στον οίκο του, να δοξολογήσουμε το όνομά του, να τον ευχαριστήσουμε για τις δωρεές του και να τον παρακαλέσουμε για το έλεός του και για ότι ο καθένας μας έχει ανάγκη. Και ακόμη περισσότερο, για να αυξήσουμε το φωτισμό και την χάρη και την ευλογία Του που πήραμε στο άγιο βάπτισμα. Και συνεχίσαμε να την αυξάνουμε, σε όλη μας τη ζωή, με τα καλά μας έργα, με την προσευχή μας, με την εξομολόγηση, με την Θεία Κοινωνία και με την παρακολούθηση των ιερών ακολουθιών της αγίας μας Εκκλησίας, που κάνουν την καρδιά του ανθρώπου που τις παρακολουθεί με ταπείνωση, με πίστη, με φόβο Θεού και με ευλάβεια, αληθινό Παράδεισο.
Κυριακή Ε΄ Ματθαίου –«Κατὰ κρημνού»

(Ομιλία του †Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου)

«Καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν» (Ματθ. 8,32)
Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, μιλάει γιὰ δύο δαιμονισμένους ποὺ θεράπευσε ὁ Χριστός. Δύο οἱ δαιμονισμένοι στὸ εὐαγγέλιο· ἀλλὰ στὴ σημερινὴ κοινωνία οἱδαιμονισμένοι εἶνε τόσοι ποὺ δὲν μποροῦμενὰ τοὺς μετρήσουμε.

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Ἐσύ διαλέγεις!

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ἰουλίου 2017, Δ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ς΄ 18-23)

1. Ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἐλευθερία

Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τοὺς χριστιανοὺς νὰ ἐγκαταλείψουν τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ προσφέρουν τὸν ἑαυτό τους ὡς δοῦλο στὴν ἐργασία τῆς ἀρετῆς, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἁγιότητα: «παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν». Γιατί ὅμως μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε δοῦλοι; Γιατί νὰ ὑποταχθοῦμε στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ ὡς δοῦλοι; Δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε ἐλεύ­θεροι;...
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ  Δ΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Μτθ. η΄, 5-13)

 «Ἐκεῖνο τὸν καιρό, μόλις μπῆκε ὁ Ἰησοῦς στὴν Καπερναούμ, τὸν πλησίασε ἕνας ἑκατόνταρχος, καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγοντας· «Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος στὸ σπίτι, παράλυτος καὶ ὑποφέρει φοβερά». Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ λέει· «ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω». Καὶ ὁ ἑκατόνταρχος τοῦ εἶπε· «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ στὸ σπίτι μου· ἀλλὰ πὲς μόνο ἕνα λόγο, καὶ θὰ γιατρευτῆ ὁ δοῦλος μου. Καὶ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐξουσία καὶ ἔχω στρατιῶτες στὴ διοίκησή μου· λέγω στὸν ἕνα «πήγαινε» καὶ πηγαίνει, καὶ στὸν ἄλλο «ἔλα» καὶ ἔρχεται, καὶ στὸ δοῦλό μου «κάνε αὐτὸ» καὶ τὸ κάνει. Ὅταν τὸν ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σὲ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Σᾶς διαβεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς Ἰσραηλῖτες δὲν βρῆκα. Καὶ σᾶς λέγω πὼς θὰ ἔρθουν πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολὴ καὶ δύση καὶ θὰ καθίσουν μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ στὸ τραπέζι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ κληρονόμοι τῆς βασιλείας θὰ πεταχτοῦν ἔξω στὸ σκοτάδι· ἐκεῖ θὰ εἶναι τὸ κλάμα καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν. Καὶ εἶπε ὁ Ἰησοῦς στὸν ἑακτόνταρχο· «πήγαινε, καὶ ἄς γίνη αὐτὸ ποὺ πίστεψες». Καὶ γιατρεύτηκε ὁ δοῦλος ἐκείνη τὴν ὥρα».

* * *

Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε στὸ θαῦμα αὐτὸ τοῦ Κυρίου καὶ ἐπαινεῖται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Χριστὸ εἶναι ἡ μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου. Ὁ ἑκατόνταρχος τῆς εὐαγγελικῆς αὐτῆς περικοπῆς ὄχι μόνο μεγάλη πίστη εἶχε στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ἀλλὰ καὶ μεγάλη ταπείνωση. Ἦταν στολισμένος μὲ τὴν ἀρετὴ τῶν ἀρετῶν, τὴν ταπείνωση. Χωρὶς τὴν ταπείνωση δὲν γίνεται τίποτα. Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ταπείνωση, ὑπάρχει καὶ ἡ πίστη.
ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017 – Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. η΄ 5-13)) (Εβρ. θ΄ 1-7)

Η ευλογημένη πορεία της ζωής

“Κύριε, ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης”

Η συναίσθηση της αναξιότητας του εκατόνταρχου και που εκφράζεται με το πνεύμα της ταπείνωσης, είναι στοιχείο από το οποίο θα μπορούσαμε ν’ αντλήσουμε ένα ισχυρό μήνυμα για την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας. “Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχθώ στο σπίτι μου, πες όμως μόνο ένα λόγο, και θα γιατρευθεί ο δούλος μου.”  Συγκλονίζουν πράγματι τα λόγια αυτά, γιατί σηματοδοτούν μια στάση, την οποία δύσκολα ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο σημερινός υιοθετεί.  Είναι η περίπτωση που αποτολμά να γκρεμίσει τα οχυρά που συνήθως ανεγείρει για να αφήνει τον εαυτό του σε μια παγερή απόσταση από το Θεό και το συνάνθρωπο.  Είναι η περίπτωση που έχει συναίσθηση της δικής του αδυναμίας και αποτολμά τη μεγάλη υπέρβαση: να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τον οποίο πλησιάζει με πίστη και ελπίδα. 
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
ΕΓΩ ΕΛΘΩΝ ΘΕΡΑΠΕΥΣΩ ΑΥΤΟΝ  

Μία υπόσχεση δίνει ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, στον εκατόνταρχο του ρωμαϊκού στρατού, όταν εκείνος Τον πλησιάζει, καθώς ο Κύριος εισέρχεται στην Καπερναούμ. Στην ικεσία του εκατοντάρχου να θεραπεύσει τον παράλυτο δούλο του, ο Χριστός του λέει: «Εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν» (Ματθ. 8, 7). Εγώ θα έλθω και θα τον θεραπεύσω. Η υπόσχεση αυτή εκπληρώθηκε, μολονότι ο εκατόνταρχος, με μεγάλη πίστη, παρακάλεσε τον Κύριο να κάνει το θαύμα χωρίς να πάει στο σπίτι του, καθώς δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο μιας τέτοιας τιμής. Ο Χριστός θαυμάζει την πίστη του ειδωλολάτρη στρατιωτικού, την ταπείνωσή του, αλλά και την αγάπη του προς τον δούλο του, σε μία εποχή στην οποία οι δούλοι θεωρούνταν res, ούτε καν άνθρωποι.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΑΥΤΟΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ»

Κάνουν συγκλονιστική ἐντύπωση τά λόγια τοῦ ἑκατόνταρχου, ὅταν ὁ Κύριος τοῦ λέει ὅτι θά πάει στό σπίτι του γιά νά θεραπεύσει τόν ὑπηρέτη του: «Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά σέ δεχτῶ στό σπίτι μου, πές ὅμως μόνο ἕνα λόγο καί θά γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου».

Νά τό πρῶτο βῆμα τῆς λυτρώσεως: ἡ συναίσθηση τῆς ἀναξιότητας, τό ξεγύμνωμα τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπό ὅλα τά ὀχυρά πού χτίζουμε συνήθως γιά νά σταθοῦμε μέ πολλές ἀξιώσεις μέσα στήν ζωή, νά δείξουμε στούς ἄλλους τήν δύναμή μας, νά πείσουμε γιά τήν ὑπεροχή μας.
Κυριακή 2 Ἰουλίου (Δ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) (Ματθ. η’ 5-13)

Ἀξιωματικὸς  τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ ἦταν ὁ ἑκατόνταρχος τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς στὴν περιοχὴ τῆς Καπερναούμ. Ἦταν, ὅπως καταλαβαίνουμε, πρόσωπο ἐπίσημο στὴν κοινωνία τῆς πόλεως. μπρο­στά στὸ ὁποῖο οἱ κατακτημένοι Ἑβραῖοι ἔπρεπε νὰ ἐκδηλώνουν θέλοντας καὶ μὴ σεβασμὸ καὶ τιμή. Ἦταν βέβαια εἰδωλολά­τρης. Ἦταν ὅμως μιὰ ὑπέροχη ψυχή ποὺ κάθε κίνησή της προκαλεῖ τὸ θαυμα­σμό, μᾶς ὁδηγεῖ ἀπὸ ἔκπληξη σὲ ἔκπληξη. Γι' αὐτὸ ἀξίζει νὰ τὴν προσεγγίσουμε πε­ρισσότερο.
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος΅ Εβρ. θ΄ 1-7
Ευαγγέλιο: Ματθ. η΄ 5-13
2 Ιουλίου 2017
«Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης· αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου» (Ματθ. η΄ 8)
Ο εκατόνταρχος του σημερινού ευαγγελίου βρίσκεται πραγματικά σε πολύ δύσκολη θέση, αφού είναι αντιμέτωπος με την ασθένεια του δούλου του, αλλά πρόσθετα με τις κοινωνικές και τις διαφορετικές θρησκευτικές του αντιλήψεις. Πώς ένας αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού να ασχοληθεί για ένα δούλο, που, κατά τις αντιλήψεις της εποχής, ο δούλος εθεωρείτο «πράγμα», απλό αντικείμενο αγοραπωλησίας και όχι άνθρωπος ισότιμος σε αξία. Για τους αξιωματούχους και γενικά τους «Ελεύθερους» πολίτες οι δούλοι δεν είχαν καμιά συναισθηματική αξία.
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Μθ. 8, 5-13)

Τὸ ση­με­ρι­νὸ εὐ­αγ­γε­λι­κὸ ἀ­νά­γνω­σμα ἀ­φο­ρᾶ στὴ θε­ρα­πεί­α τοῦ δού­λου τοῦ ἑ­κα­τον­τάρ­χου ἀ­πὸ τὸν Ἰ­η­σοῦ. Ὁ ἑ­κα­τόν­ταρ­χος, πα­ρὰ τὸ ὅτι δὲν ἦταν Ἰουδαῖος, ζη­τά­ει μὲ πί­στη ἀ­πὸ τὸν Κύ­ρι­ο τὴ θε­ρα­πεί­α τοῦ ἑ­τοι­μο­θά­να­του δού­λου του. Ὁ δὲ Χρι­στός, ὡς ὁ Κύ­ρι­ος τῆς ζω­ῆς καὶ τοῦ θα­νά­του, ἱ­κα­νο­ποι­εῖ τὸ αἴ­τη­μά του καὶ προ­σφέ­ρει τὴν ἴ­α­ση.
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ» 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

2 Ἰουλίου 2017

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή Δ΄ Κυριακή από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός στο περιστατικό με τον εκατόνταρχο της Καπερναούμ επαινεί την πίστη του εκατόνταρχου, ο οποίος ήταν αλλοεθνής, και αλλόθρησκος σε σχέση με τη θρησκεία των Ιουδαίων. Ο εκατόνταρχος ήταν επιφανής Ρωμαίος στρατιωτικός, ο οποίος αν και ειδωλολάτρης αναζητούσε την Αλήθεια και πίστεψε πραγματικά στον Χριστό, ότι ήταν ο Αληθινός Μεσσίας, ο οποίος ήλθε να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Σε αντίθεση με τους κατά κόσμο ομοεθνείς του Ιησού, Ιουδαίους οι οποίοι αν και ανατράφηκαν με τη διδασκαλία του Μωσαικού Νόμου δεν αναγνώρισαν τη θεότητα του Κυρίου, προσδοκώντας έναν επίγειο βασιλέα και μεσσία, ο οποίος θα τους απελευθέρωνε από τα ρωμαικά δεσμά και θα τους έκανε κυρίαρχο έθνος. Αυτή η πίστη του Ρωμαίου αξιωματικού αποδεικνύεται εμπράκτως με το να καταφύγει προς τον Κύριο, ο οποίος περιόδευε στην πόλη της Καπερναούμ.
Πίστις καὶ ἀγάπη!
«Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι».
Κυριακή Δ΄ Ματθαίου (Ματθ. η΄ 5-13)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Συγκινητικὴ καὶ πολὺ διδακτικὴ ἡ σημερινὴ Εὑαγγελικὴ περικοπή, ἀγαπητοί μου. Ὁ Κύριος ἐβράβευσε καὶ ἐτίμησε μὲ ἡγεμονικὴν γενναιοδωρίαν ἕνα Ρωμαῖον ἀξιωματικὸν καὶ ἀπένειμεν ἐξαίρετον δίπλωμα ἀληθοῦς πίστεως καὶ πραγματικῆς ἀγάπης εἰς ἕνα εἰλωλολάτρην. Λαμπρότερον ἐγκώμιον δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ εἰς ἄνθρωπον.
Ὁ ἑκατόνταρχος τῆς Καπερναοὺμ ἔμεινε ἀπὸ τότε φωτεινὸν μετέωρον, τὸ ὁποῖον ἐστερέωσεν εἰς τὸν Χριστιανικὸν ὁρίζοντα ἡ ἀφήγησις τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἀλλὰ ποῦ ὀφείλεται ὁ ἕπαινος αὐτὸς καὶ διατὶ ὁ Κύριος ἐτίμησεν ἔτσι ἕναν Ρωμαῖον; Δύο κυρίως εἶναι τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἀποκαλύπτουν τὸ ψυχικὸν μεγαλεῖον τοῦ ἑκατόνταρχου:

1.Ἡ βαθεῖα πίστις του.


Ἄς ρίψωμεν ἕνα σύντομον βλέμμα εἰς τὴν διήγησιν. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐπλησίασε τὸν Κύριον, εἶναι ἕνας εἰδωλολάτρης Ρωμαῖος ἀξιωματικός. Τί σημαίνει αὐτό, θὰ τὸ καταλάβωμεν καλύτερα, ἄν σκεφθῶμεν τί ἦτο τότε ἡ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία. Εἶχεν ὑποτάξει ὅλον τὸν κόσμον μὲ τὴ φωτιὰ καὶ τὸ ξίφος. 
Οἱ ἀξιωματικοὶ της ἐμεγάλωναν μέσα στὶς φλόγες τοῦ πολέμου καὶ ἐζυμώνοντο μὲ τὰ αἵματα καὶ τὴν καταστροφήν. 
Φυσικὸν ἦτο νὰ παρουσιάζουν σκληρότητα καὶ ἀγερωχίαν. Ἡ λάμψις ἔπειτα τοῦ ἀξιώματος εὐλόγως ἐδημιούργει ἐγωϊσμὸν καὶ ὑπερηφάνειαν. 
Δὲν εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ κατορθώνουν νὰ μένουν ταπεινοί, ὅταν ἡ δόξα τοὺς ἀγκαλιάζη. Ἔπειτα, χρόνια ὁλόκληρα ὁ ἑκατόνταρχος ἦτο ζυμωμένος μὲ τὴν πίστιν εἰς τὴν θρησκείαν του. Ἄλλοι θεοί, ἄλλες ἀρχές. 
Ὅμως τώρα ὁ Ρωμαῖος ἀξιωματικὸς τῆς Καπερναοὺμ τὰ παραμερίζει ὅλα αὐτά. Μέσα του φουντώνει ἡ Πίστις πρὸς τὸν Χριστόν, ἡ ὁποία τὸν ὁδηγεῖ νὰ ἔλθῃ καὶ γονατιστὸς νὰ ζητήση τὴν βοήθειά Του διὰ τὸν δοῦλον του.
Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. 
Ἀλλὰ ταπεινώνεται ἐμπρὸς εἰς τὸν Χριστὸν μὲ τρόπο ποὺ μᾶς συγκινεῖ. Διότι ὅταν ὁ Κύριος τοῦ λέγῃ ὅτι θὰ μεταβῇ στὸ σπίτι του, διὰ νὰ θεραπεύσῃ τὸν παράλυτον ὑπηρέτην του, ὁ ἑκατόνταρχος αἰσθάνεται δεός καὶ φόβον. 
-Ὄχι, Κύριε, τοῦ λέγει. Δὲν εἶμαι ἱκανὸς νὰ σὲ δεχθῶ στὸ σπίτι μου. Ἐσὺ εἶσαι Ἅγιος. Ἐγὼ ἁμαρτωλός. Φθάνει νὰ διατάξῃς μόνον καὶ ὁ ὑπηρέτης μου θὰ γίνῃ καλά. Ἕνας λόγος Σου εἶναι ἀρκετός, ἔστω καὶ ἀπὸ μακριά...
Ὁ Χριστὸς, ὅταν ἤκουσε αὐτὰ τὰ λόγια, ἐθαύμασε.  Καὶ ἐγύρισε καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἀκολουθοῦντας:
-Σᾶς βεβαιῶ, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν εὑρῆκα τέτοιαν πίστιν!.....
Ἀξίζει, ἀγαπητέ μου ἀδελφέ, νὰ σταθοῦμε μὲ θαυμασμὸν ἐμπρὸς εἰς τὴν πίστιν αὐτὴν τοῦ ἑκατόνταρχου. Εἶναι ὑπόδειγμα δι’ ὅλους μας. Ἀλλὰ καὶ ἔλεγχος. Διότι πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συγχρόνους χριστιανούς, μολονότι εἶναι βαπτισμένοι, μολονότι ζοῦν εἰς χριστιανικὴν κοινωνίαν, ἐν τούτοις δείχνουν διαγωγὴν κάθε ἄλλο παρὰ σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ πίστις των εἶναι ἀναιμική, κάποτε δέ, πεθαμένη τελείως.
 Ὁ ἐγωϊσμὸς των δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ ὁμολογήσουν τὸν Χριστόν. Θεωροῦν ὑποτιμητικὸν νὰ ἐκκλησιασθοῦν, νὰ ἐξομολογηθοῦν, νὰ κοινωνήσουν, νὰ μελετήσουν τὸ Εὐαγγέλιον. Νομίζουν ὅτι, ἐπειδὴ γνωρίζουν μερικὰ γράμματα ἤ ἐπειδὴ ἔχουν κάποιαν θέσιν, ὅτι δικαιοῦνται νὰ περιφρονοῦν τὴν πίστιν, ἡ ὁποία ἐδραιώθηκε μὲ τόσας θυσίας καὶ τόσα αἵματα. Βέβαια δὲν εἶναι ὅλοι τέτοιοι. 
Ὑπῆρξαν διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ὑπάρχουν καὶ σήμερα, θὰ ὑπάρχουν καὶ πάντοτε, οἱ μιμηταὶ τοῦ ἑκατόνταρχου. Διότι πολλοὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες ἀπέθεσαν ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ τὰ στέμματά των καὶ τὰ σκῆπτρά των. Πολλοὶ σοφοὶ ἐταπεινώθησαν ἐνώπιον τοῦ Πανσόφου Θεοῦ. Πολλοὶ δυνατοὶ ὡμολόγησαν τὴν ἀδυναμίαν των ἐνώπιον τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ.
Καὶ πάντα θὰ ὑπάρχουν οἱ τοιοῦτοι πιστοί. Ἀλλοίμονον μόνον εἰς τοὺς ἀπίστους καὶ ἀλλοίμονον καὶ εἰς τὰς κοινωνίας, ποὺ ἔχουν τὸ ἀτύχημα νὰ κρύβουν εἰς τὰ σπλάχνα των τέτοιες σκοτεινὲς ψυχές! 


2.Ἡ μεγάλη ἀγάπη του.


Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ βαθειὰ πίστις τοῦ ἑκατόνταρχου, ποὺ ἀμείβεται ἀπὸ τὸν Χριστόν. Εἶναι καὶ ἡ μεγάλη του ἀγάπη. 
Κοιτάξατε πάλιν. Δὲν παρακαλεῖ διὰ τὸν ἑαυτόν του. Οὔτε διὰ τὴν οἰκογένειάν του. Ἔρχεται πλημμυρισμένος ἀπὸ πόνον καὶ ἐνδιαφέρον διὰ τοῦ δοῦλόν του.
Ἡ ἀγάπη αὐτὴ διὰ τὴν ἐποχήν του ἦτον κάτι τὸ ἀκατανόητον. Διότι οἱ δοῦοι τότε ἐθεωροῦντο ὡς ἁπλᾶ ἐργαλεῖα, χωρὶς καμμίαν ἀξίαν ἀνθρωπίνην. Δι’ αὐτὸ καὶ χωρὶς κανένα ἔλεγχον ἠμποροῦσαν νὰ τοὺς πωλήσουν ἤ νὰ τοὺς σφάξουν, διὰ νὰ διασκεδάσουν ἤ νὰ θρέψουν τὰ ψάρια τῆς δεξαμενῆς των.
Σὲ τέτοιαν, λοιπόν, περίοδον καὶ μὲ τέτοιες ἀντιλήψεις, ὁ σημερινὸς ἑκατόνταρχος ἐκδήλωνει ἐνδιαφέρον καὶ ἀγάπην πρὸς τὸν δοῦλόν του. Ἡ καρδία του, ἁπαλὴ καὶ εὐγενικιά, ἀνοίγει τὶς πτυχώσεις της, διὰ νὰ ἀγκαλιάσῃ ὅλους, δούλους καὶ ἐλευθέρους. 
Ἡ φωτισμένη πίστις του τὸν ἐδίδαξεν, ὅτι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅλοι εἶναι ἴσοι, διότι ὅλοι ἔχουν ἀθάνατον ψυχήν. Ὁ Ρωμαῖος αὐτὸς ἀξιωματικὸς διῃσθάνθη τὴν μεγάλην χριστιανικὴν ἀλήθεια, τὴν ὁποίαν ἀργότερα θὰ διεκήρυττεν ὁ Ἀπ. Παῦλος ὡς τὴν σφοδροτέραν πνευματικὴν ἐπανάστασιν τῶν αἰώνων: «οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, ἀλλὰ πάντες ὑμεῖς εἰς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. γ΄, 28).
Ἡ ἀγάπη! Ἰδοὺ τὸ μέγα γνώρισμα τῶν πιστῶν ὀπαδῶν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ὁ ἑκατόνταρχος θὰ μείνῃ ἕνα λαμπρὸν παράδειγμα καὶ μία ἔντονος φωνὴ διαμαρτυρίας διὰ τὴν σκληρότητα, μὲ τὴν ὁποία ἔκτοτε φέρονται πολλοὶ εἰς τοὺς συναθρώους των. 
Διότι, ἄν κατηργήθη, ἡ δουλεία ὑπὸ τὴν παλαιάν της μορφήν, δυστυχῶς ἐξακολουθεῖ ἡ δουλεία ὑπὸ ἄλλας μορφάς. Ἑκατομμύρια ἀνθρώπων σήμερα ζοῦν σκλάβοι τῆς ἐργασίας, ὑπὸ συνθήκας τραγικάς, εἰς ἀνήλια ἐργοστάσια, εἰς ὑπόγεια ἀνθυγιεινά, ὑπὸ σκληροὺς ἐργοδότας, καὶ φθείρουν τὴν ὑγείαν των καὶ τὴν νεότητά των, διὰ νὰ πεταχθοῦν ἀργότεραν ἄχρηστοι εἰς τοὺς δρόμους! 
Πόσα ἔπειτα δυστυχισμένα καὶ ἀπροστάτευτα κορίτσια σκλαβώνονται κυριολεκτικὰ εἰς βάναυσα ἀφεντικά, ἰδίως κυρίες, διὰ νὰ χάσουν πολλάκις ἐκεῖ τὴν νεότητά των, τὴν ὑγείαν των, τὴν τιμήν των, καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν Θεόν! 
Ἑκατομμύρια ἀνθρώπων λυώνουν μέσα εἰς τρῶγλες καὶ χαμόσπιτα, χωρὶς προστασίαν, χωρὶς οἶκτον, χωρὶς ἔλεος, διότι εἶχαν τὸ ἀτύχημα νὰ γεννηθοῦν πτωχοί! 
Πόσοι ἄλλοι ἀδικοῦνται καὶ πιέζονται ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς καὶ τοὺς δυνάστας τῆς γῆς καὶ δημιουργοῦνται ἔτσι αἱ φάλαγγες τῶν καταδυναστευομένων, τῶν ἀδικουμένων, ποὺ κάποτε θὰ μεταβληθοῦν εἰς χείμαρρον καιόμενον καὶ λάβαν θανάτου, διὰ νὰ δημιουργηθοῦν τὰ κοινωνικὰ ἐρείπια, τῶν ὁποίων πικροτάτην πεῖραν ἔχει ἡ σημερινὴ ἀνθρωπότης! 
Καὶ ὅμως, δὲν ὑπάρχει ἁπλουστέρα λύσις, ἀπὸ τὴν ἀγάπην, καὶ γλυκυτέρα ζωὴ ἀπὸ τὴν ζωήν, ποὺ ἐμπνέει ἡ θαλπωρὴ τῆς ἀγάπης. 
Πότε ἇρά γε, ὁ κόσμος θὰ θελήσῃ νὰ σκορπίσῃ γύρω τοὺς χυμοὺς της· νὰ ποτίσῃ τὶς καρδιὲς μας μὲ τὸ ὁλόδροσο νεράκι της· νὰ γλυκάνῃ τὴν ψυχήν μας μὲ τὸ νέκταρ της, ποὺ ζωντανεύει τὴ χαρὰ καὶ στερεώνει στὴ ζωὴ τὴν εὐτυχία; 
Ἀληθεια, πότε ἅραγε;


 Ἡ ἀμοιβή.


Ὅταν ὁ Κύριος εἶδε τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ ἑκατόνταρχου, δὲν περιωρίσθη μόνον νὰ τὸν ἐπαινέση. Ἐπροχώρησε καὶ εἰς τῆν ἀμοιβήν. «Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὠς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. Καὶ ἰάθῃ ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνην· (Ματθ. η΄13).
Καὶ ἰάθη ὁ παῖς! Αὐτὸ γίνεται πάντα.
 Ὁ Κύριος δὲν λέγει μόνον ἐπαίνους. Ἀμείβει συγχρόνως. Καὶ ἡ ἀμοιβή Του εἶναι πλουσία καὶ γεναιόδωρος. Δίδει καὶ ὑλικά. Ἱκανοποιεῖ καὶ αἰτήματα, ποὺ ἔχουν σχέσιν μὲ τὸ σῶμα. Κυρίως ὅμως δίδει δωρήματα πενυματικά. Ποὺ μένουν αἰώνια καὶ ἀναλλοίωτα. 
Γενεὲς πιστῶν τὰ ἔλαβαν μέχρι σήμερα. Καὶ ὅσοι θὰ ζοῦν μὲ τὸ πνεῦμα Του, θὰ τὰ λαμβάνουν καὶ εἰς τὸ μέλλον. Διότι ὁ Χριστὸς ἀμείβει πάντα ἐκείνους, ποὺ πιστεύουν καὶ ἀγαποῦν...

Ἀγαπητοί,
Ἕνας νέος ἀπὸ τὰς Φιλιππίνας νήσους ἐπῆγε πρὸς ἐτῶν στὸ Σικάγο καὶ ἀφοῦ ἄφησε τὰ πράγματά του στὸ ξενοδοχεῖο «Σιέρμαν», ἐβγῆκε νὰ κάμῃ μίαν βόλταν στὸ ἐμπορικὸ διαμέρισμα τῆς πόλεως. Ἔχασεν ὅμως τὸν δρόμον καὶ δὲν ἠμποροῦσε νὰ βρῇ τὸ ξενοδοχεῖον. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐγωϊσμὸν δὲν ἤθελε νὰ ὁμολογήσῃ σὲ κανένα τὸ πάθημά του.
Ἔπιασε γι’ αὐτὸ ἄλλο δωμάτιο στὸ ξενοδοχεῖο «Ἄστρο» καὶ ἐπὶ πέντε ἡμέρς ἐπαιδεύετο μόνος του νὰ εὕρῃ τὸ ξενοδοχεῖο του. Τίποτε ὅμως. Τέλος, ταπεινωμένος, ἠναγκάσθη νὰ ἐρωτήσῃ τὴν ἀστυνομίαν, ἡ ὁποία καὶ τοῦ τὸ ἔδειξε. Καὶ ποὺ ἤτανε, λέτε;
Ἡ διπλανὴ πόρτα τοῦ «Ἄστορ»! !
Αὐτὸ παθαίνει σήμερα ὁ κόσμος. Γυρίζει γιὰ νὰ βρῇ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία. Σκορπάει χρόνια καὶ δυνάμεις. Καὶ δὲν μπορεῖ. 
Καὶ θὰ μείνῃ πάντα χωρὶς χαράν, ἄν δὲν θελήσῃ νὰ ρωτήσῃ τὸν Χριστόν. Τότε θὰ μάθῃ ὅτι ἡ εὐτυχία εἶναι πολὺ κοντά του. Σὲ μιὰ διπλανὴ πόρτα, ποὺ γράφει. Πίστις καὶ ἀγάπη! 
Ναί!  Πίστις καὶ ἀγάπη.



Ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου
Μητροπολίτου Νικαίας
Λύχνος τοῖς ποσί μου
Λόγοι εἰς τὰ Εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν
(σελ.63-67)
Ἐκδόσεις Β΄
Ἀποστολική διακονία 
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος